Mohammadi3 در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۳

2026-02-18T07:23:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۳
خط ۱:		خط ۱:

	~~ابن جوزی، ابوالفرج (۵۱۱ـ۵۹۷ق)<br>~~

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ابوالفرج بن جوزی		\|عنوان =ابوالفرج بن جوزی
خط ۲۹:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>فقیه، مورخ و واعظ حنبلی‌مذهب. با شش خلیفۀ عباسی معاصر بود. بیشتر عمر در [[بغداد]] به سر برد و بر چند مدرسه ریاست داشت. در خلافت مُقتَفی شهرتی در وعظ به‌هم رسانید، چنان‌که در گفته‌ای مبالغه‌آمیز، شمار حاضرانِ منبر او ۳۰۰هزار تن بوده‌اند. رمز توفیق ابن جوزی تبلیغ مذهب حَنبَلی و استعداد خارق‌العاده‌اش در سخنوری بود، و با نفوذی که از همین طریق در میان عموم پیدا کرده بود، وجودش برای خلفایی که با سپاه [[سلجوقیان]] در کشاکش بودند، اهمیت بسیار داشت. با تغییر سیاست خلفای بعدی، ابن جوزی نیز نفوذ خود را ازدست داد و سرانجام سال‌ها در واسط به حال تبعید زیست (۵۹۰ـ۵۹۵ق). از صوفیان به‌شدت انتقاد می‌کرد و بدعت‌های بسیاری را به ایشان نسبت می‌داد. همچنین هیچ‌چیز را برای عوام زیان‌بخش‌تر از علم کلام نمی‌دانست. تألیفات وی فراوان است و شمار آثارش را از ۲۰۰ تا ۱۰۰۰ گفته‌اند. تألیفاتش حاوی جنبه‌های متعدد از فرهنگ اسلامی ازجمله حدیث، شریعت، قرآن و تاریخ است. از آثار مهم اوست: ''مُنتَظم''، در تاریخ خلافت از ۲۵۷ تا ۵۷۴ق؛ ''التَبشِره''، در وعظ و ~~خطابه؛~~ ''القُصّاص و الُمذَکّرین''، در همان موضوع؛ ''ذَمّ الهوی''؛ ''اخبار الظِراف''؛ ''اخبار الاَذکیاء''؛'' اخبار الحَمقاء و الُمغَفَّلین''؛ ''کتاب الخَوایتم''؛ ''تَلبیس ابلیس'' یا ''نقد العلم و العلماء''؛ ''اعلام الاحیاء''، در نقد احیاء‌العلوم غزالی؛ ''فنون‌الافنان''؛ ''صفت‌الصَفوة''. ظاهراً شعر نیز می‌گفته و دفتری نیز ترتیب داده بود که ازمیان رفته است.</p>		}}ابن جوزی، ابوالفرج (۵۱۱ـ۵۹۷ق)<br><p>فقیه، مورخ و واعظ حنبلی‌مذهب. با شش خلیفۀ [[عباسیان\|عباسی]] معاصر بود. بیشتر عمر در [[بغداد]] به سر برد و بر چند مدرسه ریاست داشت. در خلافت مُقتَفی شهرتی در وعظ به‌هم رسانید، چنان‌که در گفته‌ای مبالغه‌آمیز، شمار حاضرانِ منبر او ۳۰۰هزار تن بوده‌اند. رمز توفیق ابن جوزی تبلیغ مذهب حَنبَلی و استعداد خارق‌العاده‌اش در سخنوری بود، و با نفوذی که از همین طریق در میان عموم پیدا کرده بود، وجودش برای خلفایی که با سپاه [[سلجوقیان]] در کشاکش بودند، اهمیت بسیار داشت. با تغییر سیاست خلفای بعدی، ابن جوزی نیز نفوذ خود را ازدست داد و سرانجام سال‌ها در واسط به حال تبعید زیست (۵۹۰ـ۵۹۵ق). از صوفیان به‌شدت انتقاد می‌کرد و بدعت‌های بسیاری را به ایشان نسبت می‌داد. همچنین هیچ‌چیز را برای عوام زیان‌بخش‌تر از علم [[کلام]] نمی‌دانست. تألیفات وی فراوان است و شمار آثارش را از ۲۰۰ تا ۱۰۰۰ گفته‌اند. تألیفاتش حاوی جنبه‌های متعدد از فرهنگ اسلامی ازجمله حدیث، شریعت، قرآن و تاریخ است. از آثار مهم اوست: ''مُنتَظم''، در تاریخ خلافت از ۲۵۷ تا ۵۷۴ق؛ ''التَبشِره''، در وعظ و [[خطابه]]؛ ''القُصّاص و الُمذَکّرین''، در همان موضوع؛ ''ذَمّ الهوی''؛ ''اخبار الظِراف''؛ ''اخبار الاَذکیاء''؛'' اخبار الحَمقاء و الُمغَفَّلین''؛ ''کتاب الخَوایتم''؛ ''تَلبیس ابلیس'' یا ''نقد العلم و العلماء''؛ ''اعلام الاحیاء''، در نقد احیاء‌العلوم غزالی؛ ''فنون‌الافنان''؛ ''صفت‌الصَفوة''. ظاهراً شعر نیز می‌گفته و دفتری نیز ترتیب داده بود که ازمیان رفته است.</p>
	<br><!--11028800-->		<br><!--11028800-->
	[[رده:دین اسلام]]		[[رده:دین اسلام]]

Mohammadi2 در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۰

2021-09-07T21:00:52Z

صفحهٔ تازه

ابن جوزی، ابوالفرج (۵۱۱ـ۵۹۷ق)<br>

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ابوالفرج بن جوزی
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۵۱۱ق
|تاریخ مرگ=۵۹۷ق
|دوره زندگی=
|ملیت=بغدادی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =فقیه
|شغل و تخصص های دیگر=مورخ، واعظ
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =مُنتَظم، در تاریخ خلافت از ۲۵۷ تا ۵۷۴ق؛ التَبشِره، در وعظ و خطابه؛ القُصّاص و الُمذَکّرین، در همان موضوع؛ ذَمّ الهوی؛ اخبار الظِراف؛ اخبار الاَذکیاء؛ اخبار الحَمقاء و الُمغَفَّلین؛ کتاب الخَوایتم؛ تَلبیس ابلیس یا نقد العلم و العلماء؛ اعلام الاحیاء، در نقد احیاء‌العلوم غزالی؛ فنون‌الافنان؛ صفت‌الصَفوة
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =دین اسلام
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}<p>فقیه، مورخ و واعظ حنبلی‌مذهب. با شش خلیفۀ عباسی معاصر بود. بیشتر عمر در [[بغداد]] به سر برد و بر چند مدرسه ریاست داشت. در خلافت مُقتَفی شهرتی در وعظ به‌هم رسانید، چنان‌که در گفته‌ای مبالغه‌آمیز، شمار حاضرانِ منبر او ۳۰۰هزار تن بوده‌اند. رمز توفیق ابن جوزی تبلیغ مذهب حَنبَلی و استعداد خارق‌العاده‌اش در سخنوری بود، و با نفوذی که از همین طریق در میان عموم پیدا کرده بود، وجودش برای خلفایی که با سپاه [[سلجوقیان]] در کشاکش بودند، اهمیت بسیار داشت. با تغییر سیاست خلفای بعدی، ابن جوزی نیز نفوذ خود را ازدست داد و سرانجام سال‌ها در واسط به حال تبعید زیست (۵۹۰ـ۵۹۵ق). از صوفیان به‌شدت انتقاد می‌کرد و بدعت‌های بسیاری را به ایشان نسبت می‌داد. همچنین هیچ‌چیز را برای عوام زیان‌بخش‌تر از علم کلام نمی‌دانست. تألیفات وی فراوان است و شمار آثارش را از ۲۰۰ تا ۱۰۰۰ گفته‌اند. تألیفاتش حاوی جنبه‌های متعدد از فرهنگ اسلامی ازجمله حدیث، شریعت، قرآن و تاریخ است. از آثار مهم اوست: ''مُنتَظم''، در تاریخ خلافت از ۲۵۷ تا ۵۷۴ق؛ ''التَبشِره''، در وعظ و خطابه؛ ''القُصّاص و الُمذَکّرین''، در همان موضوع؛ ''ذَمّ الهوی''؛ ''اخبار الظِراف''؛ ''اخبار الاَذکیاء''؛'' اخبار الحَمقاء و الُمغَفَّلین''؛ ''کتاب الخَوایتم''؛ ''تَلبیس ابلیس'' یا ''نقد العلم و العلماء''؛ ''اعلام الاحیاء''، در نقد احیاء‌العلوم غزالی؛ ''فنون‌الافنان''؛ ''صفت‌الصَفوة''. ظاهراً شعر نیز می‌گفته و دفتری نیز ترتیب داده بود که ازمیان رفته است.</p>
<br>
[[رده:دین اسلام]]
[[رده:آثار و مورخین]]
[[رده:دین اسلام]]
[[رده:فقه و اصول و احکام]]

ابن جوزی، ابوالفرج (۵۱۱ـ۵۹۷ق) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۳

Mohammadi2 در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۰