آنساگر، لارس (۱۹۰۳ـ۱۹۷۶) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۰

2024-05-22T20:10:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۰
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	\|محل زندگی=نروژ، امریکا		\|محل زندگی=نروژ، امریکا
	\|تحصیلات و محل تحصیل=دکتری دانشگاه براون		\|تحصیلات و محل تحصیل=دکتری دانشگاه براون
	\| شغل و تخصص اصلی =شیمی ~~فیزیک دان~~		\| شغل و تخصص اصلی =شیمی فیزیک‌دان
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =نوبل شیمی (~~۱۹۶۸~~)		\|جوایز و افتخارات =نوبل شیمی (۱۹۶۸م)
	\|آثار =		\|آثار =
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	آنْساگِر، لارْس (۱۹۰۳ـ۱۹۷۶م)(Onsager, Lars)<br>		آنْساگِر، لارْس (۱۹۰۳ـ۱۹۷۶م)(Onsager, Lars)<br>

	شیمی‌‌فیزیک‌دان امریکایی، زادۀ نروژ. در زمینۀ کاربرد قوانین [[ترمودینامیک]]<ref>the fourth law of thermodynamics</ref> در سامانه‌های ناترازمند تحقیق می‌کرد و به‌سبب کشف روابط دوجانبه‌ای که در ترمودینامیک فرآیندهای برگشت‌ناپذیر حایز اهمیت‌اند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی ۱۹۶۸م دست یافت. در ~~۱۹۴۹~~ نیز مبنای آماری مستحکمی برای نظریۀ بلورهای مایع پایه‌گذاری کرده بود. در کریستیانیا<ref>Christiania</ref>، [[اسلو]]<ref>Oslo</ref>ی فعلی، زاده شد و در هنرستان فنی [[نروژ]]<ref>Norway</ref>، در [[ترونهیم]]<ref>Trondheim</ref>، درس خواند. در ۱۹۲۸م، پس از مدتی کار‌کردن در [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]<ref>Zürich</ref>، دستیار پژوهشی شیمی‌دان هلندی، [[دبی، پیتر جوزف ویلم (۱۸۸۴ـ۱۹۶۶)\|پیتر دِبی]]<ref>Peter Debye</ref> شد و به ایالات متحد امریکا مهاجرت کرد. نخست در دانشگاه براون<ref>Brown</ref> و از ۱۹۳۳م به بعد، در [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale</ref> با شکست روبه‌رو شد. دانشجویان درس‌هایش را مکانیک آماری و زبان نروژی پیشرفتۀ یک و دو می‌نامیدند. در دانشگاه براون، رساله‌ای برای کسب دانشنامۀ دکتری نوشت که اکنون آن را اثری کلاسیک در فرآیندهای برگشت‌پذیر می‌دانند، ولی مقامات دانشگاه در آن زمان آن را نپذیرفتند. این رساله در ۱۹۳۱م منتشر شد، تا اواخر دهۀ ۱۹۴۰م نادیده گرفته شد، و در ۱۹۶۸م جایزۀ نوبل را برای او به ارمغان آورد. در دانشگاه ییل، مقاله‌ای با عنوان «جواب‌های معادلۀ ماتیو با دورۀ ۴π و بعضی توابع مرتبط با آن» نوشت که آن نیز بین گروه‌های شیمی، فیزیک، و ریاضی دست به‌دست می‌شد و هیچ‌کس آن را درک نمی‌کرد. قانون حدی آنساگر<ref>the Onsager limiting law</ref> در زوریخ، نظریۀ یونش دبی ـ هوکل<ref>Debye-Hückel ionization</ref> را چنان اصلاح کرد که اکنون آن را به نام قانون حدی آنساگر می‌شناسند. این قانون سازگاری بین رسانندگی واقعی و رسانندگی نظری را بهتر توضیح می‌دهد. قانون چهارم ترمودینامیک آنساگر با بررسی ارتباط بین برگشت‌پذیری میکروسکوپی و فرآیندهای ترابرد پی‌برد که راه‌حل مسئله در توزیع انرژی مولکول‌ها بر اثر حرکت گرمایی اتفاقی آن‌هاست. [[بولتسمان، لودویگ (۱۸۴۴ـ۱۹۰۶)\|لودویگ بولتسمان]]<ref>Ludwig Boltzmann</ref> نشان داده بود که تعادل گرمایی ماهیتی آماری دارد و آمار انحراف خودبه‌خودی نیز با [[آنتروپی]]<ref>entropy</ref> تعیین‌شدنی است. آنساگر با استفاده از این اصل مجموعه‌ای از معادلات در روابط دوجانبه به دست آورد که گاهی آن را به نام قانون چهارم ترمودینامیک می‌خوانند.		شیمی‌‌فیزیک‌دان امریکایی، زادۀ نروژ. در زمینۀ کاربرد قوانین [[ترمودینامیک]]<ref>the fourth law of thermodynamics</ref> در سامانه‌های ناترازمند تحقیق می‌کرد و به‌سبب کشف روابط دوجانبه‌ای که در ترمودینامیک فرآیندهای برگشت‌ناپذیر حایز اهمیت‌اند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی ۱۹۶۸م دست یافت. در ۱۹۴۹م نیز مبنای آماری مستحکمی برای نظریۀ بلورهای مایع پایه‌گذاری کرده بود. در کریستیانیا<ref>Christiania</ref>، [[اسلو]]<ref>Oslo</ref>ی فعلی، زاده شد و در هنرستان فنی [[نروژ]]<ref>Norway</ref>، در [[ترونهیم]]<ref>Trondheim</ref>، درس خواند. در ۱۹۲۸م، پس از مدتی کار‌کردن در [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]<ref>Zürich</ref>، دستیار پژوهشی شیمی‌دان هلندی، [[دبی، پیتر جوزف ویلم (۱۸۸۴ـ۱۹۶۶)\|پیتر دِبی]]<ref>Peter Debye</ref> شد و به ایالات متحد امریکا مهاجرت کرد. نخست در دانشگاه براون<ref>Brown</ref> و از ۱۹۳۳م به بعد، در [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale</ref> با شکست روبه‌رو شد. دانشجویان درس‌هایش را مکانیک آماری و زبان نروژی پیشرفتۀ یک و دو می‌نامیدند. در دانشگاه براون، رساله‌ای برای کسب دانشنامۀ دکتری نوشت که اکنون آن را اثری کلاسیک در فرآیندهای برگشت‌پذیر می‌دانند، ولی مقامات دانشگاه در آن زمان آن را نپذیرفتند. این رساله در ۱۹۳۱م منتشر شد، تا اواخر دهۀ ۱۹۴۰م نادیده گرفته شد، و در ۱۹۶۸م جایزۀ نوبل را برای او به ارمغان آورد. در دانشگاه ییل، مقاله‌ای با عنوان «جواب‌های معادلۀ ماتیو با دورۀ ۴π و بعضی توابع مرتبط با آن» نوشت که آن نیز بین گروه‌های شیمی، فیزیک، و ریاضی دست به‌دست می‌شد و هیچ‌کس آن را درک نمی‌کرد. قانون حدی آنساگر<ref>the Onsager limiting law</ref> در زوریخ، نظریۀ یونش دبی ـ هوکل<ref>Debye-Hückel ionization</ref> را چنان اصلاح کرد که اکنون آن را به نام قانون حدی آنساگر می‌شناسند. این قانون سازگاری بین رسانندگی واقعی و رسانندگی نظری را بهتر توضیح می‌دهد. قانون چهارم ترمودینامیک آنساگر با بررسی ارتباط بین برگشت‌پذیری میکروسکوپی و فرآیندهای ترابرد پی‌برد که راه‌حل مسئله در توزیع انرژی مولکول‌ها بر اثر حرکت گرمایی اتفاقی آن‌هاست. [[بولتسمان، لودویگ (۱۸۴۴ـ۱۹۰۶)\|لودویگ بولتسمان]]<ref>Ludwig Boltzmann</ref> نشان داده بود که تعادل گرمایی ماهیتی آماری دارد و آمار انحراف خودبه‌خودی نیز با [[آنتروپی]]<ref>entropy</ref> تعیین‌شدنی است. آنساگر با استفاده از این اصل مجموعه‌ای از معادلات در روابط دوجانبه به دست آورد که گاهی آن را به نام قانون چهارم ترمودینامیک می‌خوانند.
	<br><!--10252400-->		<br><!--10252400-->

Mohammadi2 در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۷

2024-05-22T20:07:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۷
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}
	[[پرونده:10252400.jpg\|بندانگشتی\|لارس آنساگر]]		[[پرونده:10252400.jpg\|بندانگشتی\|لارس آنساگر]]
	آنْساگِر، لارْس (~~۱۹۰۳ـ۱۹۷۶~~)(Onsager, Lars)<br>		آنْساگِر، لارْس (۱۹۰۳ـ۱۹۷۶م)(Onsager, Lars)<br>

	شیمی‌‌فیزیک‌دان امریکایی، زادۀ نروژ. در زمینۀ کاربرد قوانین [[ترمودینامیک]]<ref>the fourth law of thermodynamics</ref> در سامانه‌های ناترازمند تحقیق می‌کرد و به‌سبب کشف روابط دوجانبه‌ای که در ترمودینامیک فرآیندهای برگشت‌ناپذیر حایز اهمیت‌اند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی ~~۱۹۶۸~~ دست یافت. در ۱۹۴۹ نیز مبنای آماری مستحکمی برای نظریۀ بلورهای مایع پایه‌گذاری کرده بود. در کریستیانیا<ref>Christiania</ref>، [[اسلو]]<ref>Oslo</ref>ی فعلی، زاده شد و در هنرستان فنی [[نروژ]]، در [[ترونهیم]]<ref>Trondheim</ref>، درس خواند. در ~~۱۹۲۸،~~ پس از مدتی کار‌کردن در [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]، دستیار پژوهشی شیمی‌دان هلندی، [[دبی، پیتر جوزف ویلم (۱۸۸۴ـ۱۹۶۶)\|پیتر دِبی]]<ref>Peter Debye</ref> شد و به ایالات متحد امریکا مهاجرت کرد. نخست در دانشگاه براون<ref>Brown</ref> و از ~~۱۹۳۳~~ به بعد، در دانشگاه ییل<ref>Yale</ref> با شکست روبه‌رو شد. دانشجویان درس‌هایش را مکانیک آماری و زبان نروژی پیشرفتۀ یک و دو می‌نامیدند. در دانشگاه براون، رساله‌ای برای کسب دانشنامۀ دکتری نوشت که اکنون آن را اثری کلاسیک در فرآیندهای برگشت‌پذیر می‌دانند، ولی مقامات دانشگاه در آن زمان آن را نپذیرفتند. این رساله در ~~۱۹۳۱~~ منتشر شد، تا اواخر دهۀ ~~۱۹۴۰~~ نادیده گرفته شد، و در ~~۱۹۶۸~~ جایزۀ نوبل را برای او به ارمغان آورد. در دانشگاه ییل، مقاله‌ای با عنوان «جواب‌های معادلۀ ماتیو با دورۀ~~ ~~۴π و بعضی توابع مرتبط با آن» نوشت که آن نیز بین گروه‌های شیمی، فیزیک، و ریاضی دست به‌دست می‌شد و هیچ‌کس آن را درک نمی‌کرد. قانون حدی آنساگر<ref>the Onsager limiting law</ref> در زوریخ، نظریۀ یونش دبی ـ هوکل<ref>Debye-Hückel ionization</ref> را چنان اصلاح کرد که اکنون آن را به نام قانون حدی آنساگر می‌شناسند. این قانون سازگاری بین رسانندگی واقعی و رسانندگی نظری را بهتر توضیح می‌دهد. قانون چهارم ترمودینامیک آنساگر با بررسی ارتباط بین برگشت‌پذیری میکروسکوپی و فرآیندهای ترابرد پی‌برد که راه‌حل مسئله در توزیع انرژی مولکول‌ها ~~براثر~~ حرکت گرمایی اتفاقی آن‌هاست. [[بولتسمان، لودویگ (۱۸۴۴ـ۱۹۰۶)\|لودویگ بولتسمان]]<ref>Ludwig Boltzmann</ref> نشان داده بود که تعادل گرمایی ماهیتی آماری دارد و آمار انحراف خودبه‌خودی نیز با آنتروپی تعیین‌شدنی است. آنساگر با استفاده از این اصل مجموعه‌ای از معادلات در روابط دوجانبه به دست آورد که گاهی آن را به نام قانون چهارم ترمودینامیک می‌خوانند.		شیمی‌‌فیزیک‌دان امریکایی، زادۀ نروژ. در زمینۀ کاربرد قوانین [[ترمودینامیک]]<ref>the fourth law of thermodynamics</ref> در سامانه‌های ناترازمند تحقیق می‌کرد و به‌سبب کشف روابط دوجانبه‌ای که در ترمودینامیک فرآیندهای برگشت‌ناپذیر حایز اهمیت‌اند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی ۱۹۶۸م دست یافت. در ۱۹۴۹ نیز مبنای آماری مستحکمی برای نظریۀ بلورهای مایع پایه‌گذاری کرده بود. در کریستیانیا<ref>Christiania</ref>، [[اسلو]]<ref>Oslo</ref>ی فعلی، زاده شد و در هنرستان فنی [[نروژ]]<ref>Norway</ref>، در [[ترونهیم]]<ref>Trondheim</ref>، درس خواند. در ۱۹۲۸م، پس از مدتی کار‌کردن در [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]<ref>Zürich</ref>، دستیار پژوهشی شیمی‌دان هلندی، [[دبی، پیتر جوزف ویلم (۱۸۸۴ـ۱۹۶۶)\|پیتر دِبی]]<ref>Peter Debye</ref> شد و به ایالات متحد امریکا مهاجرت کرد. نخست در دانشگاه براون<ref>Brown</ref> و از ۱۹۳۳م به بعد، در [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale</ref> با شکست روبه‌رو شد. دانشجویان درس‌هایش را مکانیک آماری و زبان نروژی پیشرفتۀ یک و دو می‌نامیدند. در دانشگاه براون، رساله‌ای برای کسب دانشنامۀ دکتری نوشت که اکنون آن را اثری کلاسیک در فرآیندهای برگشت‌پذیر می‌دانند، ولی مقامات دانشگاه در آن زمان آن را نپذیرفتند. این رساله در ۱۹۳۱م منتشر شد، تا اواخر دهۀ ۱۹۴۰م نادیده گرفته شد، و در ۱۹۶۸م جایزۀ نوبل را برای او به ارمغان آورد. در دانشگاه ییل، مقاله‌ای با عنوان «جواب‌های معادلۀ ماتیو با دورۀ ۴π و بعضی توابع مرتبط با آن» نوشت که آن نیز بین گروه‌های شیمی، فیزیک، و ریاضی دست به‌دست می‌شد و هیچ‌کس آن را درک نمی‌کرد. قانون حدی آنساگر<ref>the Onsager limiting law</ref> در زوریخ، نظریۀ یونش دبی ـ هوکل<ref>Debye-Hückel ionization</ref> را چنان اصلاح کرد که اکنون آن را به نام قانون حدی آنساگر می‌شناسند. این قانون سازگاری بین رسانندگی واقعی و رسانندگی نظری را بهتر توضیح می‌دهد. قانون چهارم ترمودینامیک آنساگر با بررسی ارتباط بین برگشت‌پذیری میکروسکوپی و فرآیندهای ترابرد پی‌برد که راه‌حل مسئله در توزیع انرژی مولکول‌ها بر اثر حرکت گرمایی اتفاقی آن‌هاست. [[بولتسمان، لودویگ (۱۸۴۴ـ۱۹۰۶)\|لودویگ بولتسمان]]<ref>Ludwig Boltzmann</ref> نشان داده بود که تعادل گرمایی ماهیتی آماری دارد و آمار انحراف خودبه‌خودی نیز با [[آنتروپی]]<ref>entropy</ref> تعیین‌شدنی است. آنساگر با استفاده از این اصل مجموعه‌ای از معادلات در روابط دوجانبه به دست آورد که گاهی آن را به نام قانون چهارم ترمودینامیک می‌خوانند.
	<br><!--10252400-->		<br><!--10252400-->

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۴۴

2021-07-24T13:44:17Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =لارس آنساگر
|نام =Lars Onsager
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=اسلو ۱۹۰۳م
|تاریخ مرگ=۱۹۷۶م
|دوره زندگی=
|ملیت=امریکایی
|محل زندگی=نروژ، امریکا
|تحصیلات و محل تحصیل=دکتری دانشگاه براون
| شغل و تخصص اصلی =شیمی فیزیک دان
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =نوبل شیمی (۱۹۶۸)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =شیمی و بیوشیمی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[پرونده:10252400.jpg|بندانگشتی|لارس آنساگر]]
آنْساگِر، لارْس (۱۹۰۳ـ۱۹۷۶)(Onsager, Lars)<br>

شیمی‌‌فیزیک‌دان امریکایی، زادۀ نروژ. در زمینۀ کاربرد قوانین [[ترمودینامیک]]<ref>the fourth law of thermodynamics</ref> در سامانه‌های ناترازمند تحقیق می‌کرد و به‌سبب کشف روابط دوجانبه‌ای که در ترمودینامیک فرآیندهای برگشت‌ناپذیر حایز اهمیت‌اند، به [[نوبل، جایزه|جایزۀ نوبل]] شیمی ۱۹۶۸ دست یافت. در ۱۹۴۹ نیز مبنای آماری مستحکمی برای نظریۀ بلورهای مایع پایه‌گذاری کرده بود. در کریستیانیا<ref>Christiania</ref>، [[اسلو]]<ref>Oslo</ref>ی فعلی، زاده شد و در هنرستان فنی [[نروژ]]، در [[ترونهیم]]<ref>Trondheim</ref>، درس خواند. در ۱۹۲۸، پس از مدتی کار‌کردن در [[زوریخ، شهر|زوریخ]]، دستیار پژوهشی شیمی‌دان هلندی، [[دبی، پیتر جوزف ویلم (۱۸۸۴ـ۱۹۶۶)|پیتر دِبی]]<ref>Peter Debye</ref> شد و به ایالات متحد امریکا مهاجرت کرد. نخست در دانشگاه براون<ref>Brown</ref> و از ۱۹۳۳ به بعد، در دانشگاه ییل<ref>Yale</ref> با شکست روبه‌رو شد. دانشجویان درس‌هایش را مکانیک آماری و زبان نروژی پیشرفتۀ یک و دو می‌نامیدند. در دانشگاه براون، رساله‌ای برای کسب دانشنامۀ دکتری نوشت که اکنون آن را اثری کلاسیک در فرآیندهای برگشت‌پذیر می‌دانند، ولی مقامات دانشگاه در آن زمان آن را نپذیرفتند. این رساله در ۱۹۳۱ منتشر شد، تا اواخر دهۀ ۱۹۴۰ نادیده گرفته شد، و در ۱۹۶۸ جایزۀ نوبل را برای او به ارمغان آورد. در دانشگاه ییل، مقاله‌ای با عنوان «جواب‌های معادلۀ ماتیو با دورۀ ۴π و بعضی توابع مرتبط با آن» نوشت که آن نیز بین گروه‌های شیمی، فیزیک، و ریاضی دست به‌دست می‌شد و هیچ‌کس آن را درک نمی‌کرد. قانون حدی آنساگر<ref>the Onsager limiting law</ref> در زوریخ، نظریۀ یونش دبی ـ هوکل<ref>Debye-Hückel ionization</ref> را چنان اصلاح کرد که اکنون آن را به نام قانون حدی آنساگر می‌شناسند. این قانون سازگاری بین رسانندگی واقعی و رسانندگی نظری را بهتر توضیح می‌دهد. قانون چهارم ترمودینامیک آنساگر با بررسی ارتباط بین برگشت‌پذیری میکروسکوپی و فرآیندهای ترابرد پی‌برد که راه‌حل مسئله در توزیع انرژی مولکول‌ها براثر حرکت گرمایی اتفاقی آن‌هاست. [[بولتسمان، لودویگ (۱۸۴۴ـ۱۹۰۶)|لودویگ بولتسمان]]<ref>Ludwig Boltzmann</ref> نشان داده بود که تعادل گرمایی ماهیتی آماری دارد و آمار انحراف خودبه‌خودی نیز با آنتروپی تعیین‌شدنی است. آنساگر با استفاده از این اصل مجموعه‌ای از معادلات در روابط دوجانبه به دست آورد که گاهی آن را به نام قانون چهارم ترمودینامیک می‌خوانند.
<br>

----[[رده:شیمی و بیوشیمی]]
[[رده:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]
[[رده:فیزیک و مکانیک]]
[[رده:(فیزیک و مکانیک)اشخاص و آثار]]
<references />