Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اَفلاطون‌گرایی میانه (Middle Platonism)

عنوان قراردادیِ پیشنهادشده از سوی پژوهشگران تاریخ فلسفه برای مرحله‌ای از گرایش‌های افلاطونی. حدود ۸۸پ‌م آکادمی آتن منحل شد و فیلسوفان با پیشروی مهرداد<ref>Mithridate

</ref> به روم گریختند. در این هنگام آنتیوخوس آسکالونی<ref>Antiochus of Ascalon
</ref> از آموزه‌های فیلون لاریسایی<ref> Philo of Larisa
</ref>، آخرین رئیس آکادمی آتن که سنت شکاکیت آرخلیسوس<ref>Archelisaus </ref> و کارنیادس<ref>Carneades </ref> را ادامه می‌داد، روی گرداند و به آموزش‌های آکادمی قدیمی و اعتماد به دانش مثبت فلسفه که افلاطون الهام‌بخش آن بود، بازگشت. آموزه‌های آنتیوخوس به تعالیم رواقی نزدیک بود، اما پوبلیوس نیگیدیوس فیگولوس<ref>Publius Nigidius Fugulus </ref> (ح ۹۸ـ۴۵پ‌م) و اودوروس اسکندرانی<ref>Eudorus of Alexandria </ref> (ح ۲۵پ‌م) این مکتب را با آموزه‌هایی نظیر طبیعت متعالی و غیرمادی خدا، علم اعداد اسرارآمیز فیثاغورثیان، سلسله‌مراتب الهی واقعیت، و غیره تلفیق کردند. فیلون یهودی<ref>Philo Judaeus </ref> اندیشه‌های پاگان (شرک‌آمیز) را با نوشته‌های یهودی سازش داد. گرایش عمومی این دوره محافظه‌کارانه بود. فیلسوفان می‌کوشیدند مکتب‌های فلسفی گذشته را با هم سازگار کنند و آن‌ها را با اشکال مختلف دانش‌های به رمز‌آمیخته و اندیشه‌های عرفانی ترکیب کنند. از چهره‌های برجستۀ این مکتب پلوتارک<ref>Plutarch </ref> و آمونیوس ساکایی<ref>(Ammonius Saccas (Ammonius of Alexandria</ref>، استاد فلوطین<ref>Plotinus </ref>، بنیانگذار مکتب نوافلاطونی<ref>Neoplatonism</ref>، بودند.

 

----

[[Category:فلسفه ، منطق و کلام]] [[Category:یونان باستان]]

افلاطون گرایی میانه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳