https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D9%86%D8%B5%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%8C_%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%DB%8C_%28%D8%A8%D8%B1%D9%88%D8%AC%D8%B1%D8%AF_%DB%B1%DB%B2%DB%B1%DB%B4_%D9%80_%D9%86%D8%AC%D9%81_%DB%B1%DB%B2%DB%B8%DB%B1%D9%82%29انصاری، شیخ مرتضی (بروجرد ۱۲۱۴ ـ نجف ۱۲۸۱ق) - تاریخچهٔ نسخهها2026-05-02T04:08:02Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D9%86%D8%B5%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%8C_%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%DB%8C_(%D8%A8%D8%B1%D9%88%D8%AC%D8%B1%D8%AF_%DB%B1%DB%B2%DB%B1%DB%B4_%D9%80_%D9%86%D8%AC%D9%81_%DB%B1%DB%B2%DB%B8%DB%B1%D9%82)&diff=2010104372&oldid=prevShahraabi در ۱۶ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۰2021-04-16T21:00:04Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
انصاری، شیخ مرتضی (بروجرد ۱۲۱۴ ـ نجف ۱۲۸۱ق)<br><br />
<br />
{{جعبه زندگینامه<br />
|عنوان =شیخ مرتضی انصاری <br />
|نام =<br />
|نام دیگر=<br />
|نام اصلی=<br />
|نام مستعار=<br />
|لقب=<br />
|زادروز=بروجرد ۱۲۱۴ق<br />
|تاریخ مرگ=نجف ۱۲۸۱ق<br />
|دوره زندگی=<br />
|ملیت= ایرانی<br />
|محل زندگی=<br />
|تحصیلات و محل تحصیل=<br />
| شغل و تخصص اصلی =فقیه<br />
|شغل و تخصص های دیگر=<br />
|سبک =<br />
|مکتب =<br />
|سمت =مرجع تقلید عام امامیه<br />
|جوایز و افتخارات =<br />
|آثار =المکاسب و فراید الاصول (رسایل)<br />
|خویشاوندان سرشناس =شیخ حسین (عمو)<br />
|گروه مقاله =دین اسلام<br />
|دوره =<br />
|فعالیت های مهم =<br />
|رشته =<br />
|پست تخصصی =<br />
|باشگاه =<br />
}}<p>فقیه ایرانی و مرجع تقلید عام [[امامیه]] از ۱۲۶۶ تا ۱۲۸۱ق. نزد عمویش شیخ حسین، سیّدمحمّد مجاهد، شریفالعلمای مازندرانی، [[نراقی، ملا احمد (نراق ۱۱۸۵ـ همان جا ۱۲۴۵ق)|ملا احمد نراقی]]، شیخ علی و شیخ موسی کاشفالغطا درس خواند. [[صاحب جواهر]] در اواخر عمرش در حضور فقیهان نجف او را جانشین خود و مرجع اعلم معرفی کرد. [[رشتی، میرزا حبیب الله (رشت ۱۲۳۴ـ نجف ۱۳۱۲ق)|میرزا حبیبالله رشتی]] او را در علم و عمل، تالی معصوم (ع) میدانست. نائینی خود را با افتخار پیرو مکتب اصولی او میخواند. در زهد زبانزد بود، چندانکه هیچ به ارث نگذاشت، با آنکه تمرکز در جمعآوری وجوهات شرعیه، نخستینبار در زمان مرجعیت او رخ داده است. در فقه و اصول، بنیادگذار مرحلهای است که در آن برای بررسی هر مسئله نخست مبانی و دلایل همۀ نظریهها از موافق و مخالف، جداگانه، با تأنّی و بدون پیشداوری، آن گونه که هرکس رأی خود را تقریر میکند، بیان و سپس نقد میشود. این ویژگی در امامیه بیسابقه بود. دیگر ویژگیهای آرای او عبارتاند از تأکید بر مباحث اصولی مورد نیاز در استنباط فقهی؛ نقد آرای فقهای اخباری با اثبات حجیّت قطع حاصل از مقدمات عقلیه، حجیّت ظواهر کتاب، جریان برائت در شبهات تحریمیه و استصحاب در شبهات حکمیه؛ اثبات عدم حجیّت ظنّ مطلق که اهل سنّت آن را نهایت اجتهاد میشمردند؛ زدودن اماراتی چون قیاس که به تبع اهل سنّت به اصول امامیه راه یافته بود؛ تمرکز در مباحث امارات و اصول عملیه بهجای مباحثالفاظ که به نوآوریهایی چون خلق دو اصطلاح «حکومت» و «ورود» انجامید؛ و نظریههای بدیع مانند مصلحت سلوکیّه، تمسّک به عام در شبهه مصداقیّه با مخصّص لُبّی، و عدم حجیّت استصحاب در شک در مقتضی. در فتوا بسیار محتاط بود و غالباً خلاف بزرگان نظر نمیداد. سیدحسین کوهکمری، میرزا حسن شیرازی، شیخ جعفر شوشتری، [[رشتی، میرزا حبیب الله (رشت ۱۲۳۴ـ نجف ۱۳۱۲ق)|میرزا حبیبالله رشتی]]، [[مامقانی، محمدحسن (تبریز ۱۲۳۸ـ نجف ۱۳۲۳ق)|محمدحسن مامقانی]]، آخوند خراسانی، محمدحسن آشتیانی، [[میرزا ابوالقاسم کلانتر]]، [[شیخ هادی تهرانی]]، شیخ محمد طه نجف، [[نهاوندی، میرزا عبدالرحیم (نهاوند ۱۲۳۷ـ تهران ۱۳۰۴ق)|میرزا عبدالرحیم نهاوندی]]، ملا حسینقلی همدانی، [[شربیانی، فاضل|فاضل شربیانی]]، آقا حسن نجمآبادی، میرزا حسین خلیلی، عبدالحسین جواهری، و شیخ ابراهیم صادق عاملی از شاگردان معروف او بودند. ''المکاسب'' و ''فرائدالاصول'' (رسائل) از مهمترین آثار او است. </p><br />
<br><!--11560700--><br />
[[رده:دین اسلام]]<br />
[[رده:روحانیون و علمای برجسته]]</div>Shahraabi