اسپارترو، بالدومرو (۱۷۹۳ـ۱۸۷۹) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۸

2024-11-12T13:38:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۸
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[File:11230200.jpg\|thumb\|اِسپارتِرو، بالدومِرو]]ژنرال و دولتمرد اسپانیایی ملقب به دوکِ ویکتوریا. فاتح جنگ اول [[کارلوسیان]]<ref>carlist</ref> و نایب‌السلطنه. در جنگ‌های [[انقلاب فرانسه]]<ref>French Revolutionary Wars		}}[[File:11230200.jpg\|thumb\|اِسپارتِرو، بالدومِرو]]ژنرال و دولتمرد اسپانیایی ملقب به دوکِ ویکتوریا. فاتح جنگ اول [[کارلوسیان]]<ref>carlist</ref> و نایب‌السلطنه. در جنگ‌های [[انقلاب فرانسه]]<ref>French Revolutionary Wars
	</ref> و جنگ‌های ناپلئونی<ref> Napoleonic Wars </ref> و در شورش‌های امریکا و سپاه [[اسپانیا]] رزمید. پس از مرگ [[فردیناند هفتم (۱۷۸۴ـ۱۸۳۳)\|فردیناند هفتم]]، از نایب‌السلطنگی [[ماریا کریستینا]] حمایت کرد و در کنار مخالفان [[کارلوس، دون (۱۵۴۵ـ۱۵۶۸)\|دون کارلوس]]<ref>Don Carlos</ref> جنگید. فرماندۀ کل قوا شد و به‌سبب پیروزی‌اش بر کارلوسیان در نبرد لوچانا<ref> Battle of Luchana</ref> کنتِ لوچانا شد. بعدها باب مذاکراتی را گشود که به پیمان ورگارا<ref> Convention of Vergara </ref> (۱۸۳۹) و پایان جنگ داخلی انجامید. بر اثر این موفقیت به «صلح‌بان اسپانیا<ref>The Peacemaker of Spain </ref>» و دوکِ ویکتوریا<ref>Duke de la Victoria </ref> ملقب شد. در ۱۸۳۶ وارد عالم سیاست و در بازگشت به [[مادرید، شهر\|مادرید]] (۱۸۴۰) رئیس دولت شد. ماریا کریستینا در مخالفت با اصلاحات او از مقام نایب‌السلطنه انصراف داد (۱۸۴۰) و مجلس اسپانیا خود اسپارترو را نایب‌السلطنه کرد (۱۸۴۱). به خودکامگی حکومت کرد. در ۱۸۴۳ ژنرال رامون ناروائز<ref>Ramón Narváez </ref> و ژنرال فرانسیسکو سرانو<ref>Francisco Serrano</ref> بر او شوریدند و او به [[انگلستان]] گریخت. در ۱۸۴۹ به اسپانیا بازگشت و در ۱۸۵۴ دوباره به عرصۀ سیاست وارد شد. در ۱۸۵۶ کناره گرفت و حتی هنگام خلع [[ایزابل دوم]]<ref> Isabella II </ref> (۱۸۶۸) مداخله نکرد. در ۱۸۷۵ از شاه [[~~آمادیوس\|~~آمادئوس]]<ref>Amadeus </ref> لقب امیر ورگارا<ref>Prince de Vergara</ref> گرفت.		</ref> و جنگ‌های ناپلئونی<ref> Napoleonic Wars </ref> و در شورش‌های امریکا و سپاه [[اسپانیا]] رزمید. پس از مرگ [[فردیناند هفتم (۱۷۸۴ـ۱۸۳۳)\|فردیناند هفتم]]، از نایب‌السلطنگی [[ماریا کریستینا]] حمایت کرد و در کنار مخالفان [[کارلوس، دون (۱۵۴۵ـ۱۵۶۸)\|دون کارلوس]]<ref>Don Carlos</ref> جنگید. فرماندۀ کل قوا شد و به‌سبب پیروزی‌اش بر کارلوسیان در نبرد لوچانا<ref> Battle of Luchana</ref> کنتِ لوچانا شد. بعدها باب مذاکراتی را گشود که به پیمان ورگارا<ref> Convention of Vergara </ref> (۱۸۳۹) و پایان جنگ داخلی انجامید. بر اثر این موفقیت به «صلح‌بان اسپانیا<ref>The Peacemaker of Spain </ref>» و دوکِ ویکتوریا<ref>Duke de la Victoria </ref> ملقب شد. در ۱۸۳۶ وارد عالم سیاست و در بازگشت به [[مادرید، شهر\|مادرید]] (۱۸۴۰) رئیس دولت شد. ماریا کریستینا در مخالفت با اصلاحات او از مقام نایب‌السلطنه انصراف داد (۱۸۴۰) و مجلس اسپانیا خود اسپارترو را نایب‌السلطنه کرد (۱۸۴۱). به خودکامگی حکومت کرد. در ۱۸۴۳ ژنرال رامون ناروائز<ref>Ramón Narváez </ref> و ژنرال فرانسیسکو سرانو<ref>Francisco Serrano</ref> بر او شوریدند و او به [[انگلستان]] گریخت. در ۱۸۴۹ به اسپانیا بازگشت و در ۱۸۵۴ دوباره به عرصۀ سیاست وارد شد. در ۱۸۵۶ کناره گرفت و حتی هنگام خلع [[ایزابل دوم]]<ref> Isabella II </ref> (۱۸۶۸) مداخله نکرد. در ۱۸۷۵ از شاه [[آمادئوس]]<ref>Amadeus </ref> لقب امیر ورگارا<ref>Prince de Vergara</ref> گرفت.

Mohammadi2 در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۷

2022-04-18T08:07:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۷
خط ۱:		خط ۱:

	اِسپارتِرو، بالدومِرو (۱۷۹۳ـ۱۸۷۹)(Espartero, Baldomero)<br/> ~~[[File:11230200.jpg\|thumb\|اِسپارتِرو، بالدومِرو]]~~		اِسپارتِرو، بالدومِرو (۱۷۹۳ـ۱۸۷۹)(Espartero, Baldomero)<br /> {{جعبه زندگینامه

	{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =بالدومرو اسپارترو		\|عنوان =بالدومرو اسپارترو
	\|نام = Baldomero Espartero		\|نام = Baldomero Espartero
خط ۲۹:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}ژنرال و دولتمرد اسپانیایی ملقب به دوکِ ویکتوریا. فاتح جنگ اول کارلوسیان<ref>carlist</ref> و نایب‌السلطنه. در جنگ‌های انقلاب فرانسه<ref>French Revolutionary Wars		}}[[File:11230200.jpg\|thumb\|اِسپارتِرو، بالدومِرو]]ژنرال و دولتمرد اسپانیایی ملقب به دوکِ ویکتوریا. فاتح جنگ اول [[کارلوسیان]]<ref>carlist</ref> و نایب‌السلطنه. در جنگ‌های [[انقلاب فرانسه]]<ref>French Revolutionary Wars
			</ref> و جنگ‌های ناپلئونی<ref> Napoleonic Wars </ref> و در شورش‌های امریکا و سپاه [[اسپانیا]] رزمید. پس از مرگ [[فردیناند هفتم (۱۷۸۴ـ۱۸۳۳)\|فردیناند هفتم]]، از نایب‌السلطنگی [[ماریا کریستینا]] حمایت کرد و در کنار مخالفان [[کارلوس، دون (۱۵۴۵ـ۱۵۶۸)\|دون کارلوس]]<ref>Don Carlos</ref> جنگید. فرماندۀ کل قوا شد و به‌سبب پیروزی‌اش بر کارلوسیان در نبرد لوچانا<ref> Battle of Luchana</ref> کنتِ لوچانا شد. بعدها باب مذاکراتی را گشود که به پیمان ورگارا<ref> Convention of Vergara </ref> (۱۸۳۹) و پایان جنگ داخلی انجامید. بر اثر این موفقیت به «صلح‌بان اسپانیا<ref>The Peacemaker of Spain </ref>» و دوکِ ویکتوریا<ref>Duke de la Victoria </ref> ملقب شد. در ۱۸۳۶ وارد عالم سیاست و در بازگشت به [[مادرید، شهر\|مادرید]] (۱۸۴۰) رئیس دولت شد. ماریا کریستینا در مخالفت با اصلاحات او از مقام نایب‌السلطنه انصراف داد (۱۸۴۰) و مجلس اسپانیا خود اسپارترو را نایب‌السلطنه کرد (۱۸۴۱). به خودکامگی حکومت کرد. در ۱۸۴۳ ژنرال رامون ناروائز<ref>Ramón Narváez </ref> و ژنرال فرانسیسکو سرانو<ref>Francisco Serrano</ref> بر او شوریدند و او به [[انگلستان]] گریخت. در ۱۸۴۹ به اسپانیا بازگشت و در ۱۸۵۴ دوباره به عرصۀ سیاست وارد شد. در ۱۸۵۶ کناره گرفت و حتی هنگام خلع [[ایزابل دوم]]<ref> Isabella II </ref> (۱۸۶۸) مداخله نکرد. در ۱۸۷۵ از شاه [[آمادیوس\|آمادئوس]]<ref>Amadeus </ref> لقب امیر ورگارا<ref>Prince de Vergara</ref> گرفت.
	</ref> و جنگ‌های ناپلئونی<ref> Napoleonic Wars </ref> و در شورش‌های امریکا و سپاه اسپانیا رزمید. پس از مرگ فردیناند ~~هفتم،~~ از نایب‌السلطنگی ماریا کریستینا حمایت کرد و در کنار مخالفان دون کارلوس<ref>Don Carlos</ref> جنگید. فرماندۀ کل قوا شد و به‌سبب پیروزی‌اش بر کارلوسیان در نبرد لوچانا<ref> Battle of Luchana</ref> کنتِ لوچانا شد. بعدها باب مذاکراتی را گشود که به پیمان ورگارا<ref> Convention of Vergara </ref> (۱۸۳۹) و پایان جنگ داخلی انجامید. بر اثر این موفقیت به «صلح‌بان اسپانیا<ref>The Peacemaker of Spain </ref>» و دوکِ ویکتوریا<ref>Duke de la Victoria </ref> ملقب شد. در ۱۸۳۶ وارد عالم سیاست و در بازگشت به مادرید (۱۸۴۰) رئیس دولت شد. ماریا کریستینا در مخالفت با اصلاحات او از مقام نایب‌السلطنه انصراف داد (۱۸۴۰) و مجلس اسپانیا خود اسپارترو را نایب‌السلطنه کرد (۱۸۴۱). ~~به‌خودکامگی~~ حکومت کرد. در ۱۸۴۳ ژنرال رامون ناروائز<ref>Ramón Narváez </ref> و ژنرال فرانسیسکو سرانو<ref>Francisco Serrano</ref> بر او شوریدند و او به انگلستان گریخت. در ۱۸۴۹ به اسپانیا بازگشت و در ۱۸۵۴ دوباره به عرصۀ سیاست وارد شد. در ۱۸۵۶ کناره گرفت و حتی هنگام خلع ایزابل دوم<ref> Isabella II </ref> (۱۸۶۸) مداخله نکرد. در ۱۸۷۵ از شاه آمادئوس<ref>Amadeus </ref> لقب امیر ورگارا<ref>Prince de Vergara</ref> گرفت.


خط ۳۷:		خط ۳۴:
	----		----

	[[Category:امور نظامی و نظامی گری]] [[Category:اشخاص نظامی قرن 19 و20، سازمان ها و گروه ها]] [[Category:تاریخ جهان]] [[Category:اسپانیا و اندلس]]		[[Category:امور نظامی و نظامی گری]]
			[[Category:اشخاص نظامی قرن 19 و20، سازمان ها و گروه ها]]
			[[Category:تاریخ جهان]]
			[[Category:اسپانیا و اندلس]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اِسپارتِرو، بالدومِرو (۱۷۹۳ـ۱۸۷۹)(Espartero, Baldomero)<br/> [[File:11230200.jpg|thumb|اِسپارتِرو، بالدومِرو]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =بالدومرو اسپارترو
|نام = Baldomero Espartero
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=دوک ویکتوریا
|زادروز=۱۷۹۳م
|تاریخ مرگ=۱۸۷۹م
|دوره زندگی=
|ملیت=اسپانیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =دولتمرد
|شغل و تخصص های دیگر=فرمانده نظامی
|سبک =
|مکتب =
|سمت =رییس دولت (۱۸۴۰)
|جوایز و افتخارات =
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =تاریخ جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}ژنرال و دولتمرد اسپانیایی ملقب به دوکِ ویکتوریا. فاتح جنگ اول کارلوسیان<ref>carlist</ref> و نایب‌السلطنه. در جنگ‌های انقلاب فرانسه<ref>French Revolutionary Wars

</ref> و جنگ‌های ناپلئونی<ref> Napoleonic Wars </ref> و در شورش‌های امریکا و سپاه اسپانیا رزمید. پس از مرگ فردیناند هفتم، از نایب‌السلطنگی ماریا کریستینا حمایت کرد و در کنار مخالفان دون کارلوس<ref>Don Carlos</ref> جنگید. فرماندۀ کل قوا شد و به‌سبب پیروزی‌اش بر کارلوسیان در نبرد لوچانا<ref> Battle of Luchana</ref> کنتِ لوچانا شد. بعدها باب مذاکراتی را گشود که به پیمان ورگارا<ref> Convention of Vergara </ref> (۱۸۳۹) و پایان جنگ داخلی انجامید. بر اثر این موفقیت به «صلح‌بان اسپانیا<ref>The Peacemaker of Spain </ref>» و دوکِ ویکتوریا<ref>Duke de la Victoria </ref> ملقب شد. در ۱۸۳۶ وارد عالم سیاست و در بازگشت به مادرید (۱۸۴۰) رئیس دولت شد. ماریا کریستینا در مخالفت با اصلاحات او از مقام نایب‌السلطنه انصراف داد (۱۸۴۰) و مجلس اسپانیا خود اسپارترو را نایب‌السلطنه کرد (۱۸۴۱). به‌خودکامگی حکومت کرد. در ۱۸۴۳ ژنرال رامون ناروائز<ref>Ramón Narváez </ref> و ژنرال فرانسیسکو سرانو<ref>Francisco Serrano</ref> بر او شوریدند و او به انگلستان گریخت. در ۱۸۴۹ به اسپانیا بازگشت و در ۱۸۵۴ دوباره به عرصۀ سیاست وارد شد. در ۱۸۵۶ کناره گرفت و حتی هنگام خلع ایزابل دوم<ref> Isabella II </ref> (۱۸۶۸) مداخله نکرد. در ۱۸۷۵ از شاه آمادئوس<ref>Amadeus </ref> لقب امیر ورگارا<ref>Prince de Vergara</ref> گرفت.

 

----

[[Category:امور نظامی و نظامی گری]] [[Category:اشخاص نظامی قرن 19 و20، سازمان ها و گروه ها]] [[Category:تاریخ جهان]] [[Category:اسپانیا و اندلس]]