بالتیمور، دیوید - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۲

2025-10-13T06:52:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۲
خط ۱:		خط ۱:

	~~بالْتیمور، دِیوید (۱۹۳۸)(Baltimore, David)<br/> [[File:12096900.jpg\|thumb\|بالْتيمور، دِيويد]]~~

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = دیوید بالتیمور		\|عنوان = دیوید بالتیمور
خط ۱۰:		خط ۷:
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=نیویورک ۱۹۳۸م		\|زادروز=نیویورک ۱۹۳۸م
	\|تاریخ مرگ=		\|تاریخ مرگ=۲۰۲۵م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت= امریکایی		\|ملیت= امریکایی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=کالج ~~سوارتمور،~~ در پنسیلوانیا، دانشگاه راکفلر		\|تحصیلات و محل تحصیل=کالج سوارتمور در پنسیلوانیا، دانشگاه راکفلر
	\| شغل و تخصص اصلی =~~ویروس شناس~~		\| شغل و تخصص اصلی =ویروس‌شناس
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =عضو ~~هییت~~ علمی ~~موسسه~~ فناوری ماساچوست (۱۹۷۲)، ریاست دانشگاه راکفلر (۱۹۹۰)		\|سمت =عضو هیئت علمی مؤسسه فناوری ماساچوست (۱۹۷۲)، ریاست دانشگاه راکفلر (۱۹۹۰)
	\|جوایز و افتخارات =~~برنده~~ جایزه نوبل پزشکی (~~۱۹۷۵~~)		\|جوایز و افتخارات =جایزه نوبل پزشکی (۱۹۷۵م)
	\|آثار =		\|آثار =
	\|خویشاوندان سرشناس =آلیس هویانگ (همسر)		\|خویشاوندان سرشناس =آلیس هویانگ (همسر)
خط ۲۹:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}[[File:12096900.jpg\|thumb\|بالتیمور، دیوید]]
			بالتیمور، دیوید (۱۹۳۸-۲۰۲۵م)(Baltimore, David)<br />

	ویروس‌شناس امریکایی. با همکاری رِناتو دالبکو<ref>Renato Dulbecco</ref> و هوارد تِمین<ref>Howard Temin</ref>، آنزیم نسخه‌بردار معکوس<ref>reverse transcriptase</ref> را در برخی از ویروس‌ها کشف کرد و به همین سبب، در ۱۹۷۵ برندۀ جایزۀ نوبل پزشکی شد. این آنزیم خاص می‌تواند از روی اسید ریبونوکلئیک<ref>ribonucleic acid </ref> (آراِن اِی)، اسید دئوکسی ریبونوکلئیک<ref>deoxyribonucleic acid </ref> (دی اِن اِی) بسازد. در ۱۹۷۰، بالتیمور و تمین مستقل از هم گروه ویروس‌های رتروویروس را کشف کردند. مادۀ وراثتی‌ این ویروس به‌شکل اسید ریبونوکلئیک است و ویروس می‌تواند ژن‌های خود را وارد اسید دئوکسی ریبونوکلئیک سلول میزبان کند. بالتیمور و همسرش، آلیس هوئانگ<ref>Alice Haung</ref>، کشف کردند که ویروسِ عامل التهاب تاولی دهان<ref>vesicular stomatitis</ref> با استفاده از آنزیم نسخه‌بردار معکوس از اسید ریبونوکلئیک خود نسخه‌برداری می‌کند و تکثیر می‌شود. این نتایج باعث شگفتی جامعۀ علمی شد که اصل مرکزی<ref>central dogma</ref> اولیۀ فرانسیس کریک<ref>Francis Crick</ref> در زیست‌شناسی مولکولی را پذیرفته بود. براساس این اصل، اطلاعات وراثتی در جهتی متضاد از اسید دئوکسی ریبونوکلئیک در کروموزوم‌ها به اسید ریبونوکلئیک، و از اسید ریبونوکلئیک به پروتئین ساخته‌شده در سیتوپلاسم یاخته<ref>cell </ref> منتقل می‌شوند. نتایج تحقیق بالتیمور خلاف این اصل را نشان می‌داد. بالتیمور در نیویورک زاده شد و در کالج سوارتمور<ref>Swarthmore College</ref>، در پنسیلوانیا، و دانشگاه راکفلر<ref>Rockefeller University</ref> درس خواند. در ۱۹۶۵، درپی دعوتی به گروه تحقیقاتی رناتو دالبکو در مؤسسۀ سالک<ref>Salk Institute </ref>، واقع در لاخویا<ref>La Jolla</ref>ی کالیفرنیا<ref>California </ref> پیوست و در زمینۀ وراثت در ویروس‌ها به تحقیق پرداخت. در ۱۹۷۲، عضو هیئت علمی مؤسسۀ فناوری ماساچوست<ref>Massachusetts Institute of Technology</ref> شد و اکنون در این مؤسسه استاد است. او در ۱۹۹۰ به سمت ریاست دانشگاه راکفلر برگزیده شد. یک سال بعد، درپی مشاجره‌ای در خصوص مقاله‌ای تحقیقاتی که او و یکی از همکارانش در مؤسسۀ فناوری ماساچوست به‌چاپ رسانده بودند‌ و برخی ادعا می‌کردند شیادانه است، از این سمت استعفا کرد؛ شخصاً به عمل خلاف متهم نشد.		ویروس‌شناس امریکایی. با همکاری رِناتو دالبکو<ref>Renato Dulbecco</ref> و هوارد تِمین<ref>Howard Temin</ref>، آنزیم نسخه‌بردار معکوس<ref>reverse transcriptase</ref> را در برخی از ویروس‌ها کشف کرد و به همین سبب، در ۱۹۷۵ برندۀ جایزۀ نوبل پزشکی شد. این آنزیم خاص می‌تواند از روی اسید ریبونوکلئیک<ref>ribonucleic acid </ref> (آراِن اِی)، اسید دئوکسی ریبونوکلئیک<ref>deoxyribonucleic acid </ref> (دی اِن اِی) بسازد. در ۱۹۷۰، بالتیمور و تمین مستقل از هم گروه ویروس‌های رتروویروس را کشف کردند. مادۀ وراثتی‌ این ویروس به‌شکل اسید ریبونوکلئیک است و ویروس می‌تواند ژن‌های خود را وارد اسید دئوکسی ریبونوکلئیک سلول میزبان کند. بالتیمور و همسرش، آلیس هوئانگ<ref>Alice Haung</ref>، کشف کردند که ویروسِ عامل التهاب تاولی دهان<ref>vesicular stomatitis</ref> با استفاده از آنزیم نسخه‌بردار معکوس از اسید ریبونوکلئیک خود نسخه‌برداری می‌کند و تکثیر می‌شود. این نتایج باعث شگفتی جامعۀ علمی شد که اصل مرکزی<ref>central dogma</ref> اولیۀ فرانسیس کریک<ref>Francis Crick</ref> در زیست‌شناسی مولکولی را پذیرفته بود. براساس این اصل، اطلاعات وراثتی در جهتی متضاد از اسید دئوکسی ریبونوکلئیک در کروموزوم‌ها به اسید ریبونوکلئیک، و از اسید ریبونوکلئیک به پروتئین ساخته‌شده در سیتوپلاسم یاخته<ref>cell </ref> منتقل می‌شوند. نتایج تحقیق بالتیمور خلاف این اصل را نشان می‌داد. بالتیمور در نیویورک زاده شد و در کالج سوارتمور<ref>Swarthmore College</ref>، در پنسیلوانیا، و دانشگاه راکفلر<ref>Rockefeller University</ref> درس خواند. در ۱۹۶۵، درپی دعوتی به گروه تحقیقاتی رناتو دالبکو در مؤسسۀ سالک<ref>Salk Institute </ref>، واقع در لاخویا<ref>La Jolla</ref>ی کالیفرنیا<ref>California </ref> پیوست و در زمینۀ وراثت در ویروس‌ها به تحقیق پرداخت. در ۱۹۷۲، عضو هیئت علمی مؤسسۀ فناوری ماساچوست<ref>Massachusetts Institute of Technology</ref> شد و اکنون در این مؤسسه استاد است. او در ۱۹۹۰ به سمت ریاست دانشگاه راکفلر برگزیده شد. یک سال بعد، درپی مشاجره‌ای در خصوص مقاله‌ای تحقیقاتی که او و یکی از همکارانش در مؤسسۀ فناوری ماساچوست به‌چاپ رسانده بودند‌ و برخی ادعا می‌کردند شیادانه است، از این سمت استعفا کرد؛ شخصاً به عمل خلاف متهم نشد.



			دیوید بالتیمور، ۶ سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی در سن ۸۷ سالگی در وودز هول، ماساچوست درگذشت.


	----		----

	[[Category:پزشکی]] [[Category:اشخاص و آثار، تاریخ پزشکی]]		[[Category:پزشکی]] [[Category:اشخاص و آثار، تاریخ پزشکی]]

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ بالتیمور، دیوید (۱۹۳۸) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به بالتیمور، دیوید منتقل کرد

2025-10-13T06:49:35Z

Mohammadi3 صفحهٔ بالتیمور، دیوید (۱۹۳۸) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به بالتیمور، دیوید منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۹
(بدون تفاوت)

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

بالْتیمور، دِیوید (۱۹۳۸)(Baltimore, David)<br/> [[File:12096900.jpg|thumb|بالْتيمور، دِيويد]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان = دیوید بالتیمور
|نام = David Baltimore
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=نیویورک ۱۹۳۸م
|تاریخ مرگ=
|دوره زندگی=
|ملیت= امریکایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=کالج سوارتمور، در پنسیلوانیا، دانشگاه راکفلر
| شغل و تخصص اصلی =ویروس شناس
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =عضو هییت علمی موسسه فناوری ماساچوست (۱۹۷۲)، ریاست دانشگاه راکفلر (۱۹۹۰)
|جوایز و افتخارات =برنده جایزه نوبل پزشکی (۱۹۷۵)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =آلیس هویانگ (همسر)
|گروه مقاله =پزشکی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

ویروس‌شناس امریکایی. با همکاری رِناتو دالبکو<ref>Renato Dulbecco</ref> و هوارد تِمین<ref>Howard Temin</ref>، آنزیم نسخه‌بردار معکوس<ref>reverse transcriptase</ref> را در برخی از ویروس‌ها کشف کرد و به همین سبب، در ۱۹۷۵ برندۀ جایزۀ نوبل پزشکی شد. این آنزیم خاص می‌تواند از روی اسید ریبونوکلئیک<ref>ribonucleic acid </ref> (آراِن اِی)، اسید دئوکسی ریبونوکلئیک<ref>deoxyribonucleic acid </ref> (دی اِن اِی) بسازد. در ۱۹۷۰، بالتیمور و تمین مستقل از هم گروه ویروس‌های رتروویروس را کشف کردند. مادۀ وراثتی‌ این ویروس به‌شکل اسید ریبونوکلئیک است و ویروس می‌تواند ژن‌های خود را وارد اسید دئوکسی ریبونوکلئیک سلول میزبان کند. بالتیمور و همسرش، آلیس هوئانگ<ref>Alice Haung</ref>، کشف کردند که ویروسِ عامل التهاب تاولی دهان<ref>vesicular stomatitis</ref> با استفاده از آنزیم نسخه‌بردار معکوس از اسید ریبونوکلئیک خود نسخه‌برداری می‌کند و تکثیر می‌شود. این نتایج باعث شگفتی جامعۀ علمی شد که اصل مرکزی<ref>central dogma</ref> اولیۀ فرانسیس کریک<ref>Francis Crick</ref> در زیست‌شناسی مولکولی را پذیرفته بود. براساس این اصل، اطلاعات وراثتی در جهتی متضاد از اسید دئوکسی ریبونوکلئیک در کروموزوم‌ها به اسید ریبونوکلئیک، و از اسید ریبونوکلئیک به پروتئین ساخته‌شده در سیتوپلاسم یاخته<ref>cell </ref> منتقل می‌شوند. نتایج تحقیق بالتیمور خلاف این اصل را نشان می‌داد. بالتیمور در نیویورک زاده شد و در کالج سوارتمور<ref>Swarthmore College</ref>، در پنسیلوانیا، و دانشگاه راکفلر<ref>Rockefeller University</ref> درس خواند. در ۱۹۶۵، درپی دعوتی به گروه تحقیقاتی رناتو دالبکو در مؤسسۀ سالک<ref>Salk Institute </ref>، واقع در لاخویا<ref>La Jolla</ref>ی کالیفرنیا<ref>California </ref> پیوست و در زمینۀ وراثت در ویروس‌ها به تحقیق پرداخت. در ۱۹۷۲، عضو هیئت علمی مؤسسۀ فناوری ماساچوست<ref>Massachusetts Institute of Technology</ref> شد و اکنون در این مؤسسه استاد است. او در ۱۹۹۰ به سمت ریاست دانشگاه راکفلر برگزیده شد. یک سال بعد، درپی مشاجره‌ای در خصوص مقاله‌ای تحقیقاتی که او و یکی از همکارانش در مؤسسۀ فناوری ماساچوست به‌چاپ رسانده بودند‌ و برخی ادعا می‌کردند شیادانه است، از این سمت استعفا کرد؛ شخصاً به عمل خلاف متهم نشد.

 

----

[[Category:پزشکی]] [[Category:اشخاص و آثار، تاریخ پزشکی]]