استنفورد، چارلز ویلیرز - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ استنفورد، چارلز ویلیرز (1852 ـ 1924) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به استنفورد، چارلز ویلیرز منتقل کرد

2025-08-13T04:41:52Z

Mohammadi3 صفحهٔ استنفورد، چارلز ویلیرز (1852 ـ 1924) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به استنفورد، چارلز ویلیرز منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۸

2024-06-22T05:48:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:


	استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ۱۹۲۴م)		استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ۱۹۲۴م) (Stanford, Charles Villiers) [[پرونده:Stanford, Charles Villiers.jpg\|بندانگشتی\|چارلز ویلیرز استنفورد]]

	(Stanford, Charles Villiers)
	[[پرونده:Stanford, Charles Villiers.jpg\|بندانگشتی\|چارلز ویلیرز استنفورد]]
	آهنگ‌ساز و مدرس ایرلندی. او در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]] به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، [[کیمبریج\|کِیمبریج]]، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی [[دانشگاه کیمبریج\|دانشگاه کِیمبریج]] شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در [[برلین]] از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ [[تنیسون، آلفرد (۱۸۰۹ـ۱۸۹۲)\|آلفرد تنیسُن]] او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه آکسفورد\|آکسفورد]] و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای [[ویولنسل\|ویولونسل]] و [[پیانو]]؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).		آهنگ‌ساز و مدرس ایرلندی. او در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]] به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، [[کیمبریج\|کِیمبریج]]، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی [[دانشگاه کیمبریج\|دانشگاه کِیمبریج]] شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در [[برلین]] از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ [[تنیسون، آلفرد (۱۸۰۹ـ۱۸۹۲)\|آلفرد تنیسُن]] او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه آکسفورد\|آکسفورد]] و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای [[ویولنسل\|ویولونسل]] و [[پیانو]]؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).

Nazanin در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۸

2024-06-22T05:48:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۸
خط ۶:		خط ۶:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز= ~~۱۸۵۲م~~		\|زادروز= دوبلین۱۸۵۲م
	\|تاریخ مرگ=۱۹۲۴م		\|تاریخ مرگ=۱۹۲۴م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}		}}

	~~ ~~

	~~[[File:42208500.jpg\|thumb\|چارلز ویلیرز استنفورد\|جایگزین=]]~~استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ۱۹۲۴م~~) (Stanford, Charles Villiers~~)		استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ۱۹۲۴م)

	آهنگ‌ساز و مدرس ایرلندی. او در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]] به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، [[کیمبریج\|کِیمبریج]]، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی [[دانشگاه کیمبریج\|دانشگاه کِیمبریج]] شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل ~~راینِکه~~ در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در برلین از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ [[تنیسون، آلفرد (۱۸۰۹ـ۱۸۹۲)\|آلفرد تنیسُن]] او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه آکسفورد\|آکسفورد]] و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل ~~پِتری~~ از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای ویولونسل و ~~پیانو؛~~ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).		(Stanford, Charles Villiers)
			[[پرونده:Stanford, Charles Villiers.jpg\|بندانگشتی\|چارلز ویلیرز استنفورد]]
			آهنگ‌ساز و مدرس ایرلندی. او در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]] به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، [[کیمبریج\|کِیمبریج]]، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی [[دانشگاه کیمبریج\|دانشگاه کِیمبریج]] شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در [[برلین]] از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ [[تنیسون، آلفرد (۱۸۰۹ـ۱۸۹۲)\|آلفرد تنیسُن]] او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه آکسفورد\|آکسفورد]] و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای [[ویولنسل\|ویولونسل]] و [[پیانو]]؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).

	<br /> <!--42208500-->		<br /> <!--42208500-->

Mohammadi2 در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۶

2022-02-26T11:36:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:


	[[File:42208500.jpg\|thumb\|چارلز ویلیرز استنفورد\|جایگزین=]]استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ~~ـ ۱۹۲۴~~) (Stanford, Charles Villiers)		[[File:42208500.jpg\|thumb\|چارلز ویلیرز استنفورد\|جایگزین=]]استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ۱۹۲۴م) (Stanford, Charles Villiers)

	آهنگ‌ساز و مدرس ایرلندی. او در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]] به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، [[کیمبریج\|کِیمبریج]]، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی [[دانشگاه کیمبریج\|دانشگاه کِیمبریج]] شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینِکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در برلین از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ [[تنیسون، آلفرد (۱۸۰۹ـ۱۸۹۲)\|آلفرد تنیسُن]] او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه آکسفورد\|آکسفورد]] و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پِتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای ویولونسل و پیانو؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).		آهنگ‌ساز و مدرس ایرلندی. او در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]] به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، [[کیمبریج\|کِیمبریج]]، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی [[دانشگاه کیمبریج\|دانشگاه کِیمبریج]] شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینِکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در برلین از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ [[تنیسون، آلفرد (۱۸۰۹ـ۱۸۹۲)\|آلفرد تنیسُن]] او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه آکسفورد\|آکسفورد]] و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پِتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای ویولونسل و پیانو؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).

Mohammadi2 در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۶

2022-02-26T11:36:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۶
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\|ملیت=ایرلندی		\|ملیت=ایرلندی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=دکترا از کِیمبریج		\|تحصیلات و محل تحصیل=دکترا از آکسفورد (در ۱۸۸۳) و از کِیمبریج (در ۱۸۸۸)
	\| شغل و تخصص اصلی =آهنگ‌ساز		\| شغل و تخصص اصلی =آهنگ‌ساز
	\|شغل و تخصص های دیگر= رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی		\|شغل و تخصص های دیگر= رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	[[File:42208500.jpg\|thumb\|چارلز ویلیرز استنفورد\|جایگزین=]]استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ ۱۹۲۴) (Stanford, Charles Villiers)		[[File:42208500.jpg\|thumb\|چارلز ویلیرز استنفورد\|جایگزین=]]استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ ۱۹۲۴) (Stanford, Charles Villiers)

	آهنگ‌ساز و ~~مدرّس~~ ایرلندی. او در دوبلین به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، گوستاو ~~هولست،~~ و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، ~~کِیمبریج،~~ شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی دانشگاه کِیمبریج شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینِکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در برلین از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ آلفرد تنیسُن او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از آکسفورد و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه ~~به‌عنوان~~ استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پِتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای ویولونسل و پیانو؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).		آهنگ‌ساز و مدرس ایرلندی. او در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]] به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، [[کیمبریج\|کِیمبریج]]، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی [[دانشگاه کیمبریج\|دانشگاه کِیمبریج]] شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینِکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در برلین از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ [[تنیسون، آلفرد (۱۸۰۹ـ۱۸۹۲)\|آلفرد تنیسُن]] او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه آکسفورد\|آکسفورد]] و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پِتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای ویولونسل و پیانو؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).

	<br /> <!--42208500-->		<br /> <!--42208500-->

Nazanin در ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۲۴

2021-04-20T06:24:00Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان = چارلز ويليرز استنفورد
|نام =Charles Villiers Stanford
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز= ۱۸۵۲م
|تاریخ مرگ=۱۹۲۴م
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرلندی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=دکترا از کِیمبریج
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ‌ساز
|شغل و تخصص های دیگر= رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

 

[[File:42208500.jpg|thumb|چارلز ویلیرز استنفورد|جایگزین=]]استنفورد، چارلز ويليرز (۱۸۵۲ ـ ۱۹۲۴) (Stanford, Charles Villiers)

آهنگ‌ساز و مدرّس ایرلندی. او در دوبلین به‌دنیا آمد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های رنسانس موسیقی انگلیسی، در قرن نوزدهم بود. آثار فراوان او شامل اپراهایی همچون شاموس اوبرین (۱۸۹۶)، هفت سمفونی، موسیقی مجلسی، و موسیقی کلیسایی است. از شاگردان او می‌توان به رلف وون ویلیامز، گوستاو هولست، و فرانک بریج اشاره کرد. استَنفورد در ۱۸۷۰ پژوهشگر کُرال در کویینز کالج، کِیمبریج، شد و در ۱۸۷۳ راگ‌نواز کالج ترینیتی، و سال بعد از همین کالج درجه‌های افتخاری کلاسیک کسب کرد؛ همچنین رهبر ارکستر انجمن موسیقایی دانشگاه کِیمبریج شد. در سال‌های ۱۸۷۴-۱۸۷۶ زیرنظر کارل راینِکه در لایپ‌تسیگ تحصیل کرد و در برلین از فریدریش کیل تعلیم گرفت، و در ۱۸۷۶ آلفرد تنیسُن او را برای ساخت موسیقی صحنه‌ای نمایش‌نامۀ ملکه مِری انتخاب کرد. استَنفورد در ۱۸۸۳ از آکسفورد و در ۱۸۸۸ از کِیمبریج دکترا گرفت، و در ۱۸۸۷ در همین دانشگاه به‌عنوان استاد موسیقی جانشین جرج مک‌فارِن شد. او رهبر کُر باخ در لندن و استاد آهنگسازی کالج سلطنتی موسیقی هم بود، و در آن‌جا رهبری کلاس‌های ارکستر و اپرا را نیز برعهده داشت. استنفورد ترانه‌های سنتی ایرلندی را گردآوری کرد و ویرایش مجموعۀ کامل پِتری از موسیقی ایرلندی (۱۹۰۲-۱۹۰۵، سه‌جلد) را که جرج پتری تدوین و منتشر کرد، برعهده داشت. ازجمله آثار او: اپرا شاموس اوبرین (از روی لِ فانو؛ ۱۸۹۶). ارکستر هفت سمفونی (۱۸۷۶-۱۹۱۱)؛ پنج راپسودی ایرلندی (۱۹۰۱-۱۹۱۴)؛ کنسرتوی ویولونسل (۱۹۱۹)؛ کنسرتو کلارینت. موسیقی مجلسی دو سونات برای ویولونسل و پیانو؛ سونات کلارینت و پیانو؛ چند قطعۀ سازیِ کوچک‌تر همراه با پیانو؛ آثار پیانویی شامل سونات، سه راپسودی دانته (۱۸۷۵)؛ اثر برای ارگ شامل پنج سونات. کُرال اوراتوریوهای سه کودک مقدس (۱۸۸۵)، باغ بهشت (۱۸۹۱)، ماگنیفیکات؛ استابات ماتِر، انتقام (۱۸۸۶)، ترانه‌های دریا (۱۹۰۴)، ترانه‌های ناوگان (۱۹۱۰).

<br /> 

[[Category:موسیقی]]
[[Category:کلاسیک جهان]]