اسکوئیت، هربرت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ اسکوییت، هربرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸) را به اسکوئیت، هربرت منتقل کرد

2024-11-24T16:12:06Z

Mohammadi3 صفحهٔ اسکوییت، هربرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸) را به اسکوئیت، هربرت منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۲
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۱

2024-11-24T16:11:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۱
خط ۲:		خط ۲:
	[[پرونده:11316200-1.jpg\|بندانگشتی\|هربرت اسکوئیت]]		[[پرونده:11316200-1.jpg\|بندانگشتی\|هربرت اسکوئیت]]

	اَسْکوئیت، هِربِرت (~~۱۸۵۲ـ۱۹۲۸~~)(Asquith, Herbert)<br />		اَسْکوئیت، هِربِرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸م)(Asquith, Herbert)<br />

	اِرلِ اول [[آکسفورد]] و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit		اِرلِ اول [[آکسفورد]] و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit
	</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (~~۱۹۰۸ـ۱۹۱۶~~) این کشور. در ~~۱۹۰۸~~ به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات [[مجلس اعیان]]<ref>House of Lords		</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶م) این کشور. در ۱۹۰۸م به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات [[مجلس اعیان]]<ref>House of Lords
	</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ~~۱۸۸۹~~ با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای [[پارنل، چارلز استوارت (۱۸۴۶ـ۱۸۹۱)\|چارلز پارنل]]<ref>Charles Parnell </ref> به شهرت رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ~~۱۸۸۶~~ از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ~~۱۹۱۸~~ این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری [[گلادستون، ویلیام (۱۸۰۹ـ۱۸۹۹)\|گلادستون]]<ref>Gladstone </ref> (~~۱۸۹۲ـ۱۸۹۵~~) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری [[کمبل ـ بنرمن، هنری (۱۸۳۶ـ۱۹۰۸)\|کمبل ‌ـ ‌بنرمن]]<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ~~۱۹۰۵،~~ وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ~~۱۹۰۸،~~ به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که [[لوید جورج، دیوید (۱۸۶۳ـ۱۹۴۵)\|دیوید لوید جورج]]<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ~~۱۹۱۰~~ تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون پارلمانی ۱۹۱۱‌<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در [[وتو]]<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای به تصویب‌رساندن قانون خودمختاری ایرلند، «شورش کراگ» (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز [[جنگ جهانی اول]] در ~~۱۹۱۴،~~ وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ~~۱۹۱۵~~ کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ~~۱۹۱۶~~ به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ~~۱۹۱۸،~~ با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ~~۱۹۲۶،~~ از رونق و اعتبار افتاد.		</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ۱۸۸۹م با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای [[پارنل، چارلز استوارت (۱۸۴۶ـ۱۸۹۱)\|چارلز پارنل]]<ref>Charles Parnell </ref> به شهرت رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ۱۸۸۶م از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ۱۹۱۸م این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری [[گلادستون، ویلیام (۱۸۰۹ـ۱۸۹۹)\|گلادستون]]<ref>Gladstone </ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۵م) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری [[کمبل ـ بنرمن، هنری (۱۸۳۶ـ۱۹۰۸)\|کمبل ‌ـ ‌بنرمن]]<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ۱۹۰۵م، وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ۱۹۰۸م، به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که [[لوید جورج، دیوید (۱۸۶۳ـ۱۹۴۵)\|دیوید لوید جورج]]<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ۱۹۱۰م تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون پارلمانی ۱۹۱۱‌<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در [[وتو]]<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای به تصویب‌رساندن قانون خودمختاری ایرلند، «شورش کراگ» (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز [[جنگ جهانی اول]] در ۱۹۱۴م، وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ۱۹۱۵م کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ۱۹۱۶م به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ۱۹۱۸م، با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ۱۹۲۶م، از رونق و اعتبار افتاد.

Mohammadi2 در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۵

2022-05-09T12:25:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=~~مسعود اسکویی~~\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=~~تهران ۱۳۱۸ش~~\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=~~ایرانی~~\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=~~گزارشگر ورزشی~~\|شغل و تخصص های دیگر=~~تهیه‌کننده، تولیدکننده، کارگردان و مجری~~\|سبک=\|مکتب=\|سمت=~~گویندۀ اخبار ورزشی تلویزیون ملی ایران (از ۱۳۴۵ش)~~ - ~~مدیر روابط عمومی شبکه ورزش رادیو~~ (~~از ۱۳۷۸~~)\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=~~ورزش~~\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=هربرت اسکوئیت\|نام=Herbert Asquith\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=یورکشر ۱۸۵۲م\|تاریخ مرگ=۱۹۲۸م\|دوره زندگی=\|ملیت=انگلیسی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=دولتمرد و سیاستمدار\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=وزیر کشور در دوران نخست‌وزیری گلدستون - وزیر دارایی در کابینۀ هنری کمبل ‌ـ ‌بنرمن - نخست‌وزیر بریتانیا (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶)\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=تاریخ جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
			[[پرونده:11316200-1.jpg\|بندانگشتی\|هربرت اسکوئیت]]

	اَسْکوئیت، هِربِرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸)(Asquith, Herbert)<br /> [[~~File:11316200.jpg\|thumb\|اَسْکوئيت، هِربِرت~~]]~~اِرلِ اول آکسفورد~~ و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit		اَسْکوئیت، هِربِرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸)(Asquith, Herbert)<br />
	</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶) این کشور. در ۱۹۰۸ به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات مجلس اعیان<ref>House of Lords
	</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ۱۸۸۹ با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای چارلز پارنل<ref>Charles Parnell </ref> ~~به‌شهرت~~ رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ۱۸۸۶ از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ۱۹۱۸ این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری ~~گلدستون~~<ref>Gladstone </ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۵) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری کمبل ‌ـ ‌بنرمن<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ۱۹۰۵، وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ۱۹۰۸، به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که دیوید لوید جورج<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ۱۹۱۰ تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون ~~پارلمانی۱۹۱۱‌~~<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در وتو<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای ~~به‌تصویب‌رساندن~~ قانون خودمختاری ایرلند، «شورش ~~کراگ۱۲»~~ (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ۱۹۱۵ کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ۱۹۱۶ به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ۱۹۱۸، با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ۱۹۲۶، از رونق و اعتبار افتاد.		اِرلِ اول [[آکسفورد]] و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit
			</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶) این کشور. در ۱۹۰۸ به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات [[مجلس اعیان]]<ref>House of Lords
			</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ۱۸۸۹ با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای [[پارنل، چارلز استوارت (۱۸۴۶ـ۱۸۹۱)\|چارلز پارنل]]<ref>Charles Parnell </ref> به شهرت رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ۱۸۸۶ از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ۱۹۱۸ این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری [[گلادستون، ویلیام (۱۸۰۹ـ۱۸۹۹)\|گلادستون]]<ref>Gladstone </ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۵) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری [[کمبل ـ بنرمن، هنری (۱۸۳۶ـ۱۹۰۸)\|کمبل ‌ـ ‌بنرمن]]<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ۱۹۰۵، وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ۱۹۰۸، به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که [[لوید جورج، دیوید (۱۸۶۳ـ۱۹۴۵)\|دیوید لوید جورج]]<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ۱۹۱۰ تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون پارلمانی ۱۹۱۱‌<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در [[وتو]]<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای به تصویب‌رساندن قانون خودمختاری ایرلند، «شورش کراگ» (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز [[جنگ جهانی اول]] در ۱۹۱۴، وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ۱۹۱۵ کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ۱۹۱۶ به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ۱۹۱۸، با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ۱۹۲۶، از رونق و اعتبار افتاد.

Mohammadi2 در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۵

2022-05-09T12:15:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه\|عنوان=مسعود اسکویی\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=تهران ۱۳۱۸ش\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=ایرانی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=گزارشگر ورزشی\|شغل و تخصص های دیگر=تهیه‌کننده، تولیدکننده، کارگردان و مجری\|سبک=\|مکتب=\|سمت=گویندۀ اخبار ورزشی تلویزیون ملی ایران (از ۱۳۴۵ش) - مدیر روابط عمومی شبکه ورزش رادیو (از ۱۳۷۸)\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=ورزش\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

	اَسْکوئیت، هِربِرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸)(Asquith, Herbert)<br/> [[File:11316200.jpg\|thumb\|اَسْکوئيت، هِربِرت]]اِرلِ اول آکسفورد و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit		اَسْکوئیت، هِربِرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸)(Asquith, Herbert)<br /> [[File:11316200.jpg\|thumb\|اَسْکوئيت، هِربِرت]]اِرلِ اول آکسفورد و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit
	</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶) این کشور. در ۱۹۰۸ به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات مجلس اعیان<ref>House of Lords		</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶) این کشور. در ۱۹۰۸ به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات مجلس اعیان<ref>House of Lords
	</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ۱۸۸۹ با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای چارلز پارنل<ref>Charles Parnell </ref> به‌شهرت رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ۱۸۸۶ از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ۱۹۱۸ این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری گلدستون<ref>Gladstone </ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۵) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری کمبل ‌ـ ‌بنرمن<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ۱۹۰۵، وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ۱۹۰۸، به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که دیوید لوید جورج<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ۱۹۱۰ تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون پارلمانی۱۹۱۱‌<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در وتو<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای به‌تصویب‌رساندن قانون خودمختاری ایرلند، «شورش کراگ۱۲» (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ۱۹۱۵ کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ۱۹۱۶ به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ۱۹۱۸، با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ۱۹۲۶، از رونق و اعتبار افتاد.		</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ۱۸۸۹ با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای چارلز پارنل<ref>Charles Parnell </ref> به‌شهرت رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ۱۸۸۶ از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ۱۹۱۸ این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری گلدستون<ref>Gladstone </ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۵) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری کمبل ‌ـ ‌بنرمن<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ۱۹۰۵، وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ۱۹۰۸، به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که دیوید لوید جورج<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ۱۹۱۰ تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون پارلمانی۱۹۱۱‌<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در وتو<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای به‌تصویب‌رساندن قانون خودمختاری ایرلند، «شورش کراگ۱۲» (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ۱۹۱۵ کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ۱۹۱۶ به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ۱۹۱۸، با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ۱۹۲۶، از رونق و اعتبار افتاد.
خط ۸:		خط ۹:
	----		----

	[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:بریتانیا]]		[[Category:تاریخ جهان]]
			[[Category:بریتانیا]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اَسْکوئیت، هِربِرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸)(Asquith, Herbert)<br/> [[File:11316200.jpg|thumb|اَسْکوئيت، هِربِرت]]اِرلِ اول آکسفورد و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit
</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶) این کشور. در ۱۹۰۸ به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات مجلس اعیان<ref>House of Lords
</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ۱۸۸۹ با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای چارلز پارنل<ref>Charles Parnell </ref> به‌شهرت رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ۱۸۸۶ از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ۱۹۱۸ این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری گلدستون<ref>Gladstone </ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۵) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری کمبل ‌ـ ‌بنرمن<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ۱۹۰۵، وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ۱۹۰۸، به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که دیوید لوید جورج<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ۱۹۱۰ تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون پارلمانی۱۹۱۱‌<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در وتو<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای به‌تصویب‌رساندن قانون خودمختاری ایرلند، «شورش کراگ۱۲» (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ۱۹۱۵ کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ۱۹۱۶ به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ۱۹۱۸، با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ۱۹۲۶، از رونق و اعتبار افتاد.

 

----

[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:بریتانیا]]