ابن بطوطه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۸

2026-02-24T08:18:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال [[افریقا، قاره\|افریقا]] ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن [[حج]] راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر\|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)\|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر\|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر\|شوشتر]]، [[شیراز، شهر\|شیراز]]، [[اصفهان، شهر\|اصفهان]] و [[تبریز، شهر\|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر\|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی\|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره\|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه\|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به [[لارستان]] فارس، [[کیش، جزیره\|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به [[آسیای صغیر]] و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)\|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ [[کریمه]] به جنوب [[روسیه]]، و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)\|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر\|مشهد]]، [[سرخس، شهر\|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر\|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر\|نیشابور]]، [[بسطام، شهر\|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر\|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از صحرای افریقا به تمبوکتو رسید. او سرانجام با بازگشت به فاس در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>		}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال [[افریقا، قاره\|افریقا]] ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن [[حج]] راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر\|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)\|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر\|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر\|شوشتر]]، [[شیراز، شهر\|شیراز]]، [[اصفهان، شهر\|اصفهان]] و [[تبریز، شهر\|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر\|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی\|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره\|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه\|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به [[لارستان]] فارس، [[کیش، جزیره\|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به [[آسیای صغیر]] و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)\|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ [[کریمه]] به جنوب [[روسیه]]، و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)\|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر\|مشهد]]، [[سرخس، شهر\|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر\|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر\|نیشابور]]، [[بسطام، شهر\|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر\|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از [[افریقا، صحرای\|صحرای افریقا]] به [[تمبوکتو]] رسید. او سرانجام با بازگشت به [[فاس]] در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>
	<br><!--11026200-->		<br><!--11026200-->
	[[رده:جهانگردی]]		[[رده:جهانگردی]]
	[[رده:جهانگردان]]		[[رده:جهانگردان]]

Mohammadi3 در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۵

2026-02-24T08:15:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۵
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال افریقا ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن حج راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر\|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)\|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر\|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر\|شوشتر]]، [[شیراز، شهر\|شیراز]]، [[اصفهان، شهر\|اصفهان]] و [[تبریز، شهر\|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر\|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی\|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره\|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه\|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به لارستان فارس، [[کیش، جزیره\|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به آسیای صغیر و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)\|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ کریمه به جنوب ~~روسیه،~~ و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)\|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر\|مشهد]]، [[سرخس، شهر\|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر\|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر\|نیشابور]]، [[بسطام، شهر\|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر\|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از صحرای افریقا به تمبوکتو رسید. او سرانجام با بازگشت به فاس در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>		}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال [[افریقا، قاره\|افریقا]] ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن [[حج]] راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر\|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)\|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)\|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر\|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر\|شوشتر]]، [[شیراز، شهر\|شیراز]]، [[اصفهان، شهر\|اصفهان]] و [[تبریز، شهر\|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر\|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی\|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره\|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه\|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به [[لارستان]] فارس، [[کیش، جزیره\|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به [[آسیای صغیر]] و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)\|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ [[کریمه]] به جنوب [[روسیه]]، و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)\|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر\|مشهد]]، [[سرخس، شهر\|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر\|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر\|نیشابور]]، [[بسطام، شهر\|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر\|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از صحرای افریقا به تمبوکتو رسید. او سرانجام با بازگشت به فاس در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>
	<br><!--11026200-->		<br><!--11026200-->
	[[رده:جهانگردی]]		[[رده:جهانگردی]]
	[[رده:جهانگردان]]		[[رده:جهانگردان]]

Mohammadi2 در ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۳۶

2021-09-05T07:36:31Z

صفحهٔ تازه

ابن بَطوطه (طنجه ۷۰۳ـ ۷۷۹ق)<br>

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ابن بطوطه
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی
|نام مستعار=
|لقب=شمس الدین
|زادروز=طنجه ۷۰۳ق
|تاریخ مرگ=۷۷۹ق
|دوره زندگی=
|ملیت=مراکشی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =جهانگرد
|شغل و تخصص های دیگر=فقیه
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =سفرنامه ابن بطوطه
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =جهانگردی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال افریقا ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن حج راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر|شوشتر]]، [[شیراز، شهر|شیراز]]، [[اصفهان، شهر|اصفهان]] و [[تبریز، شهر|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به لارستان فارس، [[کیش، جزیره|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به آسیای صغیر و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ کریمه به جنوب روسیه، و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر|مشهد]]، [[سرخس، شهر|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر|نیشابور]]، [[بسطام، شهر|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از صحرای افریقا به تمبوکتو رسید. او سرانجام با بازگشت به فاس در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>
<br>
[[رده:جهانگردی]]
[[رده:جهانگردان]]