Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ایریان جایا (Irian Jaya)<br/> بخش غربی جزیرۀ گینۀ ‌نو<ref>New Guinea</ref>، با ۴۲۰هزار کیلومتر مربع مساحت و ۱,۷۹۴,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۵). جایاپورا<ref>Jayapura </ref> مرکز آن است. صنایع اصلی آن عبارت‌اند از تولید روغن نخل، کوپرا، ذرت، بادام‌زمینی، فلفل، ماهی تُن، استخراج مس، طلا، نفت، زغال‌سنگ، و فسفات. ایریان جایا منطقه‌ای کوهستانی و پوشیده از درخت است و کوه پگونونگان مائوکه<ref>Pegunungan Maoke</ref> را در خود جا داده، که ارتفاع آن در قلۀ جایا<ref>Jaya Peak</ref> ۵,۰۲۹ متر است. جمعیت این بخش از ملانزیایی<ref>Melanesian</ref>ها (ساکنان بومی گینۀ نوی غربی<ref>Western New Guinea</ref>)، پاپوایی‌<ref>Papuan </ref>ها، نگریتو<ref>Negrito </ref>ها و اروپاییان تشکیل شده است. ایریان جایا در ۱۸۲۸ با نام گینۀ نوی غربی بخشی از کمپانی هند شرقی هلند<ref>Dutch East Indies Company</ref> شد و بعدها ایریان بارات<ref>Irian Barat</ref> نام گرفت. پس از استقلال اندونزی در ۱۹۴۹، هلند ایریان جایا را حفظ کرد، اما پس از اعلام استقلال آن در ۱۹۶۱، که هیچ کشوری آن را به رسمیت نشناخت، در ۱۹۶۲ تحت ادارۀ سازمان ملل متحد قرار گرفت. ایریان جایا در ۱۹۶۳ به اندونزی واگذار شد. برطبق توافق با سازمان ملل متحد<ref>(United Nation (UN</ref>، برای تعیین سرنوشت ایریان بارات در ۱۹۶۹ همه‌پرسی برگزار شد؛ براساس این همه‌پرسی ایریان بارات به‌منزلۀ بخشی از اندونزی باقی ماند و استان ایریان جایا تأسیس شد. در مه ۱۹۹۸، مسئولان اندونزی دو قبیلۀ جدید با نام‌های واهوداته<ref>Vahudate </ref> و آئوکه‌داته<ref>Aukedate</ref> را در ایریان جایا کشف کردند؛ این دو قبیله، با استفاده از زبان اشاره با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.

 

----

[[Category:جغرافیای آسیا]] [[Category:جغرافیای انسانی سایر کشورهای آسیایی]]

ایریان جایا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳