اشتادینگر، هرمان (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۵

2025-02-08T12:45:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۵
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	</ref>، که خود بنیادگذار آن بود، به دست آورد. نخستین‌بار در زمینۀ ساختار [[سلولز]]<ref>cellulose </ref> و آلبومن<ref>albumen </ref> تحقیق کرد. برای اندازه‌گیری وزن‌های مولکولی سنگین [[پلیمر]]<nowiki/>ها<ref>polymers</ref> رابطه‌ای پیش نهاد که هم‌اکنون با نام قانون اشتادینگر<ref> Staudinger's law </ref> شناخته می‌شود و رابطۀ بین ویسکوزیته<ref>viscosity </ref> (گرانروی) محلول‌های پلیمری<ref>polymer solutions		</ref>، که خود بنیادگذار آن بود، به دست آورد. نخستین‌بار در زمینۀ ساختار [[سلولز]]<ref>cellulose </ref> و آلبومن<ref>albumen </ref> تحقیق کرد. برای اندازه‌گیری وزن‌های مولکولی سنگین [[پلیمر]]<nowiki/>ها<ref>polymers</ref> رابطه‌ای پیش نهاد که هم‌اکنون با نام قانون اشتادینگر<ref> Staudinger's law </ref> شناخته می‌شود و رابطۀ بین ویسکوزیته<ref>viscosity </ref> (گرانروی) محلول‌های پلیمری<ref>polymer solutions
	</ref> و وزن مولکولی<ref>molecular weight		</ref> و وزن مولکولی<ref>molecular weight
	</ref> آن‌ها را بیان می‌کند. اشتادینگر در [[ورمس\|وُرمس]]<ref>Worms</ref> [[هسه]]<ref> Hesse</ref> زاده شد و در دانشگاه‌های آلمان درس خواند. در ۱۹۰۸، استاد هنرستان فنی<ref> Technische Hochschule </ref> در [[کارلسروهه]]<ref>Karlsruhe </ref> شد و در ۱۹۱۲، به [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]، در [[~~سوییس\|~~سوئیس]]، رفت. از ۱۹۲۶، در دانشگاه فرایبورگ<ref>Freiburg</ref>، در [[برایسگایو\|برایسگاو]]<ref> Breisgau </ref>، مشغول کار بود و در ۱۹۴۰، مدیر آزمایشگاه شیمیِ<ref>Chemical Laboratory</ref> مؤسسۀ تحقیقاتی شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref> Research Institute for Macromolecular chemistry </ref> در آن‌جا شد. در ۱۹۱۰، سنتز ساده و جدیدی از [[ایزوپرن]]<ref>isoprene</ref>، [[مونومر]]<ref> monomer </ref> مصرفی در تولید لاستیک سنتزی پلی‌ایزوپرن<ref>polyisoprene </ref>، عرضه کرد. بیشتر شیمی‌دان‌ها تصور می‌کردند که پلیمرها حاصل جوش‌خوردن نامنظم مولکول‌های کوچک‌اند، ولی از ۱۹۲۲ به بعد، اشتادینگر چنین را مطرح کرد که پلیمرها مولکول‌های غول‌پیکری‌اند که با پیوندهای شیمیایی منظم به یکدیگر متصل می‌شوند. براساس همین نظریه، در پلیمرها تغییراتی شیمیایی صورت داد و موجب ‌شد وزن‌های مولکولی آن‌ها تقریباً تغییر ناپذیر شود. از جمله لاستیک را هیدروژن‌دار کرد تا پلیمر هیدروکربنی اشباعی تولید کند. او در کتاب خود با نام ''شیمی و بیولوژی درشت‌مولکول‌ها''<ref>''Macromolekulare Chimie und Biologie'' </ref> (۱۹۴۷) ایجاد رشتۀ زیست‌شناسی مولکولی<ref>molecular biology</ref> را پیش‌بینی کرد.		</ref> آن‌ها را بیان می‌کند. اشتادینگر در [[ورمس\|وُرمس]]<ref>Worms</ref> [[هسه]]<ref> Hesse</ref> زاده شد و در دانشگاه‌های آلمان درس خواند. در ۱۹۰۸، استاد هنرستان فنی<ref> Technische Hochschule </ref> در [[کارلسروهه]]<ref>Karlsruhe </ref> شد و در ۱۹۱۲، به [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]، در [[سوئیس]]، رفت. از ۱۹۲۶، در دانشگاه فرایبورگ<ref>Freiburg</ref>، در [[برایسگایو\|برایسگاو]]<ref> Breisgau </ref>، مشغول کار بود و در ۱۹۴۰، مدیر آزمایشگاه شیمیِ<ref>Chemical Laboratory</ref> مؤسسۀ تحقیقاتی شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref> Research Institute for Macromolecular chemistry </ref> در آن‌جا شد. در ۱۹۱۰، سنتز ساده و جدیدی از [[ایزوپرن]]<ref>isoprene</ref>، [[مونومر]]<ref> monomer </ref> مصرفی در تولید لاستیک سنتزی پلی‌ایزوپرن<ref>polyisoprene </ref>، عرضه کرد. بیشتر شیمی‌دان‌ها تصور می‌کردند که پلیمرها حاصل جوش‌خوردن نامنظم مولکول‌های کوچک‌اند، ولی از ۱۹۲۲ به بعد، اشتادینگر چنین را مطرح کرد که پلیمرها مولکول‌های غول‌پیکری‌اند که با پیوندهای شیمیایی منظم به یکدیگر متصل می‌شوند. براساس همین نظریه، در پلیمرها تغییراتی شیمیایی صورت داد و موجب ‌شد وزن‌های مولکولی آن‌ها تقریباً تغییر ناپذیر شود. از جمله لاستیک را هیدروژن‌دار کرد تا پلیمر هیدروکربنی اشباعی تولید کند. او در کتاب خود با نام ''شیمی و بیولوژی درشت‌مولکول‌ها''<ref>''Macromolekulare Chimie und Biologie'' </ref> (۱۹۴۷) ایجاد رشتۀ زیست‌شناسی مولکولی<ref>molecular biology</ref> را پیش‌بینی کرد.

Mohammadi2 در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰

2022-05-16T10:40:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	~~اِشتادینْگر، هِرمان (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵م)(Staudinger, Hermann)~~{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =هرمان اشتادینگر		\|عنوان =هرمان اشتادینگر
	\|نام =Hermann Staudinger		\|نام =Hermann Staudinger
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}متخصص آلمانی شیمی‌‌آلی. [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی ۱۹۵۳ را به سبب کشفیات خود در زمینۀ شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref>macromolecular chemistry		}}
			[[پرونده:11347700.jpg\|بندانگشتی\|هرمان اشتادینگر]]
			اِشتادینْگر، هِرمان (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵م)(Staudinger, Hermann)

			متخصص آلمانی شیمی‌‌آلی. [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی ۱۹۵۳ را به سبب کشفیات خود در زمینۀ شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref>macromolecular chemistry
	</ref>، که خود بنیادگذار آن بود، به دست آورد. نخستین‌بار در زمینۀ ساختار [[سلولز]]<ref>cellulose </ref> و آلبومن<ref>albumen </ref> تحقیق کرد. برای اندازه‌گیری وزن‌های مولکولی سنگین [[پلیمر]]<nowiki/>ها<ref>polymers</ref> رابطه‌ای پیش نهاد که هم‌اکنون با نام قانون اشتادینگر<ref> Staudinger's law </ref> شناخته می‌شود و رابطۀ بین ویسکوزیته<ref>viscosity </ref> (گرانروی) محلول‌های پلیمری<ref>polymer solutions		</ref>، که خود بنیادگذار آن بود، به دست آورد. نخستین‌بار در زمینۀ ساختار [[سلولز]]<ref>cellulose </ref> و آلبومن<ref>albumen </ref> تحقیق کرد. برای اندازه‌گیری وزن‌های مولکولی سنگین [[پلیمر]]<nowiki/>ها<ref>polymers</ref> رابطه‌ای پیش نهاد که هم‌اکنون با نام قانون اشتادینگر<ref> Staudinger's law </ref> شناخته می‌شود و رابطۀ بین ویسکوزیته<ref>viscosity </ref> (گرانروی) محلول‌های پلیمری<ref>polymer solutions
	</ref> و وزن مولکولی<ref>molecular weight		</ref> و وزن مولکولی<ref>molecular weight

Mohammadi2 در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۲

2022-05-16T10:12:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱:		خط ۱:

	اِشتادینْگر، هِرمان (~~۱۸۸۱ـ۱۹۶۵~~)(Staudinger, Hermann){{جعبه زندگینامه		اِشتادینْگر، هِرمان (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵م)(Staudinger, Hermann){{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =هرمان اشتادینگر		\|عنوان =هرمان اشتادینگر
	\|نام =Hermann Staudinger		\|نام =Hermann Staudinger
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۸۸۱م		\|زادروز=ورمس، هسه ۱۸۸۱م
	\|تاریخ مرگ=۱۹۶۵م		\|تاریخ مرگ=۱۹۶۵م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =جایزه نوبل شیمی (۱۹۵۳)		\|جوایز و افتخارات =جایزه نوبل شیمی (۱۹۵۳)
	\|آثار =شیمی و بیولوژی ~~درشت مولکول ها~~ (۱۹۴۷)		\|آثار =شیمی و بیولوژی درشت‌مولکول‌ها (۱۹۴۷)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =شیمی و بیوشیمی		\|گروه مقاله =شیمی و بیوشیمی
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}متخصص آلمانی شیمی‌‌آلی. جایزۀ نوبل شیمی ۱۹۵۳ را ~~به‌سبب~~ کشفیات خود در زمینۀ شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref>macromolecular chemistry		}}متخصص آلمانی شیمی‌‌آلی. [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی ۱۹۵۳ را به سبب کشفیات خود در زمینۀ شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref>macromolecular chemistry
			</ref>، که خود بنیادگذار آن بود، به دست آورد. نخستین‌بار در زمینۀ ساختار [[سلولز]]<ref>cellulose </ref> و آلبومن<ref>albumen </ref> تحقیق کرد. برای اندازه‌گیری وزن‌های مولکولی سنگین [[پلیمر]]<nowiki/>ها<ref>polymers</ref> رابطه‌ای پیش نهاد که هم‌اکنون با نام قانون اشتادینگر<ref> Staudinger's law </ref> شناخته می‌شود و رابطۀ بین ویسکوزیته<ref>viscosity </ref> (گرانروی) محلول‌های پلیمری<ref>polymer solutions
	</ref>، که خود بنیادگذار آن بود، ~~به‌دست~~ آورد. نخستین‌بار در زمینۀ ساختار سلولز<ref>cellulose </ref> و آلبومن<ref>albumen </ref> تحقیق کرد. برای اندازه‌گیری وزن‌های مولکولی سنگین ~~پلیمرها~~<ref>polymers</ref> رابطه‌ای پیش نهاد که هم‌اکنون با نام قانون اشتادینگر<ref> Staudinger's law </ref> شناخته می‌شود و رابطۀ بین ویسکوزیته<ref>viscosity </ref> (گرانروی) محلول‌های پلیمری<ref>polymer solutions
	</ref> و وزن مولکولی<ref>molecular weight		</ref> و وزن مولکولی<ref>molecular weight
	</ref> آن‌ها را بیان می‌کند. اشتادینگر در وُرمس<ref>Worms</ref> هسه<ref> Hesse</ref> زاده شد و در دانشگاه‌های آلمان درس خواند. در ۱۹۰۸، استاد هنرستان فنی<ref> Technische Hochschule </ref> در کارلسروهه<ref>Karlsruhe </ref> شد و در ۱۹۱۲، به زوریخ، در ~~سوئیس،~~ رفت. از ۱۹۲۶، در دانشگاه فرایبورگ<ref>Freiburg</ref>، در برایسگاو<ref> Breisgau </ref>، مشغول کار بود و در ۱۹۴۰، مدیر آزمایشگاه شیمیِ<ref>Chemical Laboratory</ref> مؤسسۀ تحقیقاتی شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref> Research Institute for Macromolecular chemistry </ref> در آن‌جا شد. در ۱۹۱۰، سنتز ساده و جدیدی از ایزوپرن<ref>isoprene</ref>، مونومر<ref> monomer </ref> مصرفی در تولید لاستیک سنتزی پلی‌ایزوپرن<ref>polyisoprene </ref>، عرضه کرد. بیشتر شیمی‌دان‌ها تصور می‌کردند که پلیمرها حاصل جوش‌خوردن نامنظم مولکول‌های کوچک‌اند، ولی از ۱۹۲۲ به بعد، اشتادینگر چنین را مطرح کرد که پلیمرها مولکول‌های غول‌پیکری‌اند که با پیوندهای شیمیایی منظم ~~به‌یکدیگر~~ متصل می‌شوند. براساس همین نظریه، در پلیمرها تغییراتی شیمیایی صورت داد و موجب ‌شد وزن‌های مولکولی آن‌ها تقریباً تغییر ناپذیر شود. از جمله لاستیک را هیدروژن‌دار کرد تا پلیمر هیدروکربنی اشباعی تولید کند. او در کتاب خود با نام ''شیمی و بیولوژی درشت‌مولکول‌ها''<ref>''Macromolekulare Chimie und Biologie'' </ref> (۱۹۴۷) ایجاد رشتۀ زیست‌شناسی مولکولی<ref>molecular biology</ref> را پیش‌بینی کرد.		</ref> آن‌ها را بیان می‌کند. اشتادینگر در [[ورمس\|وُرمس]]<ref>Worms</ref> [[هسه]]<ref> Hesse</ref> زاده شد و در دانشگاه‌های آلمان درس خواند. در ۱۹۰۸، استاد هنرستان فنی<ref> Technische Hochschule </ref> در [[کارلسروهه]]<ref>Karlsruhe </ref> شد و در ۱۹۱۲، به [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]، در [[سوییس\|سوئیس]]، رفت. از ۱۹۲۶، در دانشگاه فرایبورگ<ref>Freiburg</ref>، در [[برایسگایو\|برایسگاو]]<ref> Breisgau </ref>، مشغول کار بود و در ۱۹۴۰، مدیر آزمایشگاه شیمیِ<ref>Chemical Laboratory</ref> مؤسسۀ تحقیقاتی شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref> Research Institute for Macromolecular chemistry </ref> در آن‌جا شد. در ۱۹۱۰، سنتز ساده و جدیدی از [[ایزوپرن]]<ref>isoprene</ref>، [[مونومر]]<ref> monomer </ref> مصرفی در تولید لاستیک سنتزی پلی‌ایزوپرن<ref>polyisoprene </ref>، عرضه کرد. بیشتر شیمی‌دان‌ها تصور می‌کردند که پلیمرها حاصل جوش‌خوردن نامنظم مولکول‌های کوچک‌اند، ولی از ۱۹۲۲ به بعد، اشتادینگر چنین را مطرح کرد که پلیمرها مولکول‌های غول‌پیکری‌اند که با پیوندهای شیمیایی منظم به یکدیگر متصل می‌شوند. براساس همین نظریه، در پلیمرها تغییراتی شیمیایی صورت داد و موجب ‌شد وزن‌های مولکولی آن‌ها تقریباً تغییر ناپذیر شود. از جمله لاستیک را هیدروژن‌دار کرد تا پلیمر هیدروکربنی اشباعی تولید کند. او در کتاب خود با نام ''شیمی و بیولوژی درشت‌مولکول‌ها''<ref>''Macromolekulare Chimie und Biologie'' </ref> (۱۹۴۷) ایجاد رشتۀ زیست‌شناسی مولکولی<ref>molecular biology</ref> را پیش‌بینی کرد.


خط ۳۷:		خط ۳۶:
	----		----

	[[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]		[[Category:شیمی و بیوشیمی]]
			[[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اِشتادینْگر، هِرمان (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵)(Staudinger, Hermann){{جعبه زندگینامه
|عنوان =هرمان اشتادینگر
|نام =Hermann Staudinger
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۸۱م
|تاریخ مرگ=۱۹۶۵م
|دوره زندگی=
|ملیت=آلمانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =شیمی دان
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =جایزه نوبل شیمی (۱۹۵۳)
|آثار =شیمی و بیولوژی درشت مولکول ها (۱۹۴۷)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =شیمی و بیوشیمی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}متخصص آلمانی شیمی‌‌آلی. جایزۀ نوبل شیمی ۱۹۵۳ را به‌سبب کشفیات خود در زمینۀ شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref>macromolecular chemistry

</ref>، که خود بنیادگذار آن بود، به‌دست آورد. نخستین‌بار در زمینۀ ساختار سلولز<ref>cellulose </ref> و آلبومن<ref>albumen </ref> تحقیق کرد. برای اندازه‌گیری وزن‌های مولکولی سنگین پلیمرها<ref>polymers</ref> رابطه‌ای پیش نهاد که هم‌اکنون با نام قانون اشتادینگر<ref> Staudinger's law </ref> شناخته می‌شود و رابطۀ بین ویسکوزیته<ref>viscosity </ref> (گرانروی) محلول‌های پلیمری<ref>polymer solutions
</ref> و وزن مولکولی<ref>molecular weight
</ref> آن‌ها را بیان می‌کند. اشتادینگر در وُرمس<ref>Worms</ref> هسه<ref> Hesse</ref> زاده شد و در دانشگاه‌های آلمان درس خواند. در ۱۹۰۸، استاد هنرستان فنی<ref> Technische Hochschule </ref> در کارلسروهه<ref>Karlsruhe </ref> شد و در ۱۹۱۲، به زوریخ، در سوئیس، رفت. از ۱۹۲۶، در دانشگاه فرایبورگ<ref>Freiburg</ref>، در برایسگاو<ref> Breisgau </ref>، مشغول کار بود و در ۱۹۴۰، مدیر آزمایشگاه شیمیِ<ref>Chemical Laboratory</ref> مؤسسۀ تحقیقاتی شیمی درشت‌مولکول‌ها<ref> Research Institute for Macromolecular chemistry </ref> در آن‌جا شد. در ۱۹۱۰، سنتز ساده و جدیدی از ایزوپرن<ref>isoprene</ref>، مونومر<ref> monomer </ref> مصرفی در تولید لاستیک سنتزی پلی‌ایزوپرن<ref>polyisoprene </ref>، عرضه کرد. بیشتر شیمی‌دان‌ها تصور می‌کردند که پلیمرها حاصل جوش‌خوردن نامنظم مولکول‌های کوچک‌اند، ولی از ۱۹۲۲ به بعد، اشتادینگر چنین را مطرح کرد که پلیمرها مولکول‌های غول‌پیکری‌اند که با پیوندهای شیمیایی منظم به‌یکدیگر متصل می‌شوند. براساس همین نظریه، در پلیمرها تغییراتی شیمیایی صورت داد و موجب ‌شد وزن‌های مولکولی آن‌ها تقریباً تغییر ناپذیر شود. از جمله لاستیک را هیدروژن‌دار کرد تا پلیمر هیدروکربنی اشباعی تولید کند. او در کتاب خود با نام ''شیمی و بیولوژی درشت‌مولکول‌ها''<ref>''Macromolekulare Chimie und Biologie'' </ref> (۱۹۴۷) ایجاد رشتۀ زیست‌شناسی مولکولی<ref>molecular biology</ref> را پیش‌بینی کرد.

 

----

[[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]