Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

بابِل، دین (Babylonian Religion)<br/> مجموعۀ عقاید و اعمال عبادی و اخلاقی مردم بابل در روزگار باستان. تکوین‌شناسی و کیوان‌شناسی دین بابل خدایان و شیاطین، مناسک و کاهنان و تعالیم اخلاقی تقریباً یکسره برگرفته از سومریان بود، با تفاوت‌هایی اندک از این قبیل که در آن مَردوخ<ref>Marduk </ref> جای انلیل<ref>Enlil </ref> و آن<ref>An </ref>، خدایان سومری، را گرفت. مَردوخ خدای خدایان بابل بود، موجوداتی ناپیدا با کالبد انسانی و قوای فوق طبیعی، که هریک زمام امور بخشی از هستی را در دست داشتند: زمین و آسمان، ماه و خورشید و سیارات، کوه و دشت و رود، شهر و کشور، و مانند آن. حتی ابزارهایی چون بیل و کلنگ تحت مسئولیت خدایانی بود. هر فرد بابلی خدایی شخصی داشت که نیازهایش را پیش او می‌برد و رستگاریش را از او می‌خواست. اِئا<ref>Ea </ref>، سین<ref>Sin </ref>، شَمَش<ref>Shamash </ref>، ایشتر<ref>Ishtar </ref>، آداد<ref>Adad </ref>، و نَبو<ref>Nabu </ref> پسر مردوخ، خدایان بزرگ دیگر بودند. هر یک از خدایان و الهگان بزرگ، معبدی در یک یا چند شهر داشت. شهر بابل به تنهایی در روزگار کلدانیان<ref>Chaldean </ref> (قرون ۸ تا ۶پ‌م) دارای بیش از ۵۰ معبد بود. هر معبد مغسل و مذبحی داشت و حرمی اندرونی که جز خواص بدان راه نداشتند. در معابد بزرگ، این حرم بر فراز یک زیگورات<ref>Ziggurat</ref> (هرم طبقه‌طبقه) بود. مردم بابل به ارزش‌هایی همچون حق و حقیقت، نظم و قانون، عدالت و آزادی، حکمت و معرفت، و شجاعت و وظیفه‌شناسی معتقد بودند. بر گذشت و دلسوزی تأکید داشتند و از بیوگان، یتیمان، پناهندگان، تنگ‌دستان و ستم‌دیدگان حمایت می‌کردند. اهل بابل به دینداری مشهور بودند. ولی دنیای پس از مرگشان، صرف‌نظر از اعمال آن‌ها در طول زندگی، همیشه سیاه و هراس‌انگیز بود.

 

----

[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:سایر ادیان، فرقه ها و باورها]] [[Category:اسطوره شناسی]] [[Category:اسطوره های بین النهرین]] [[Category:تاریخ جهان]] [[Category:امپراتوری ها و حکومت های بین النهرین]]

بابل، دین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳