https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%8C_%D9%85%D8%AD%DB%8C%DB%8C_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%28%D9%85%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D9%87_%DB%B5%DB%B6%DB%B0%D9%80_%D8%AF%D9%85%D8%B4%D9%82_%DB%B6%DB%B3%DB%B8%D9%82%29ابن عربی، محیی الدین (مرسیه ۵۶۰ـ دمشق ۶۳۸ق) - تاریخچهٔ نسخهها2026-05-02T02:45:26Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%8C_%D9%85%D8%AD%DB%8C%DB%8C_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_(%D9%85%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D9%87_%DB%B5%DB%B6%DB%B0%D9%80_%D8%AF%D9%85%D8%B4%D9%82_%DB%B6%DB%B3%DB%B8%D9%82)&diff=2010120462&oldid=prevMohammadi2 در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۰۶2021-09-20T09:06:51Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
ابن عربی، محییالدین (مُرْسیه ۵۶۰ـ دمشق ۶۳۸ق)<br><br />
{{جعبه زندگینامه<br />
|عنوان =محیی الدین بن عربی<br />
|نام =<br />
|نام دیگر=<br />
|نام اصلی=ابوعبدالله محییالدین محمد بن علی بن محمد بن العربی طائی حاتمی<br />
|نام مستعار=ابن عربی<br />
|لقب=شیخ اکبر<br />
|زادروز=مرسیه ۵۶۰ق<br />
|تاریخ مرگ=دمشق ۶۳۸ق<br />
|دوره زندگی=<br />
|ملیت=اندلسی (اسپانیایی)<br />
|محل زندگی=<br />
|تحصیلات و محل تحصیل=<br />
| شغل و تخصص اصلی =عارف<br />
|شغل و تخصص های دیگر=عالم، شارح، شاعر و نویسنده<br />
|سبک =<br />
|مکتب =<br />
|سمت =مشاور کیکاوس سلجوقی <br />
|جوایز و افتخارات =<br />
|آثار =ترجمانالاشواق؛ فتوحات مَکّیه؛ فصوص الحکم؛ مابعدالطبیعه<br />
|خویشاوندان سرشناس =<br />
|گروه مقاله =عرفان<br />
|دوره =<br />
|فعالیت های مهم =<br />
|رشته =<br />
|پست تخصصی =<br />
|باشگاه =<br />
}}(نام کامل: ابوعبدالله محییالدین محمد بن علی بن محمد بن العربی طائی حاتمی، معروف به ابن عربی) عارف، عالم، شارح و شاعر اندلسی عرب. پس از تحصیل علوم رسمی روزگار خود، به تزکیۀ نفس و سیر و سلوک پرداخت و از ۳۰سالگی در جستوجوی معرفت و از بیم کیفر، در غرب و شرق قلمرو اسلام به سفر رفت و در همه جا تعظیم و تکریم شد؛ و سرانجام به [[دمشق]] رفت. آرامگاه او در دامنۀ [[قاسیون|کوه قاسیون]] زیارتگاه است. ابن عربی عارفی تعالیجوی بود که توانست عرفان نظری را بر پایههایی استوار پی افکنَد، لقب «شیخ اکبر» را بهخود اختصاص دهد و نوآوریهای فراوانی را نصیب عالم عرفان کند. گاه بهقصد جلب حمایت حکام، با آنان طرح دوستی میریخت. در [[مصر]] به [[الحاد]] متهم و واجبالقتل شناخته شد، اما با پایمردی ملکالعادل ایوبی نجات یافت. مدتی مشاور کیکاوس سلجوقی بود و پیروزی او در [[انطاکیه]] را پیشبینی کرد. تقرب وی نزد الملکالظاهر، حاکم ایوبی [[حلب، شهر (سوریه)|حلب]]، نیز معروف است. ابن عربی از نویسندگان بسیار پرکار و پرنویس است و صدها تألیف و تصنیف به نظم و نثر دارد که ''ترجمانالاشواق'' و ''دیوان'' او از آن جمله است. او در نامهای که به سال ۶۳۲ از دمشق برای کیکاوس اول، پادشاه قونیه، مینویسد ۲۴۰ عنوان از تألیفات خود را برمیشمارد. [[جامی، عبدالرحمان (خرجرد ۸۱۷ ـ هرات ۸۹۸ق)|جامی]] شمار تألیفات او را بیش از ۵۰۰ دانسته است. دو تألیف منثور ابنعربی را مهمترین آثار او دانستهاند: ''فتوحات مَکّیه''، که دایرةالمعارف جامعی از تصوف است و ''فُصوصالحِکَم''، که دشوارفهمترین اثر ابن عربی و کتابی عرفانی است که عدهای بر آن شرح و حاشیه نوشتهاند. این کتاب را وصیتنامۀ فکری و عقیدتی ابن عربی خواندهاند. بر این کتاب شرح و تفسیر فراوان نوشتهاند، ازجمله [[کاشی، عبدالرزاق|عبدالرزاق کاشی]]، شاگردش [[قیصری، داود بن محمود ( ـ ۷۵۱ق)|داود بن محمود قیصری]] و [[جامی، عبدالرحمان (خرجرد ۸۱۷ ـ هرات ۸۹۸ق)|عبدالرحمان جامی]]؛ و از این طریق تصوف و تفکر اسلامی از ابن عربی متأثر شده است. نخستین شرح فارسی را بر ''فصوص'' رُکنای شیرازی، یکی از شاگردان داود قیصری، نوشته است. مابعدالطبیعۀ ابن عربی مفهوم تجربۀ عرفانی را از بُن دگرگون کرد و نظریۀ وحدت وجود توسط او برای اولینبار بهگونهای تازه تبیین شد و بعدها در حکمت متعالیۀ [[ملاصدرا، محمد بن ابراهیم (شیراز ۹۸۰/۹۷۹ـ بصره ۱۰۵۰ق)|ملاصدرا]] بهکار رفت. ابن عربی انسان کامل را «کَوْن جامع» و تجّلی کامل آفریدگار خواند و آن را یکی از عوالم پنجگانۀ هستی (حَضَرات خمسه) نامید. ادبیات عرفانی پس از ابن عربی، سخت متأثر از شیوۀ اوست و عرفان با او وارد مرحلۀ جدیدی شد. عنوان «اعیان ثابته» توسط او ابداع و پس از او از مفاهیم مهم رایج در عرفان نظری شد. وی در تأویل آیات قرآن دستی گشاده داشت و گاه چنان تأویلاتی ارائه کرده که حتی در نظر طرفداران او نیز مقبول واقع نشده و دور از موازین علمی و شرعی دانسته شده است. آثار و نوشتههای او عاری از تکرار و اِغلاق و شطح و دعوی نیست و زبانی تنیده از رمز و ابهام دارد. خود را ختم ولایت محمدی خوانده و مدعی دریافت مستقیم احکام از منبع غیبی الهی است. با توجه به این اوصاف است که او را به حق معما خواندهاند. <br />
<br><!--11039500--><br />
[[رده:ادبیات عرب]]<br />
[[رده:(ادبیات عرب)آثار و اشخاص]]<br />
[[رده:عرفان]]<br />
[[رده:اشخاص و فرقه ها]]</div>Mohammadi2