Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

امریکایی، ادبیات<br/> ادبیات اولیۀ امریکا به دو دوره تقسیم می‌شود: دورۀ مهاجرنشینی<ref>colonial Period</ref> در فاصلۀ دهه‌های ۱۶۰۰ و ۱۷۰۰ که پاکدینان در آن وجه غالب را داشتند و دورۀ پس از انقلاب<ref>post-revolutionary period</ref> از دهۀ ۱۷۸۰ به بعد که آرمان ادبیات امریکا بسط یافت و شعر، داستان، و نمایش‌نامه برپایۀ اصول ملی تدریجاً شکل گرفت. رمانتیسم<ref>Romanticism</ref> اوایل قرن ۱۹ در تضاد فاحش با واقع‌گرایی اجتماعی قرار داشت. نویسندگان قرن ۲۰ امریکا علاوه‌بر پیگیری گرایش به واقع‌گرایی، قالب‌های گوناگونِ تجربه‌گرایی مدرنیستی را نیز بسط دادند.

'''دورۀ مهاجرنشینی''' (۱۶۰۷ـ دهۀ ۱۷۷۰). ادبیات این دوره شامل سفرنامه‌ها و اشعار مذهبی است، ولی حرف اول را آثار اعتقادی می‌زند: راجر ویلیامز<ref>Roger Williams</ref> (۱۶۰۳ـ۱۶۸۳)، کاتن مدر<ref>Cotton Mather</ref> و جاناتان ادواردز<ref>Jonathan Edwards</ref> (۱۷۰۳ـ‌۱۷۵۸)، عمده نویسندگان پاکدین این دوره‌اند.''زندگی‌نامۀ خودنوشت<ref>Autobiography</ref>'' بنجامین فرانکلین<ref>Benjamin Franklin</ref> (۱۷۰۶ـ۱۷۹۰)، نخستین اثری است که فراتر از یک اثر تاریخی است.

'''دورۀ پس از انقلاب''' (دهۀ ۱۷۸۰ـ دهۀ ۱۸۲۰). در این دوره نوشته‌های سیاسی بسیار به‌قلم کسانی چون تامس پین<ref>Thomas Paine</ref>، تامس جفرسون<ref>Thomas Jefferson</ref> (۱۷۴۳ـ۱۸۲۶) و اَلگزاندر همیلتون<ref>Alexander Hamilton</ref> (۱۷۵۵ـ ۱۸۰۴) و شاعر معروف، فیلیپ فره‌نو<ref>Philip Freneau </ref> (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)، خلق شد.

'''اوایل قرن نوزدهم'''. در این دوره تأثیر آثار رمانتیک انگلیس آشکار شد، به‌ویژه بر اشعار ویلیام کالن براینت<ref>William Cullen Bryant</ref> (۱۷۹۴ـ‌۱۸۷۸)، داستان‌های واشینگتن اروینگ<ref>Washington Irving</ref>، داستان‌های گوتیک چارلز براکدن براون<ref>Charles Brockden Brown</ref> و رمان‌های جیمز فنیمور کوپر<ref>James Fenimore Cooper</ref> دربارۀ زندگی ساکنان سرحدات. در فاصلۀ ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰ نیوانگلند<ref>New England </ref> مهد روشنفکری و پرورندۀ نویسندگان و شاعران بسیار بود: مقاله‌نویسانی چون رالف والدو امرسون<ref>Ralph Waldo Emerson</ref>، هنری تورو<ref>Henry Thoreau</ref> و اولیور وندل هومز<ref>Oliver Wendell Holmes</ref>؛ شاعرانی چون هنری وادزورت لانگفلو<ref>Henry Wadsworth Longfellow</ref>، جیمز لوئل<ref>James Lowell </ref> و جان ویتی‌یر<ref>John Whittier </ref>؛ و رمان‌نویسانی چون ناتانیل هاتورن<ref>Nathaniel Hawthorne</ref> و لوئیزا مِی اَلکوت<ref>Louisa May Alcott</ref>. خارج از حلقۀ نیوانگلندی‌ها نیز رمان‌نویسانی مانند ادگار آلن پو<ref>Edgar Allan Poe</ref> و هرمان ملویل<ref>Herman Melville</ref> پرورش یافتند.

'''دوره پس از جنگ‌های داخلی''' (۱۸۶۵ـ۱۹۰۰). سرخوردگی رایج در این دوره در رمان واقع‌گرایانه یا روان‌شناختی نمود یافت. آمبروز بی‌یرس<ref>Ambrose Bierce</ref> و استیون کرین<ref>Stephen Crane</ref> رمان‌های واقع‌گرایانه‌ای دربارۀ جنگ نوشتند؛ مارک تواین<ref>Mark Twain</ref> و برت هارت<ref>Bret Harte </ref> دربارۀ زندگی در غرب می‌نوشتند؛ رشد صنعتی‌گرایی به نوشته‌شدن رمان‌هایی درقالب واقع‌گرایی اجتماعی انجامید، به‌ویژه آثار ویلیام هاولز<ref>William Howells</ref> و فرنک نوریس<ref>Frank Norris</ref>؛ هنری جیمز<ref>Henry James</ref> و ایدت وارتن<ref>Edith Wharton</ref> رمان تحلیل روان‌شناختی را در میان طبقۀ مرفه رواج دادند. مهم‌ترین شاعران این دوره عبارت‌اند از والت ویتمن<ref>Walt Whitman</ref> و امیلی دیکِنسون<ref>Emily Dickinson</ref>. در این دوره داستان کوتاه شکوفا شد و پیش‌گامان آن عبارت بودند از هوتورن، پو، جیمز، هارت و او هنری<ref>O Henry</ref>.

'''قرن ۲۰'''. مهم‌ترین داستان‌کوتاه‌نویسان این دوره عبارت‌اند از رینگ لاردنر<ref>Ring Lardner</ref>، کاترین ان پورتر<ref>Katherine Anne Porter</ref>، فلنری اوکانر<ref>Flannery O'Connor </ref>، ویلیام سارویان<ref>William Saroyan </ref>، یودورا ولتی<ref>Eudora Welty </ref>، گریس پیلی<ref>Grace Paley</ref> و ریموند کاروِر<ref>Raymond Carver </ref>.

'''نمایش‌نامه'''. در فاصلۀ دو جنگ نمایش‌نامه‌نویسان چیره‌دستی در امریکا ظهور کردند، ازجمله یوجین اونیل<ref>Eugene O'Neill</ref>، ماکسول اندرسون<ref>Maxwell Anderson</ref>، لیلیان هلمن<ref>Lillian Hellman</ref>، المر رایس<ref>Elmer Rice</ref>، تورنتون وایلدر<ref>Thornton Wilder </ref> و کلیفورد اودتس<ref>Clifford Odets</ref>. پس از آن آرتور میلر<ref>Arthur Miller</ref> و تنسی ویلیامز<ref>Tennessee Williams </ref> ظاهر شدند. نسل بعدی این افراد عبارت‌اند از ادوارد البی<ref>Edward Albee</ref>، نیل سیمون<ref>Neil Simon</ref>، دیوید ممت<ref>David Mamet</ref>، جان گوئر<ref>John Guare</ref> و سم شپرد<ref>Sam Shepard</ref>.

'''شعر'''. شاعرانی چون ادوین آرلینگتن رابینسون<ref>Edwin Arlington Robinson </ref>، کارل سندبرگ<ref>Carl Sandburg </ref>، ویچل لینزی<ref>Vachel Lindsay</ref>، رابرت فراست<ref>Robert Frost </ref> و ادنا سینت وینسنت میلِی<ref>Edna St Vincent Millay</ref> سنت شعری قرن ۱۹ را بسط دادند، ولی بعد از جنبش ایماژیسم<ref>Imagism</ref> (۱۹۱۲ـ۱۹۱۴) یک سنت مدرن تجربه‌گرا با آثار کسانی چون ازرا پاوند<ref>Ezra Pound</ref>، تی اس الیوت<ref>T S Eliot</ref>، ویلیام کارلس ویلیامز<ref>William Carlos Williams</ref>، ماریان مور<ref>Marianne Moore </ref>، اچ دی (هیلدا دولیتل)<ref>(H D (Hilda Doolittle</ref> و وَلِس استیونز<ref>Wallace Stevens</ref> پا به عرصه نهاد. ''سرودها<ref>Cantos</ref>''، اثر پاوند، ''پل<ref>The Bridge</ref>''، اثر هارت کرین<ref>Hart Crane</ref>، و ''پترسون<ref>Paterson </ref>''، اثر ویلیام کارلس ویلیامز، کوشش‌هایی در نگارش آثار حماسی مدرن به‌شمار می‌روند. تأثیرگذارترین شاعران پس از جنگ جهانی دوم عبارت بودند از کارل شاپیرو<ref>Karl Shapiro</ref>، تئودور روتکه<ref>Theodore Roethke</ref>، رابرت لوئل<ref>Robert Lowell</ref>، چارلز آلسون<ref>Charles Ulson</ref>، سیلویا پلت<ref>Sylvia Plath</ref>، گوئندولین بروکس<ref>Gwendolyn Brooks</ref> (۱۹۱۷ـ۲۰۰۰)، دنیز له‌ورتوف<ref>Denise Levertov</ref> (۱۹۲۳ـ۱۹۹۷)، جان اشبری<ref>John Ashbery</ref>، ای آر آمنز<ref>A R Ammons </ref> (۱۹۲۶ـ ) و آلن گینزبرگ<ref>Allen Ginsberg</ref>.

'''نقد ادبی'''. اروینگ ببیت<ref>Irving Babbitt</ref> (۱۸۶۵ـ۱۹۳۳)، جورج سانتایانا<ref>George Santayana</ref> (۱۸۶۳ـ۱۹۵۳)، اچ ال منکین<ref>H L Mencken</ref>، و ادموند ویلسون<ref>Edmund Wilson</ref> (۱۸۹۵ـ‌۱۹۷۲) از چهره‌های سرشناس این حوزه بودند و به‌دنبال آنان کسانی آمدند چون لایِنل تریلینگ<ref>Lionel Trilling</ref> (۱۹۰۵ـ۱۹۷۵)، ون وایک بروکس<ref>Van Wyck Brooks </ref>، آیوِر وینترز<ref>Yvor Winters </ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۶۸) و جان کرُو رَنسم<ref>John Crowe Ransom </ref>، نویسندۀ ''نقد نو<ref>The New Criticism </ref>'' (۱۹۴۱) که بر عوامل ساختاری و زبانی تأکید داشت. در این اواخر نقد امریکا تحت تأثیر نظریات ادبی فرانسه و نقد ژورنالیستی گور وایدل<ref>Gore Vidal </ref>، تام وولف<ref>Tom Wolfe</ref>، جورج پلیمپتون<ref>George Plimpton</ref>، و سوزان سونتاگ<ref>Susan Sontag</ref> بوده است.

'''رمان'''. جریان‌های عمده عبارت‌اند از واقع‌گرایی، که در آثار جک لندن<ref>Jack London</ref>، آپتن سینکلر<ref>Upton Sinclair </ref> و تئودور درایزر<ref>Theodore Dreiser </ref> نمود یافته است، و تجربه‌گرایی مدرنیستی. پس از جنگ جهانی اول، شروود اندرسون<ref>Sherwood Anderson </ref>، سینکلر لوئیس<ref>Sinclair Lewis </ref>، ارنست همینگوی<ref>Ernest Hemingway </ref>، ویلیام فاکنر<ref>William Faulkner </ref>، تامس وولف<ref>Thomas Wolfe </ref>، اف اسکات فیتس‌جرالد<ref>F Scott Fitzgerald</ref>، جان دوس پاسوس<ref>John Dos Passos </ref>، هنری میلر<ref>Henry Miller </ref> و ریچارد رایت<ref>Richard Wright </ref> شاخص‌ترین رمان‌نویسان قرن شمرده می‌شوند. برخی از معروف‌ترین رمان‌نویسان در سطح بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم عبارت بودند از جان اوهارا<ref>John O\'Hara </ref>، جیمز میچنر<ref>James Michener </ref>، یودورا ولتی، ترومن کاپوتی<ref>Truman Capote </ref>، جی دی سالینجر<ref>J D Salinger </ref>، سائول بلو<ref>Saul Bellow </ref>، جان آپدایک<ref>John Updike </ref>، نورمن میلر<ref>Norman Mailer </ref>، ولادیمیر ناباکوف<ref>Vladimir Nabokov </ref>، برنارد مله‌مود<ref>Bernard Malamud </ref>، فیلیپ رات<ref>Philip Roth </ref>، رالف الیسون<ref>Ralph Ellison </ref>، تامس پینچون<ref>Thomas Pynchon </ref>، و جیمز بالدوین<ref>James Baldwin </ref>. ادبیات متأخر امریکا بیش از پیش به بیان کثرت‌گرایی فرهنگی، تنوع منطقه‌ای و اشکال مختلف تاریخی و قومی جامعۀ امریکا رو می‌آورد. نویسندگانی مانند آلیس واکر<ref>Alice Walker </ref>، تونی موریسون<ref>Toni Morrison </ref> (برندۀ جایزۀ نوبل در ۱۹۹۳) و مایا آنجلو<ref>Maya Angelou</ref> نیز پرچم‌داران فمینیسم و دفاع از حقوق اقلیت محسوب می‌شوند.  <br/> 

 

----

[[Category:ادبیات عمومی]] [[Category:اصطلاحات، مفاهیم، تاریخ عمومی]]

امریکایی، ادبیات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳