Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ایسْلندی، اَدَبیات (Icelandic Literature)<br/> بخش عمده بازمانده از ادبیات باستانی اسکاندیناویایی. به اعتباری ادبیات ایسلندی کهن<ref>Old Islandic</ref>نامیده می‌شود. اداها<ref>Eddas</ref>، منظومه‌های اسکالدی<ref>Skaldic verse</ref>، و ساگاها<ref>Sagas</ref> ارزشمندترین آثار ادبی ایسلند و کلاً سرزمین اسکاندیناوی محسوب می‌شوند که از قرن ۹ تا ۱۳م تألیف شده‌اند. اداها مجموعه‌ای از اشعار اساطیری و افسانه‌هاست که سیموند زیگفوسون<ref>Saemund Sigfusson</ref>(۱۰۵۶ـ۱۱۳۳م)، مورّخ ایسلندی، آن‌ها را گردآورده است. اسنوری استورلوسون<ref>Snori Sturlusson</ref>(۱۱۷۸ـ۱۲۴۱م)،مورّخ و بزرگ‌ترین ادیب ایسلندی دوران باستان، نیز اداهای منثور را تألیف کرد که مشتمل بر خلاصه اساطیر اسکاندیناوی، فن شعر، تاریخ شعر و شاعری، و دستور زبان است. اشعار شاعران و نقالان درباری و سیّار، موسوم به منظومه‌های اسکالدی، که در این دوره شکوفا شد، بیشتر از سرگذشت شاهان کهن و مضامین عصر خود ریشه می‌گیرند. معروف‌ترین سرایندۀ شعر اسکالدی ''اِیگیل''<ref> ''Egill''</ref>(ح ۹۱۰ـ۹۹۰م)، شاعری داهی به‌شمار می‌رود. ساگاها که از قرن ۱۳ تا ۱۵ تألیف شدند، به افسانه‌ها و قهرمانان افسانه‌ای یا واقعی ایسلند و سرزمین‌های اسکاندیناوی می‌پردازند. ''دراپلاگاسونا ساگا''<ref> ''Droplaugasona Saga''</ref> تألیف آغاز قرن ۱۳م، احتمالاً نخستین ساگای نوشته شده است. ''هرافنکلس ساگا''<ref> ''Hrafnkels Saga''</ref> و ''ولسونگا ساگا''<ref> ''Volsunga Saga''</ref> نیز از مشهورترین ساگاهایند. از آ‎غاز قرن ۱۳م با ترجمۀ حماسه‌ها و قصه‌های فرانسوی و رواج رمانس‌های درباری، عصر ساگاهای شکوهمند پایان می‌یابد؛ و در قرن ۱۵ اشعار مذهبی شکوفا می‌شود. بعد از اصلاح دینی، الگوهای کهن شعر و نثر با ترجمۀ سرودهای نیایش و آثار دینی نادیده گرفته شد. در قرن ۱۷ بزرگ‌ترین و پرطرفدارترین سرایندۀ سرودهای مذهبی و بهترین شاعر عصر، هادلگریمور پتورسون<ref>Hallgrimur Pétursson</ref> (۱۶۱۴ـ۱۶۷۴) بود. در این دوره، آرنگریمور یونسون<ref>Arngrimur Jónsson</ref> (۱۶۵۸ـ ۱۶۴۸) با آثار عالمانه‌اش علاقه به تاریخ و ادبیات ایسلند را در آلمان و دانمارک برانگیخت که سبب مطالعۀ ادبیات کهن ایسلندی شد. قرن ۱۸ عصر روشنگری، خردگرایی، و مطالعات علمی بود.اگرت اولافسون<ref>Eggert Olafsson</ref> (۱۷۲۶ـ ۱۷۶۸) به سراسر ایسلند سفر کرد و اثر عظیمی در معرفی ایسلند نوشت. آثار مختلف دیگری ازجمله فرهنگ ایسلندی لاتینی و نخستین تاریخ ادبی ایسلند نیز به‌چاپ رسید. یون تورلاکسون<ref>Jón Thorlàksson</ref> (۱۷۴۴ـ ۱۸۱۹) بهترین شاعر قرن محسوب می‌شد. در قرن ۱۹ نهضت رمانتیک آغاز می‌شود. راسموس کریستیان راسک<ref>Rasmus Christian Rask</ref>(۱۷۸۷ـ۱۸۳۲)، زبان‌شناس دانمارکی، جامعۀ ادبی ایسلندی را تأسیس کرد. یون سیگوردسون<ref>Jon Sigurdsson</ref> (۱۸۱۱ـ ۱۸۷۹) در پیشبرد ادبیات و رمانتیسم نقشی عمده ایفا کرد. یون تی تورادسن<ref>Jon T Thoroddsen</ref>(۱۸۱۹ـ ۱۸۶۸) شاعر غنایی، نخستین رمان ایسلندی را نوشت (۱۸۵۰). در عصر جدید، گستور پالسون<ref>Gestur Pàlsson</ref> (۱۸۵۲ـ۱۸۹۱) واقع‌‌گرایی را وارد ادبیات ایسلندی کرد. رمان‌نویسی از حدود ۱۹۰۰ متداول و داستان‌های کوتاه، نمایش‌نامه‌ها، و مقالات زیادی منتشر شد. هالدور لاکسنس<ref>Halldór Laxness</ref> (۱۹۰۲ـ ۱۹۹۸) با رمان‌هایش، که نقطۀ عطفی در ادبیات ایسلندی است، جایزۀ نوبل ادبیات<ref>Literature Nobel Prize</ref> را نصیب خود ساخت.

 

----

[[Category:ادبیات عمومی]] [[Category:اصطلاحات، مفاهیم، تاریخ عمومی]]

ایسلندی، ادبیات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳