ابن بیطار - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۵

2026-02-25T07:45:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۵
خط ۱:		خط ۱:

	~~ابن بِیطار (قرن ۷ق)<br>~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ابن بیطار		\|عنوان =ابن بیطار
خط ۲۸:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[پرونده: 11027000.jpg \| بندانگشتی\|نسخه کتاب الجامع لمفردات، تأليف ابن بيطار]]گیاه‌‌شناس و داروشناس نامدار اندلسی. او در اشبیلیه به فراگیری دانش پرداخت و از این طریق با آثار گیاه‌داروشناسان بزرگی چون [[دیسقوریدس]] و [[جالینوس]] و برخی دانشمندان [[اندلس]] و مغرب همچون غافقی، عبدالله بن صالح، ابن حجّاج ابوالعباس نباتی زهراوی، شریف ادریسی، [[اسحاق بن عمران]] و [[ابن جزار، ابوجعفر احمد ( ـ۳۶۹ق)\|ابن جزّار]] آشنا شد. او برای افزودن بر دانش گیاه‌شناسی خود در ۲۰سالگی راه سفر را پیش گرفت و پس از گذشت از تنگۀ [[جبل الطارق\|جبل‌الطّارق]]، به شمال افریقا رفت و به جست‌وجوی گیاهان و خواص آن‌ها پرداخت. در ۶۳۳ به [[دمشق]] رفت و گیاه‌داروشناس بزرگ، [[ابن ابی اصیبعه، احمد (دمشق ۵۹۵ ـ ۶۶۸ق)\|ابن ابی اصیبعه]] (۶۰۰ـ۶۶۸ق) به شاگردی او درآمد. به‌نظر می‌رسد که قبل از آن‌که به شام سفر کند دیداری از یونان و برخی از شهرهای دور [[آسیای صغیر]] نیز داشته است. بنابر برخی اقوال او تا [[بین النهرین\|بین‌النهرین]]، شمال [[عربستان سعودی\|عربستان]] و حتی [[ایران]] نیز آمده است. گواه بر این مسافرت‌های او اسامی مختلف و به زبان‌های مختلفی‌ است که در مهم‌ترین اثر او یعنی ''الجامع لمفردات الادویة و الاغذیه'' دیده می‌شود. او در دمشق به ریاست گیاه‌داروشناسان درآمد و پس از مرگ سلطان محمد بن ابی بکر ایّوبی ملقّب به الملک الکامل به [[قاهره]] رفت و به خدمت پسر این سلطان، یعنی الملک الصالح نجم‌الدین ایوب پیوست. در زمان اقامت در قاهره کتاب ''الجامع'' و نیز ''المغنی'' را نگاشت. پس از چندی به دمشق بازگشت و در همان شهر در ۶۴۲ق، درگذشت. او در مهم‌ترین اثر خود یعنی ''الجامع'' خدمت بزرگی به تاریخ‌ گیاه‌داروشناسی کرده است زیرا نقل قول‌هایی از برخی دانشمندان از قبیل شریف ادریسی، ماسر‌جویه، [[ابن ماسه]]، ابن سَمَجون و دیگر کسان آورده است که امروزه آثاری از آن‌ها به‌جا نمانده است. همچنین آوردن اسامی مترادف به زبان‌های یونانی، بربری، فارسی و اندلسی از دیگر مزایای این اثر است. کتاب'' ‌الجامع'' در سعی و دقت بی‌نظیر است، ترجمۀ ناقصی از آن به آلمانی وجود دارد. این کتاب در دورۀ احیاء علم، اختلافات دانشمندان اروپایی را دربارۀ تطبیق لغات یونانی و عربی حل کرده است. از دیگر آثار ابن بیطار می‌توان به این موارد اشاره کرد. ''تفسیر کتاب دیسقوریدس''.'' رسالة فی الادویة و الاغذیة''، ''رسالة فی تداوی السّموم''، ''کاسف الوَیل فی معرفة امراض الخَیل''، ''کتاب الإبانة و الإعلام بما فی المنهاج من الخلل و الاوهام، کتاب الافعال الغریبة و الخواص العجیبة''، ''میزان الطب''، ''المغنی فی الادویة المفرده'' و جزوه‌ای به نام ''مقالة فی اللیمون''.		}}ابن بِیطار (قرن ۷ق)<br>[[پرونده: 11027000.jpg \| بندانگشتی\|نسخه کتاب الجامع لمفردات، تأليف ابن بيطار]]گیاه‌‌شناس و داروشناس نامدار اندلسی. او در [[اشبیلیه]] به فراگیری دانش پرداخت و از این طریق با آثار گیاه‌داروشناسان بزرگی چون [[دیسقوریدس]] و [[جالینوس]] و برخی دانشمندان [[اندلس]] و [[مغرب]] همچون [[غافقی، ابوجعفر احمد ( ـ۵۶۰ق)\|غافقی]]، عبدالله بن صالح، ابن حجّاج ابوالعباس نباتی زهراوی، شریف ادریسی، [[اسحاق بن عمران]] و [[ابن جزار، ابوجعفر احمد ( ـ۳۶۹ق)\|ابن جزّار]] آشنا شد. او برای افزودن بر دانش گیاه‌شناسی خود در ۲۰سالگی راه سفر را پیش گرفت و پس از گذشت از تنگۀ [[جبل الطارق\|جبل‌الطّارق]]، به شمال [[افریقا، قاره\|افریقا]] رفت و به جست‌وجوی گیاهان و خواص آن‌ها پرداخت. در ۶۳۳ به [[دمشق]] رفت و گیاه‌داروشناس بزرگ، [[ابن ابی اصیبعه، احمد (دمشق ۵۹۵ ـ ۶۶۸ق)\|ابن ابی اصیبعه]] (۶۰۰ـ۶۶۸ق) به شاگردی او درآمد. به‌نظر می‌رسد که قبل از آن‌که به [[شام]] سفر کند دیداری از [[یونان باستان\|یونان]] و برخی از شهرهای دور [[آسیای صغیر]] نیز داشته است. بنابر برخی اقوال او تا [[بین النهرین\|بین‌النهرین]]، شمال [[عربستان سعودی\|عربستان]] و حتی [[ایران]] نیز آمده است. گواه بر این مسافرت‌های او اسامی مختلف و به زبان‌های مختلفی‌ است که در مهم‌ترین اثر او یعنی ''الجامع لمفردات الادویة و الاغذیه'' دیده می‌شود. او در دمشق به ریاست گیاه‌داروشناسان درآمد و پس از مرگ سلطان محمد بن ابی بکر ایّوبی ملقّب به الملک الکامل به [[قاهره]] رفت و به خدمت پسر این سلطان، یعنی الملک الصالح نجم‌الدین ایوب پیوست. در زمان اقامت در قاهره کتاب ''الجامع'' و نیز ''المغنی'' را نگاشت. پس از چندی به دمشق بازگشت و در همان شهر در ۶۴۲ق، درگذشت. او در مهم‌ترین اثر خود یعنی ''الجامع'' خدمت بزرگی به تاریخ‌ گیاه‌داروشناسی کرده است زیرا نقل قول‌هایی از برخی دانشمندان از قبیل شریف ادریسی، ماسر‌جویه، [[ابن ماسه]]، ابن سَمَجون و دیگر کسان آورده است که امروزه آثاری از آن‌ها به‌جا نمانده است. همچنین آوردن اسامی مترادف به زبان‌های یونانی، بربری، فارسی و اندلسی از دیگر مزایای این اثر است. کتاب'' ‌الجامع'' در سعی و دقت بی‌نظیر است، ترجمۀ ناقصی از آن به آلمانی وجود دارد. این کتاب در دورۀ احیاء علم، اختلافات دانشمندان اروپایی را دربارۀ تطبیق لغات یونانی و عربی حل کرده است. از دیگر آثار ابن بیطار می‌توان به این موارد اشاره کرد. ''تفسیر کتاب دیسقوریدس''.'' رسالة فی الادویة و الاغذیة''، ''رسالة فی تداوی السّموم''، ''کاسف الوَیل فی معرفة امراض الخَیل''، ''کتاب الإبانة و الإعلام بما فی المنهاج من الخلل و الاوهام، کتاب الافعال الغریبة و الخواص العجیبة''، ''میزان الطب''، ''المغنی فی الادویة المفرده'' و جزوه‌ای به نام ''مقالة فی اللیمون''.
	<br><!--11027000-->		<br><!--11027000-->
	[[رده:پزشکی]]		[[رده:پزشکی]]

Mohammadi2 در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۵۰

2021-09-07T09:50:17Z

صفحهٔ تازه

ابن بِیطار (قرن ۷ق)<br>
{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ابن بیطار
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=
|تاریخ مرگ=دمشق ۶۴۲ق
|دوره زندگی=قرن ۷ق
|ملیت=اندلسی (اسپانیایی)
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =گیاه شناس
|شغل و تخصص های دیگر=داروشناس
|سبک =
|مکتب =
|سمت =ریاست گیاه داروشناسان دمشق
|جوایز و افتخارات =
|آثار =الجامع لمفردات الادویه و الاغذیه؛ تفسیر کتاب دیسقوریدس. رسالة فی الادویة و الاغذیة، رسالة فی تداوی السّموم، کاسف الوَیل فی معرفة امراض الخَیل، کتاب الإبانة و الإعلام بما فی المنهاج من الخلل و الاوهام، کتاب الافعال الغریبة و الخواص العجیبة، میزان الطب، المغنی فی الادویة المفرده و جزوه‌ای به نام مقالة فی اللیمون
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =گیاه شناسی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}[[پرونده: 11027000.jpg | بندانگشتی|نسخه کتاب الجامع لمفردات، تأليف ابن بيطار]]گیاه‌‌شناس و داروشناس نامدار اندلسی. او در اشبیلیه به فراگیری دانش پرداخت و از این طریق با آثار گیاه‌داروشناسان بزرگی چون [[دیسقوریدس]] و [[جالینوس]] و برخی دانشمندان [[اندلس]] و مغرب همچون غافقی، عبدالله بن صالح، ابن حجّاج ابوالعباس نباتی زهراوی، شریف ادریسی، [[اسحاق بن عمران]] و [[ابن جزار، ابوجعفر احمد ( ـ۳۶۹ق)|ابن جزّار]] آشنا شد. او برای افزودن بر دانش گیاه‌شناسی خود در ۲۰سالگی راه سفر را پیش گرفت و پس از گذشت از تنگۀ [[جبل الطارق|جبل‌الطّارق]]، به شمال افریقا رفت و به جست‌وجوی گیاهان و خواص آن‌ها پرداخت. در ۶۳۳ به [[دمشق]] رفت و گیاه‌داروشناس بزرگ، [[ابن ابی اصیبعه، احمد (دمشق ۵۹۵ ـ ۶۶۸ق)|ابن ابی اصیبعه]] (۶۰۰ـ۶۶۸ق) به شاگردی او درآمد. به‌نظر می‌رسد که قبل از آن‌که به شام سفر کند دیداری از یونان و برخی از شهرهای دور [[آسیای صغیر]] نیز داشته است. بنابر برخی اقوال او تا [[بین النهرین|بین‌النهرین]]، شمال [[عربستان سعودی|عربستان]] و حتی [[ایران]] نیز آمده است. گواه بر این مسافرت‌های او اسامی مختلف و به زبان‌های مختلفی‌ است که در مهم‌ترین اثر او یعنی ''الجامع لمفردات الادویة و الاغذیه'' دیده می‌شود. او در دمشق به ریاست گیاه‌داروشناسان درآمد و پس از مرگ سلطان محمد بن ابی بکر ایّوبی ملقّب به الملک الکامل به [[قاهره]] رفت و به خدمت پسر این سلطان، یعنی الملک الصالح نجم‌الدین ایوب پیوست. در زمان اقامت در قاهره کتاب ''الجامع'' و نیز ''المغنی'' را نگاشت. پس از چندی به دمشق بازگشت و در همان شهر در ۶۴۲ق، درگذشت. او در مهم‌ترین اثر خود یعنی ''الجامع'' خدمت بزرگی به تاریخ‌ گیاه‌داروشناسی کرده است زیرا نقل قول‌هایی از برخی دانشمندان از قبیل شریف ادریسی، ماسر‌جویه، [[ابن ماسه]]، ابن سَمَجون و دیگر کسان آورده است که امروزه آثاری از آن‌ها به‌جا نمانده است. همچنین آوردن اسامی مترادف به زبان‌های یونانی، بربری، فارسی و اندلسی از دیگر مزایای این اثر است. کتاب'' ‌الجامع'' در سعی و دقت بی‌نظیر است، ترجمۀ ناقصی از آن به آلمانی وجود دارد. این کتاب در دورۀ احیاء علم، اختلافات دانشمندان اروپایی را دربارۀ تطبیق لغات یونانی و عربی حل کرده است. از دیگر آثار ابن بیطار می‌توان به این موارد اشاره کرد. ''تفسیر کتاب دیسقوریدس''.'' رسالة فی الادویة و الاغذیة''، ''رسالة فی تداوی السّموم''، ''کاسف الوَیل فی معرفة امراض الخَیل''، ''کتاب الإبانة و الإعلام بما فی المنهاج من الخلل و الاوهام، کتاب الافعال الغریبة و الخواص العجیبة''، ''میزان الطب''، ''المغنی فی الادویة المفرده'' و جزوه‌ای به نام ''مقالة فی اللیمون''.
<br>
[[رده:پزشکی]]
[[رده:طب جایگزین - اشخاص و آثار]]
[[رده:گیاه شناسی]]
[[رده:(گیاه شناسی)اشخاص و آثار، تجهیزات و موسسات]]