بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱

2025-04-22T04:41:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	بتهوون، لودویگ وان (~~۱۷۷۰ـ۱۸۲۷~~)(Beethoven, Ludwig van)<br/> [[File:12129000-1.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]][[File:12129000.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]]		بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷م)(Beethoven, Ludwig van)<br/> [[File:12129000-1.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]][[File:12129000.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]]



	آهنگ‌ساز آلمانی و نوازندۀ [[پیانو\|پیانو‌]]. استادی و توانایی‌اش در بیان موسیقی در همه فرم‌ها، او را به چهرۀ پرنفوذ حاکم بر موسیقی قرن ۱۹ بدل کرد. آثار او عبارت‌اند از‌ اپرای‌ ''فیدلیو''<ref>Fidelio</ref> (۱۸۰۵، بازنگری‌‌ در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)، پنج کنسرتوی‌ پیانو و یک کنسرتو ویولن، ۳۲ سونات‌<ref>sonata		آهنگ‌ساز آلمانی و نوازندۀ [[پیانو\|پیانو‌]]. استادی و توانایی‌اش در بیان موسیقی در همه فرم‌ها، او را به چهرۀ پرنفوذ حاکم بر موسیقی قرن ۱۹ بدل کرد. آثار او عبارت‌اند از‌ اپرای‌ ''فیدلیو''<ref>Fidelio</ref> (۱۸۰۵، بازنگری‌‌ در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)، پنج کنسرتوی‌ پیانو و یک کنسرتو ویولن، ۳۲ سونات‌<ref>sonata
	</ref> پیانو، ازجمله‌ سونات‌های‌ ''توفان''<ref>The Tempest </ref>، ''مهتاب''<ref>Moonlight </ref> (~~۱۸۰۱~~) و ''آپاسیونات''<ref>Appassionata		</ref> پیانو، ازجمله‌ سونات‌های‌ ''توفان''<ref>The Tempest </ref>، ''مهتاب''<ref>Moonlight </ref> (۱۸۰۱م) و ''آپاسیونات''<ref>Appassionata
	</ref> (~~۱۸۰۴ـ۱۸۰۵~~)، هفده [[کوآرتت زهی\|کوارتت‌ زهی]]<ref>string quartets</ref>، مس‌ در رِ (''میسا سولِمنیس''<ref> Missa Solemnis </ref>، ~~۱۸۱۹ـ۱۸۲۲~~)، و نُه سمفونی. معمولاً قطعه‌های‌ پیانویی‌اش را خود‌ اجرا می‌کرد و آثار ارکستری‌‌اش را تا ۱۸۰۱ که ناشنوایی او را از این کار بازداشت نیز خود رهبری‌ می‌کرد؛ با این‌حال‌ به‌ آهنگ‌سازی‌ ادامه‌ داد. بتهوون‌ در [[بن\|بُن‌]]<ref>Bonn </ref> به‌دنیا آمد، پدر و پدربزرگش‌ نوازندگانی‌ در خدمت‌ برگزینندۀ [[کلن\|کُلن]]<ref>Elector of Cologne </ref> در بن‌ بودند، و خودش نیز پیش‌ از ۱۲‌سالگی‌ به‌مقام‌ نوازندۀ ارگ‌ دربار الکتور کلن‌ رسید؛ بعدها از [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن‌]]<ref>Haydn </ref> و شاید [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت‌]] تعلیم‌ گرفت‌، که‌ نفوذشان‌ بر آثار اولیۀ‌ او مشخص‌ است‌. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ بتهوون‌ پل گذر از کلاسی‌سیسم‌ به‌ رُمانتیسم‌ محسوب‌ می‌شد. از مشکلاتی‌ که‌ موسیقی‌اش‌ برای‌ شنوندگان‌ و اجراکنندگان‌ به‌ یک‌اندازه‌ ایجاد می‌کرد (بخشی‌ از موومان‌ آهستۀ‌ سمفونی‌ کُرال‌ به‌ناچار در نخستین‌ اجرای‌ آن‌ حذف‌ شد)، خبر داشت‌، اما بااین‌که‌ شنوندگان‌ معاصرش‌ موسیقی‌ بلندپروازانۀ‌ اواخر کار او را دشوار می‌یافتند، شهرت‌ بتهوون‌ در اروپا کاملاً تثبیت‌ شده‌ بود. معروف‌ترین‌ سمفونی‌های‌ او عبارت‌اند از سمفونی‌ سوم‌ (''اِروئیکا''<ref>Eroica </ref>، ~~۱۸۰۳~~)، سمفونی‌ پنجم‌ (~~۱۸۰۷ـ۱۸۰۸~~)، سمفونی‌ ششم‌ (''پاستورال''<ref>Pastoral </ref>، ~~۱۸۰۸~~)، و سمفونی‌ نهم‌ (''کُرال''<ref>Choral </ref>، ~~۱۸۱۷ـ۱۸۲۴~~)، که‌ شامل‌ فرازی‌ از شعر «''چکامۀ‌ شادی''<ref>Ode to Joy </ref>» اثر شیلر<ref>Schiller </ref> است‌ که‌ در حکم‌ سرود ملّی‌ اروپا برگزیده‌ شد. با نوازندگی‌ و تدریس‌ گذران‌ می‌کرد، و بعدها درآمد او با چاپ‌ و نشر آثارش‌ نیز افزایش‌ یافت‌. مجموعه‌ای‌ شامل‌ شش‌ کوارتت‌ زهی‌، اپوس‌ ۱۸ (~~۱۷۹۸ـ۱۸۰۰~~)، با وجود فرم‌ کلاسیکش‌ محتوایی‌ به‌شدت‌ عاطفی‌ داشت‌: موومان‌<ref>movement </ref> آهستۀ‌ کوارتت‌ اول‌ به ‌گفتۀ‌ بتهوون‌ تصویرگر صحنۀ‌ گورستان‌ در ''رومئو و ژولیت''<ref>Romeo and Juliet</ref> است‌. سمفونی‌ اول (~~۱۸۰۰~~)‌، در متن‌ آثار اخیر هایدن‌ و ~~[[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|~~موتسارت‌]] به‌‌راحتی‌ قابل‌فهم‌ بود. ناشنوایی‌اش که از حدود ~~۱۷۹۵~~ آغاز شده بود، شدّت یافت و یأس‌ و نومیدی‌ او در ~~۱۸۰۲~~ به‌ نوشتن‌ «وصیت‌نامۀ‌ هایلیگِن‌اشتات<ref> Heiligenstadt Testament </ref>» و تمایل آهنگ‌ساز به‌ خودکشی‌ منجر شد؛ واکنش‌ موسیقایی‌ بتهوون،‌ پدیدآوردن‌ اثر درخشان‌ و آرام سمفونی‌ دوم‌ بود. سمفونی‌ سوم‌ خود، ''اروئیکا'' را به‌ ناپلئون‌ تقدیم‌ کرد، اما وقتی‌ ناپلئون‌ خود را امپراتور خواند، بتهوون‌ صفحه نخست سمفونی که نام بناپارت بر آن بود را پاره کرد و سمفونی را ''اروئیکا'' یا ''قهرمانی'' نامید‌.‌ در ~~۱۸۱۸،~~ سونات ''هامِر کلاویِر''<ref>Hammerklavier</ref> (پیانوی چکشی) آغازگر آفرینش پنج‌ اثر بزرگ‌ آخر او برای‌ پیانو (چهار سونات‌ و واریاسیون‌های‌ دیابِلّی‌) شد؛ این‌ آثار، فنّ‌ نوازندگی‌ ساز را به‌ مرزهای‌ نوینی‌ راندند و در‌عین‌حال‌ عمق‌ اندیشمندی‌ را با قدرت‌ بیانگری‌ در قالب‌ شیوه‌ای‌ منحصربه‌فرد تلفیق کردند که‌ هیچ‌ آهنگ‌سازی‌ به‌ آن‌ دست‌ نیافته‌ بود. در ~~۱۸۱۹~~ بتهوون‌ دیگر به‌‌کلّی‌ ناشنوا شده‌ بود، و فقط به‌صورت‌ نوشتاری‌ می‌شد با او رابطه‌ برقرار کرد‌. در ۱۸۲۶ به عفونتی لاعلاج مبتلا شد، و علّت مرگ او را در سال بعد، بیماری استسقا اعلام کردند. ''‌''		</ref> (۱۸۰۴ـ۱۸۰۵م)، هفده [[کوآرتت زهی\|کوارتت‌ زهی]]<ref>string quartets</ref>، مس‌ در رِ (''میسا سولِمنیس''<ref> Missa Solemnis </ref>، ۱۸۱۹ـ۱۸۲۲م)، و نُه سمفونی. معمولاً قطعه‌های‌ پیانویی‌اش را خود‌ اجرا می‌کرد و آثار ارکستری‌‌اش را تا ۱۸۰۱ که ناشنوایی او را از این کار بازداشت نیز خود رهبری‌ می‌کرد؛ با این‌حال‌ به‌ آهنگ‌سازی‌ ادامه‌ داد. بتهوون‌ در [[بن\|بُن‌]]<ref>Bonn </ref> به‌دنیا آمد، پدر و پدربزرگش‌ نوازندگانی‌ در خدمت‌ برگزینندۀ [[کلن\|کُلن]]<ref>Elector of Cologne </ref> در بن‌ بودند، و خودش نیز پیش‌ از ۱۲‌سالگی‌ به‌مقام‌ نوازندۀ ارگ‌ دربار الکتور کلن‌ رسید؛ بعدها از [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن‌]]<ref>Haydn </ref> و شاید [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت‌]] تعلیم‌ گرفت‌، که‌ نفوذشان‌ بر آثار اولیۀ‌ او مشخص‌ است‌. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ بتهوون‌ پل گذر از کلاسی‌سیسم‌ به‌ رُمانتیسم‌ محسوب‌ می‌شد. از مشکلاتی‌ که‌ موسیقی‌اش‌ برای‌ شنوندگان‌ و اجراکنندگان‌ به‌ یک‌اندازه‌ ایجاد می‌کرد (بخشی‌ از موومان‌ آهستۀ‌ سمفونی‌ کُرال‌ به‌ناچار در نخستین‌ اجرای‌ آن‌ حذف‌ شد)، خبر داشت‌، اما بااین‌که‌ شنوندگان‌ معاصرش‌ موسیقی‌ بلندپروازانۀ‌ اواخر کار او را دشوار می‌یافتند، شهرت‌ بتهوون‌ در اروپا کاملاً تثبیت‌ شده‌ بود. معروف‌ترین‌ سمفونی‌های‌ او عبارت‌اند از سمفونی‌ سوم‌ (''اِروئیکا''<ref>Eroica </ref>، ۱۸۰۳م)، سمفونی‌ پنجم‌ (۱۸۰۷ـ۱۸۰۸م)، سمفونی‌ ششم‌ (''پاستورال''<ref>Pastoral </ref>، ۱۸۰۸م)، و سمفونی‌ نهم‌ (''کُرال''<ref>Choral </ref>، ۱۸۱۷ـ۱۸۲۴م)، که‌ شامل‌ فرازی‌ از شعر «''چکامۀ‌ شادی''<ref>Ode to Joy </ref>» اثر شیلر<ref>Schiller </ref> است‌ که‌ در حکم‌ سرود ملّی‌ اروپا برگزیده‌ شد. با نوازندگی‌ و تدریس‌ گذران‌ می‌کرد، و بعدها درآمد او با چاپ‌ و نشر آثارش‌ نیز افزایش‌ یافت‌. مجموعه‌ای‌ شامل‌ شش‌ کوارتت‌ زهی‌، اپوس‌ ۱۸ (۱۷۹۸ـ۱۸۰۰م)، با وجود فرم‌ کلاسیکش‌ محتوایی‌ به‌شدت‌ عاطفی‌ داشت‌: موومان‌<ref>movement </ref> آهستۀ‌ کوارتت‌ اول‌ به ‌گفتۀ‌ بتهوون‌ تصویرگر صحنۀ‌ گورستان‌ در ''رومئو و ژولیت''<ref>Romeo and Juliet</ref> است‌. سمفونی‌ اول (۱۸۰۰م)‌، در متن‌ آثار اخیر هایدن‌ و موتسارت‌ به‌‌راحتی‌ قابل‌فهم‌ بود. ناشنوایی‌اش که از حدود ۱۷۹۵م آغاز شده بود، شدّت یافت و یأس‌ و نومیدی‌ او در ۱۸۰۲م به‌ نوشتن‌ «وصیت‌نامۀ‌ هایلیگِن‌اشتات<ref> Heiligenstadt Testament </ref>» و تمایل آهنگ‌ساز به‌ خودکشی‌ منجر شد؛ واکنش‌ موسیقایی‌ بتهوون،‌ پدیدآوردن‌ اثر درخشان‌ و آرام سمفونی‌ دوم‌ بود. سمفونی‌ سوم‌ خود، ''اروئیکا'' را به‌ ناپلئون‌ تقدیم‌ کرد، اما وقتی‌ ناپلئون‌ خود را امپراتور خواند، بتهوون‌ صفحه نخست سمفونی که نام بناپارت بر آن بود را پاره کرد و سمفونی را ''اروئیکا'' یا ''قهرمانی'' نامید‌.‌ در ۱۸۱۸م، سونات ''هامِر کلاویِر''<ref>Hammerklavier</ref> (پیانوی چکشی) آغازگر آفرینش پنج‌ اثر بزرگ‌ آخر او برای‌ پیانو (چهار سونات‌ و واریاسیون‌های‌ دیابِلّی‌) شد؛ این‌ آثار، فنّ‌ نوازندگی‌ ساز را به‌ مرزهای‌ نوینی‌ راندند و در‌عین‌حال‌ عمق‌ اندیشمندی‌ را با قدرت‌ بیانگری‌ در قالب‌ شیوه‌ای‌ منحصربه‌فرد تلفیق کردند که‌ هیچ‌ آهنگ‌سازی‌ به‌ آن‌ دست‌ نیافته‌ بود. در ۱۸۱۹م بتهوون‌ دیگر به‌‌کلّی‌ ناشنوا شده‌ بود، و فقط به‌صورت‌ نوشتاری‌ می‌شد با او رابطه‌ برقرار کرد‌. در ۱۸۲۶ به عفونتی لاعلاج مبتلا شد، و علّت مرگ او را در سال بعد، بیماری استسقا اعلام کردند. ''‌''

Nazanin در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۲۸

2025-04-22T04:28:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۲۸
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	آهنگ‌ساز آلمانی و نوازندۀ [[پیانو\|پیانو‌]]. استادی و توانایی‌اش در بیان موسیقی در همه فرم‌ها، او را به چهرۀ پرنفوذ حاکم بر موسیقی قرن ۱۹ بدل کرد. آثار او عبارت‌اند از‌ اپرای‌ ''فیدلیو''<ref>Fidelio</ref> (۱۸۰۵، بازنگری‌‌ در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)، پنج کنسرتوی‌ پیانو و یک کنسرتو ویولن، ۳۲ سونات‌<ref>sonata		آهنگ‌ساز آلمانی و نوازندۀ [[پیانو\|پیانو‌]]. استادی و توانایی‌اش در بیان موسیقی در همه فرم‌ها، او را به چهرۀ پرنفوذ حاکم بر موسیقی قرن ۱۹ بدل کرد. آثار او عبارت‌اند از‌ اپرای‌ ''فیدلیو''<ref>Fidelio</ref> (۱۸۰۵، بازنگری‌‌ در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)، پنج کنسرتوی‌ پیانو و یک کنسرتو ویولن، ۳۲ سونات‌<ref>sonata
	</ref> پیانو، ازجمله‌ سونات‌های‌ ''توفان''<ref>The Tempest </ref>، ''مهتاب''<ref>Moonlight </ref> (۱۸۰۱) و ''آپاسیونات''<ref>Appassionata		</ref> پیانو، ازجمله‌ سونات‌های‌ ''توفان''<ref>The Tempest </ref>، ''مهتاب''<ref>Moonlight </ref> (۱۸۰۱) و ''آپاسیونات''<ref>Appassionata
	</ref> (۱۸۰۴ـ۱۸۰۵)، هفده [[کوآرتت زهی\|کوارتت‌ زهی]]<ref>string quartets</ref>، مس‌ در رِ (''میسا سولِمنیس''<ref> Missa Solemnis </ref>، ۱۸۱۹ـ۱۸۲۲)، و نُه سمفونی. معمولاً قطعه‌های‌ پیانویی‌اش را خود‌ اجرا می‌کرد و آثار ارکستری‌‌اش را تا ۱۸۰۱ که ناشنوایی او را از این کار بازداشت نیز خود رهبری‌ می‌کرد؛ با این‌حال‌ به‌ آهنگ‌سازی‌ ادامه‌ داد. بتهوون‌ در [[بن\|بُن‌]]<ref>Bonn </ref> به‌دنیا آمد، پدر و پدربزرگش‌ نوازندگانی‌ در خدمت‌ برگزینندۀ [[کلن\|کُلن]]<ref>Elector of Cologne </ref> در بن‌ بودند، و خودش نیز پیش‌ از ۱۲‌سالگی‌ به‌مقام‌ نوازندۀ ارگ‌ دربار الکتور کلن‌ رسید؛ بعدها از [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن‌]]<ref>Haydn </ref> و شاید [[موتسارت، ولفگانگ ~~آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)~~\|موتسارت‌]] تعلیم‌ گرفت‌، که‌ نفوذشان‌ بر آثار اولیۀ‌ او مشخص‌ است‌. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ بتهوون‌ پل گذر از کلاسی‌سیسم‌ به‌ رُمانتیسم‌ محسوب‌ می‌شد. از مشکلاتی‌ که‌ موسیقی‌اش‌ برای‌ شنوندگان‌ و اجراکنندگان‌ به‌ یک‌اندازه‌ ایجاد می‌کرد (بخشی‌ از موومان‌ آهستۀ‌ سمفونی‌ کُرال‌ به‌ناچار در نخستین‌ اجرای‌ آن‌ حذف‌ شد)، خبر داشت‌، اما بااین‌که‌ شنوندگان‌ معاصرش‌ موسیقی‌ بلندپروازانۀ‌ اواخر کار او را دشوار می‌یافتند، شهرت‌ بتهوون‌ در اروپا کاملاً تثبیت‌ شده‌ بود. معروف‌ترین‌ سمفونی‌های‌ او عبارت‌اند از سمفونی‌ سوم‌ (''اِروئیکا''<ref>Eroica </ref>، ۱۸۰۳)، سمفونی‌ پنجم‌ (۱۸۰۷ـ۱۸۰۸)، سمفونی‌ ششم‌ (''پاستورال''<ref>Pastoral </ref>، ۱۸۰۸)، و سمفونی‌ نهم‌ (''کُرال''<ref>Choral </ref>، ۱۸۱۷ـ۱۸۲۴)، که‌ شامل‌ فرازی‌ از شعر «''چکامۀ‌ شادی''<ref>Ode to Joy </ref>» اثر شیلر<ref>Schiller </ref> است‌ که‌ در حکم‌ سرود ملّی‌ اروپا برگزیده‌ شد. با نوازندگی‌ و تدریس‌ گذران‌ می‌کرد، و بعدها درآمد او با چاپ‌ و نشر آثارش‌ نیز افزایش‌ یافت‌. مجموعه‌ای‌ شامل‌ شش‌ کوارتت‌ زهی‌، اپوس‌ ۱۸ (۱۷۹۸ـ۱۸۰۰)، با وجود فرم‌ کلاسیکش‌ محتوایی‌ به‌شدت‌ عاطفی‌ داشت‌: موومان‌<ref>movement </ref> آهستۀ‌ کوارتت‌ اول‌ به ‌گفتۀ‌ بتهوون‌ تصویرگر صحنۀ‌ گورستان‌ در ''رومئو و ژولیت''<ref>Romeo and Juliet</ref> است‌. سمفونی‌ اول (۱۸۰۰)‌، در متن‌ آثار اخیر هایدن‌ و [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت‌]] به‌‌راحتی‌ قابل‌فهم‌ بود. ناشنوایی‌اش که از حدود ۱۷۹۵ آغاز شده بود، شدّت یافت و یأس‌ و نومیدی‌ او در ۱۸۰۲ به‌ نوشتن‌ «وصیت‌نامۀ‌ هایلیگِن‌اشتات<ref> Heiligenstadt Testament </ref>» و تمایل آهنگ‌ساز به‌ خودکشی‌ منجر شد؛ واکنش‌ موسیقایی‌ بتهوون،‌ پدیدآوردن‌ اثر درخشان‌ و آرام سمفونی‌ دوم‌ بود. سمفونی‌ سوم‌ خود، ''اروئیکا'' را به‌ ناپلئون‌ تقدیم‌ کرد، اما وقتی‌ ناپلئون‌ خود را امپراتور خواند، بتهوون‌ صفحه نخست سمفونی که نام بناپارت بر آن بود را پاره کرد و سمفونی را ''اروئیکا'' یا ''قهرمانی'' نامید‌.‌ در ۱۸۱۸، سونات ''هامِر کلاویِر''<ref>Hammerklavier</ref> (پیانوی چکشی) آغازگر آفرینش پنج‌ اثر بزرگ‌ آخر او برای‌ پیانو (چهار سونات‌ و واریاسیون‌های‌ دیابِلّی‌) شد؛ این‌ آثار، فنّ‌ نوازندگی‌ ساز را به‌ مرزهای‌ نوینی‌ راندند و در‌عین‌حال‌ عمق‌ اندیشمندی‌ را با قدرت‌ بیانگری‌ در قالب‌ شیوه‌ای‌ منحصربه‌فرد تلفیق کردند که‌ هیچ‌ آهنگ‌سازی‌ به‌ آن‌ دست‌ نیافته‌ بود. در ۱۸۱۹ بتهوون‌ دیگر به‌‌کلّی‌ ناشنوا شده‌ بود، و فقط به‌صورت‌ نوشتاری‌ می‌شد با او رابطه‌ برقرار کرد‌. در ۱۸۲۶ به عفونتی لاعلاج مبتلا شد، و علّت مرگ او را در سال بعد، بیماری استسقا اعلام کردند. ''‌''		</ref> (۱۸۰۴ـ۱۸۰۵)، هفده [[کوآرتت زهی\|کوارتت‌ زهی]]<ref>string quartets</ref>، مس‌ در رِ (''میسا سولِمنیس''<ref> Missa Solemnis </ref>، ۱۸۱۹ـ۱۸۲۲)، و نُه سمفونی. معمولاً قطعه‌های‌ پیانویی‌اش را خود‌ اجرا می‌کرد و آثار ارکستری‌‌اش را تا ۱۸۰۱ که ناشنوایی او را از این کار بازداشت نیز خود رهبری‌ می‌کرد؛ با این‌حال‌ به‌ آهنگ‌سازی‌ ادامه‌ داد. بتهوون‌ در [[بن\|بُن‌]]<ref>Bonn </ref> به‌دنیا آمد، پدر و پدربزرگش‌ نوازندگانی‌ در خدمت‌ برگزینندۀ [[کلن\|کُلن]]<ref>Elector of Cologne </ref> در بن‌ بودند، و خودش نیز پیش‌ از ۱۲‌سالگی‌ به‌مقام‌ نوازندۀ ارگ‌ دربار الکتور کلن‌ رسید؛ بعدها از [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن‌]]<ref>Haydn </ref> و شاید [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت‌]] تعلیم‌ گرفت‌، که‌ نفوذشان‌ بر آثار اولیۀ‌ او مشخص‌ است‌. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ بتهوون‌ پل گذر از کلاسی‌سیسم‌ به‌ رُمانتیسم‌ محسوب‌ می‌شد. از مشکلاتی‌ که‌ موسیقی‌اش‌ برای‌ شنوندگان‌ و اجراکنندگان‌ به‌ یک‌اندازه‌ ایجاد می‌کرد (بخشی‌ از موومان‌ آهستۀ‌ سمفونی‌ کُرال‌ به‌ناچار در نخستین‌ اجرای‌ آن‌ حذف‌ شد)، خبر داشت‌، اما بااین‌که‌ شنوندگان‌ معاصرش‌ موسیقی‌ بلندپروازانۀ‌ اواخر کار او را دشوار می‌یافتند، شهرت‌ بتهوون‌ در اروپا کاملاً تثبیت‌ شده‌ بود. معروف‌ترین‌ سمفونی‌های‌ او عبارت‌اند از سمفونی‌ سوم‌ (''اِروئیکا''<ref>Eroica </ref>، ۱۸۰۳)، سمفونی‌ پنجم‌ (۱۸۰۷ـ۱۸۰۸)، سمفونی‌ ششم‌ (''پاستورال''<ref>Pastoral </ref>، ۱۸۰۸)، و سمفونی‌ نهم‌ (''کُرال''<ref>Choral </ref>، ۱۸۱۷ـ۱۸۲۴)، که‌ شامل‌ فرازی‌ از شعر «''چکامۀ‌ شادی''<ref>Ode to Joy </ref>» اثر شیلر<ref>Schiller </ref> است‌ که‌ در حکم‌ سرود ملّی‌ اروپا برگزیده‌ شد. با نوازندگی‌ و تدریس‌ گذران‌ می‌کرد، و بعدها درآمد او با چاپ‌ و نشر آثارش‌ نیز افزایش‌ یافت‌. مجموعه‌ای‌ شامل‌ شش‌ کوارتت‌ زهی‌، اپوس‌ ۱۸ (۱۷۹۸ـ۱۸۰۰)، با وجود فرم‌ کلاسیکش‌ محتوایی‌ به‌شدت‌ عاطفی‌ داشت‌: موومان‌<ref>movement </ref> آهستۀ‌ کوارتت‌ اول‌ به ‌گفتۀ‌ بتهوون‌ تصویرگر صحنۀ‌ گورستان‌ در ''رومئو و ژولیت''<ref>Romeo and Juliet</ref> است‌. سمفونی‌ اول (۱۸۰۰)‌، در متن‌ آثار اخیر هایدن‌ و [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت‌]] به‌‌راحتی‌ قابل‌فهم‌ بود. ناشنوایی‌اش که از حدود ۱۷۹۵ آغاز شده بود، شدّت یافت و یأس‌ و نومیدی‌ او در ۱۸۰۲ به‌ نوشتن‌ «وصیت‌نامۀ‌ هایلیگِن‌اشتات<ref> Heiligenstadt Testament </ref>» و تمایل آهنگ‌ساز به‌ خودکشی‌ منجر شد؛ واکنش‌ موسیقایی‌ بتهوون،‌ پدیدآوردن‌ اثر درخشان‌ و آرام سمفونی‌ دوم‌ بود. سمفونی‌ سوم‌ خود، ''اروئیکا'' را به‌ ناپلئون‌ تقدیم‌ کرد، اما وقتی‌ ناپلئون‌ خود را امپراتور خواند، بتهوون‌ صفحه نخست سمفونی که نام بناپارت بر آن بود را پاره کرد و سمفونی را ''اروئیکا'' یا ''قهرمانی'' نامید‌.‌ در ۱۸۱۸، سونات ''هامِر کلاویِر''<ref>Hammerklavier</ref> (پیانوی چکشی) آغازگر آفرینش پنج‌ اثر بزرگ‌ آخر او برای‌ پیانو (چهار سونات‌ و واریاسیون‌های‌ دیابِلّی‌) شد؛ این‌ آثار، فنّ‌ نوازندگی‌ ساز را به‌ مرزهای‌ نوینی‌ راندند و در‌عین‌حال‌ عمق‌ اندیشمندی‌ را با قدرت‌ بیانگری‌ در قالب‌ شیوه‌ای‌ منحصربه‌فرد تلفیق کردند که‌ هیچ‌ آهنگ‌سازی‌ به‌ آن‌ دست‌ نیافته‌ بود. در ۱۸۱۹ بتهوون‌ دیگر به‌‌کلّی‌ ناشنوا شده‌ بود، و فقط به‌صورت‌ نوشتاری‌ می‌شد با او رابطه‌ برقرار کرد‌. در ۱۸۲۶ به عفونتی لاعلاج مبتلا شد، و علّت مرگ او را در سال بعد، بیماری استسقا اعلام کردند. ''‌''

Nazanin در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۳

2024-06-30T08:23:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۳
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~۱۷۷۰ م~~		\|زادروز=بُن‌ ۱۷۷۰م
	\|تاریخ مرگ=~~۱۸۲۷ م~~		\|تاریخ مرگ=۱۸۲۷م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=آلمانی		\|ملیت=آلمانی
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	~~بِتهووِن،~~ لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)(Beethoven, Ludwig van)<br/> [[File:12129000-1.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]][[File:12129000.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]]		بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)(Beethoven, Ludwig van)<br/> [[File:12129000-1.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]][[File:12129000.jpg\|thumb\|بِتهووِن، لودويگ وان]]


	آهنگ‌ساز آلمانی و نوازندۀ پیانو‌. استادی و توانایی‌اش در بیان موسیقی در همه فرم‌ها، او را به چهرۀ پرنفوذ حاکم بر موسیقی قرن ۱۹ بدل کرد. آثار او عبارت‌اند از‌ اپرای‌ ''فیدلیو''<ref>Fidelio</ref> (۱۸۰۵، بازنگری‌‌ در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)، پنج کنسرتوی‌ پیانو و یک کنسرتو ویولن، ۳۲ سونات‌<ref>sonata
	</ref> پیانو، ازجمله‌ سونات‌های‌ ''توفان''<ref>The Tempest </ref>، ''مهتاب''<ref>Moonlight </ref> (۱۸۰۱) و''آپاسیونات''<ref>Appassionata		آهنگ‌ساز آلمانی و نوازندۀ [[پیانو\|پیانو‌]]. استادی و توانایی‌اش در بیان موسیقی در همه فرم‌ها، او را به چهرۀ پرنفوذ حاکم بر موسیقی قرن ۱۹ بدل کرد. آثار او عبارت‌اند از‌ اپرای‌ ''فیدلیو''<ref>Fidelio</ref> (۱۸۰۵، بازنگری‌‌ در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)، پنج کنسرتوی‌ پیانو و یک کنسرتو ویولن، ۳۲ سونات‌<ref>sonata
	</ref> (۱۸۰۴ـ۱۸۰۵)، هفده کوارتت‌ زهی<ref>string quartets</ref>، مس‌ در رِ (''میسا سولِمنیس''<ref> Missa Solemnis </ref>، ۱۸۱۹ـ۱۸۲۲)، و نُه سمفونی. معمولاً قطعه‌های‌ پیانویی‌اش را خود‌ اجرا می‌کرد و آثار ارکستری‌‌اش را تا ۱۸۰۱ که ناشنوایی او را از این کار بازداشت نیز خود رهبری‌ می‌کرد؛ با این‌حال‌ به‌ آهنگ‌سازی‌ ادامه‌ داد. بتهوون‌ در بُن‌<ref>Bonn </ref> به‌دنیا آمد، پدر و پدربزرگش‌ نوازندگانی‌ در خدمت‌ برگزینندۀ کُلن<ref>Elector of Cologne </ref> در بن‌ بودند، و خودش نیز پیش‌ از ۱۲‌سالگی‌ به‌مقام‌ نوازندۀ ارگ‌ دربار الکتور کلن‌ رسید؛ بعدها از هایدن‌<ref>Haydn </ref> و شاید موتسارت‌ تعلیم‌ گرفت‌، که‌ نفوذشان‌ بر آثار اولیۀ‌ او مشخص‌ است‌. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ بتهوون‌ ~~پلِ~~ گذر از کلاسی‌سیسم‌ به‌ رُمانتیسم‌ محسوب‌ می‌شد. از مشکلاتی‌ که‌ موسیقی‌اش‌ برای‌ شنوندگان‌ و اجراکنندگان‌ به‌ یک‌اندازه‌ ایجاد می‌کرد (بخشی‌ از موومان‌ آهستۀ‌ سمفونی‌ کُرال‌ به‌ناچار در نخستین‌ اجرای‌ آن‌ حذف‌ شد)، خبر داشت‌، اما بااین‌که‌ شنوندگان‌ معاصرش‌ موسیقی‌ بلندپروازانۀ‌ اواخر کار او را دشوار می‌یافتند، شهرت‌ بتهوون‌ در اروپا کاملاً تثبیت‌ شده‌ بود. معروف‌ترین‌ سمفونی‌های‌ او عبارت‌اند از سمفونی‌ سوم‌ (''اِروئیکا''<ref>Eroica </ref>، ۱۸۰۳)، سمفونی‌ پنجم‌ (۱۸۰۷ـ۱۸۰۸)، سمفونی‌ ششم‌ (''پاستورال''<ref>Pastoral </ref>، ۱۸۰۸)، و سمفونی‌ نهم‌ (''کُرال''<ref>Choral </ref>، ۱۸۱۷ـ۱۸۲۴)، که‌ شامل‌ فرازی‌ از شعر «''چکامۀ‌ شادی''<ref>Ode to Joy </ref>» اثر شیلر<ref>Schiller </ref> است‌ که‌ در حکم‌ سرود ملّی‌ اروپا برگزیده‌ شد. با نوازندگی‌ و تدریس‌ گذران‌ می‌کرد، و بعدها درآمد او با چاپ‌ و نشر آثارش‌ نیز افزایش‌ یافت‌. مجموعه‌ای‌ شامل‌ شش‌ کوارتت‌ زهی‌، اپوس‌ ۱۸ (۱۷۹۸ـ۱۸۰۰)، با وجود فرم‌ کلاسیکش‌ محتوایی‌ به‌شدت‌ عاطفی‌ داشت‌: موومان‌<ref>movement </ref>~~ ~~آهستۀ‌ کوارتت‌ اول‌ به ‌گفتۀ‌ بتهوون‌ تصویرگر صحنۀ‌ گورستان‌ در''رومئو و ژولیت''<ref>Romeo and Juliet</ref> است‌. سمفونی‌ اول (۱۸۰۰)‌، در متن‌ آثار اخیر هایدن‌ و موتسارت‌ به‌‌راحتی‌ قابل‌فهم‌ بود. ناشنوایی‌اش که از حدود ۱۷۹۵ آغاز شده بود، شدّت یافت و یأس‌ و نومیدی‌ او در ۱۸۰۲ به‌ نوشتن‌ «وصیت‌نامۀ‌ هایلیگِن‌اشتات<ref> Heiligenstadt Testament </ref>» و تمایل آهنگ‌ساز به‌ خودکشی‌ منجر شد؛ واکنش‌ موسیقایی‌ بتهوون،‌ پدیدآوردن‌ اثر درخشان‌ و آرام سمفونی‌ دوم‌ بود. سمفونی‌ سوم‌ خود، ''اروئیکا'' را به‌ ناپلئون‌ تقدیم‌ کرد، اما وقتی‌ ناپلئون‌ خود را امپراتور خواند، بتهوون‌ صفحه نخست سمفونی که نام بناپارت بر آن بود را پاره کرد و سمفونی را''اروئیکا'' یا ''قهرمانی'' نامید‌.‌ در ۱۸۱۸، سونات ''هامِر کلاویِر''<ref>Hammerklavier</ref> (پیانوی چکشی) ~~آغازگرِ~~ آفرینش پنج‌ اثر بزرگ‌ آخر او برای‌ پیانو (چهار سونات‌ و واریاسیون‌های‌ دیابِلّی‌) شد؛ این‌ آثار، فنّ‌ نوازندگی‌ ساز را به‌ مرزهای‌ نوینی‌ راندند و در‌عین‌حال‌ عمق‌ اندیشمندی‌ را با قدرت‌ بیانگری‌ در قالب‌ شیوه‌ای‌ منحصربه‌فرد تلفیق کردند که‌ هیچ‌ آهنگ‌سازی‌ به‌ آن‌ دست‌ نیافته‌ بود. در ۱۸۱۹ بتهوون‌ دیگر به‌‌کلّی‌ ناشنوا شده‌ بود، و فقط به‌صورت‌ نوشتاری‌ می‌شد با او رابطه‌ برقرار کرد‌. در ۱۸۲۶ به عفونتی لاعلاج مبتلا شد، و علّت مرگ او را در سال بعد، بیماری استسقا اعلام کردند. ''‌''		</ref> پیانو، ازجمله‌ سونات‌های‌ ''توفان''<ref>The Tempest </ref>، ''مهتاب''<ref>Moonlight </ref> (۱۸۰۱) و ''آپاسیونات''<ref>Appassionata
			</ref> (۱۸۰۴ـ۱۸۰۵)، هفده [[کوآرتت زهی\|کوارتت‌ زهی]]<ref>string quartets</ref>، مس‌ در رِ (''میسا سولِمنیس''<ref> Missa Solemnis </ref>، ۱۸۱۹ـ۱۸۲۲)، و نُه سمفونی. معمولاً قطعه‌های‌ پیانویی‌اش را خود‌ اجرا می‌کرد و آثار ارکستری‌‌اش را تا ۱۸۰۱ که ناشنوایی او را از این کار بازداشت نیز خود رهبری‌ می‌کرد؛ با این‌حال‌ به‌ آهنگ‌سازی‌ ادامه‌ داد. بتهوون‌ در [[بن\|بُن‌]]<ref>Bonn </ref> به‌دنیا آمد، پدر و پدربزرگش‌ نوازندگانی‌ در خدمت‌ برگزینندۀ [[کلن\|کُلن]]<ref>Elector of Cologne </ref> در بن‌ بودند، و خودش نیز پیش‌ از ۱۲‌سالگی‌ به‌مقام‌ نوازندۀ ارگ‌ دربار الکتور کلن‌ رسید؛ بعدها از [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن‌]]<ref>Haydn </ref> و شاید [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت‌]] تعلیم‌ گرفت‌، که‌ نفوذشان‌ بر آثار اولیۀ‌ او مشخص‌ است‌. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ بتهوون‌ پل گذر از کلاسی‌سیسم‌ به‌ رُمانتیسم‌ محسوب‌ می‌شد. از مشکلاتی‌ که‌ موسیقی‌اش‌ برای‌ شنوندگان‌ و اجراکنندگان‌ به‌ یک‌اندازه‌ ایجاد می‌کرد (بخشی‌ از موومان‌ آهستۀ‌ سمفونی‌ کُرال‌ به‌ناچار در نخستین‌ اجرای‌ آن‌ حذف‌ شد)، خبر داشت‌، اما بااین‌که‌ شنوندگان‌ معاصرش‌ موسیقی‌ بلندپروازانۀ‌ اواخر کار او را دشوار می‌یافتند، شهرت‌ بتهوون‌ در اروپا کاملاً تثبیت‌ شده‌ بود. معروف‌ترین‌ سمفونی‌های‌ او عبارت‌اند از سمفونی‌ سوم‌ (''اِروئیکا''<ref>Eroica </ref>، ۱۸۰۳)، سمفونی‌ پنجم‌ (۱۸۰۷ـ۱۸۰۸)، سمفونی‌ ششم‌ (''پاستورال''<ref>Pastoral </ref>، ۱۸۰۸)، و سمفونی‌ نهم‌ (''کُرال''<ref>Choral </ref>، ۱۸۱۷ـ۱۸۲۴)، که‌ شامل‌ فرازی‌ از شعر «''چکامۀ‌ شادی''<ref>Ode to Joy </ref>» اثر شیلر<ref>Schiller </ref> است‌ که‌ در حکم‌ سرود ملّی‌ اروپا برگزیده‌ شد. با نوازندگی‌ و تدریس‌ گذران‌ می‌کرد، و بعدها درآمد او با چاپ‌ و نشر آثارش‌ نیز افزایش‌ یافت‌. مجموعه‌ای‌ شامل‌ شش‌ کوارتت‌ زهی‌، اپوس‌ ۱۸ (۱۷۹۸ـ۱۸۰۰)، با وجود فرم‌ کلاسیکش‌ محتوایی‌ به‌شدت‌ عاطفی‌ داشت‌: موومان‌<ref>movement </ref> آهستۀ‌ کوارتت‌ اول‌ به ‌گفتۀ‌ بتهوون‌ تصویرگر صحنۀ‌ گورستان‌ در ''رومئو و ژولیت''<ref>Romeo and Juliet</ref> است‌. سمفونی‌ اول (۱۸۰۰)‌، در متن‌ آثار اخیر هایدن‌ و [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت‌]] به‌‌راحتی‌ قابل‌فهم‌ بود. ناشنوایی‌اش که از حدود ۱۷۹۵ آغاز شده بود، شدّت یافت و یأس‌ و نومیدی‌ او در ۱۸۰۲ به‌ نوشتن‌ «وصیت‌نامۀ‌ هایلیگِن‌اشتات<ref> Heiligenstadt Testament </ref>» و تمایل آهنگ‌ساز به‌ خودکشی‌ منجر شد؛ واکنش‌ موسیقایی‌ بتهوون،‌ پدیدآوردن‌ اثر درخشان‌ و آرام سمفونی‌ دوم‌ بود. سمفونی‌ سوم‌ خود، ''اروئیکا'' را به‌ ناپلئون‌ تقدیم‌ کرد، اما وقتی‌ ناپلئون‌ خود را امپراتور خواند، بتهوون‌ صفحه نخست سمفونی که نام بناپارت بر آن بود را پاره کرد و سمفونی را ''اروئیکا'' یا ''قهرمانی'' نامید‌.‌ در ۱۸۱۸، سونات ''هامِر کلاویِر''<ref>Hammerklavier</ref> (پیانوی چکشی) آغازگر آفرینش پنج‌ اثر بزرگ‌ آخر او برای‌ پیانو (چهار سونات‌ و واریاسیون‌های‌ دیابِلّی‌) شد؛ این‌ آثار، فنّ‌ نوازندگی‌ ساز را به‌ مرزهای‌ نوینی‌ راندند و در‌عین‌حال‌ عمق‌ اندیشمندی‌ را با قدرت‌ بیانگری‌ در قالب‌ شیوه‌ای‌ منحصربه‌فرد تلفیق کردند که‌ هیچ‌ آهنگ‌سازی‌ به‌ آن‌ دست‌ نیافته‌ بود. در ۱۸۱۹ بتهوون‌ دیگر به‌‌کلّی‌ ناشنوا شده‌ بود، و فقط به‌صورت‌ نوشتاری‌ می‌شد با او رابطه‌ برقرار کرد‌. در ۱۸۲۶ به عفونتی لاعلاج مبتلا شد، و علّت مرگ او را در سال بعد، بیماری استسقا اعلام کردند. ''‌''

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =لودویگ وان بتهوون
|نام =Ludwig van Beethoven
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۷۷۰ م
|تاریخ مرگ=۱۸۲۷ م
|دوره زندگی=
|ملیت=آلمانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد و توانمند در بیان موسیقی در همه فرم ها
|جوایز و افتخارات =
|آثار =اپرای فیدلیو (۱۸۰۵؛ بازنگری در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)؛ سونات پیانو؛ ازجمله سونات های توفان؛ مهتاب (۱۸۰۱) و آپاسیونات (۱۸۰۴ـ۱۸۰۵)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
بِتهووِن، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)(Beethoven, Ludwig van)<br/> [[File:12129000-1.jpg|thumb|بِتهووِن، لودويگ وان]][[File:12129000.jpg|thumb|بِتهووِن، لودويگ وان]]

آهنگ‌ساز آلمانی و نوازندۀ پیانو‌. استادی و توانایی‌اش در بیان موسیقی در همه فرم‌ها، او را به چهرۀ پرنفوذ حاکم بر موسیقی قرن ۱۹ بدل کرد. آثار او عبارت‌اند از‌ اپرای‌ ''فیدلیو''<ref>Fidelio</ref> (۱۸۰۵، بازنگری‌‌ در ۱۸۰۶ و ۱۸۱۴)، پنج کنسرتوی‌ پیانو و یک کنسرتو ویولن، ۳۲ سونات‌<ref>sonata
</ref> پیانو، ازجمله‌ سونات‌های‌ ''توفان''<ref>The Tempest </ref>، ''مهتاب''<ref>Moonlight </ref> (۱۸۰۱) و''آپاسیونات''<ref>Appassionata
</ref> (۱۸۰۴ـ۱۸۰۵)، هفده کوارتت‌ زهی<ref>string quartets</ref>، مس‌ در رِ (''میسا سولِمنیس''<ref> Missa Solemnis </ref>، ۱۸۱۹ـ۱۸۲۲)، و نُه سمفونی. معمولاً قطعه‌های‌ پیانویی‌اش را خود‌ اجرا می‌کرد و آثار ارکستری‌‌اش را تا ۱۸۰۱ که ناشنوایی او را از این کار بازداشت نیز خود رهبری‌ می‌کرد؛ با این‌حال‌ به‌ آهنگ‌سازی‌ ادامه‌ داد. بتهوون‌ در بُن‌<ref>Bonn </ref> به‌دنیا آمد، پدر و پدربزرگش‌ نوازندگانی‌ در خدمت‌ برگزینندۀ کُلن<ref>Elector of Cologne </ref> در بن‌ بودند، و خودش نیز پیش‌ از ۱۲‌سالگی‌ به‌مقام‌ نوازندۀ ارگ‌ دربار الکتور کلن‌ رسید؛ بعدها از هایدن‌<ref>Haydn </ref> و شاید موتسارت‌ تعلیم‌ گرفت‌، که‌ نفوذشان‌ بر آثار اولیۀ‌ او مشخص‌ است‌. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ بتهوون‌ پلِ گذر از کلاسی‌سیسم‌ به‌ رُمانتیسم‌ محسوب‌ می‌شد. از مشکلاتی‌ که‌ موسیقی‌اش‌ برای‌ شنوندگان‌ و اجراکنندگان‌ به‌ یک‌اندازه‌ ایجاد می‌کرد (بخشی‌ از موومان‌ آهستۀ‌ سمفونی‌ کُرال‌ به‌ناچار در نخستین‌ اجرای‌ آن‌ حذف‌ شد)، خبر داشت‌، اما بااین‌که‌ شنوندگان‌ معاصرش‌ موسیقی‌ بلندپروازانۀ‌ اواخر کار او را دشوار می‌یافتند، شهرت‌ بتهوون‌ در اروپا کاملاً تثبیت‌ شده‌ بود. معروف‌ترین‌ سمفونی‌های‌ او عبارت‌اند از سمفونی‌ سوم‌ (''اِروئیکا''<ref>Eroica </ref>، ۱۸۰۳)، سمفونی‌ پنجم‌ (۱۸۰۷ـ۱۸۰۸)، سمفونی‌ ششم‌ (''پاستورال''<ref>Pastoral </ref>، ۱۸۰۸)، و سمفونی‌ نهم‌ (''کُرال''<ref>Choral </ref>، ۱۸۱۷ـ۱۸۲۴)، که‌ شامل‌ فرازی‌ از شعر «''چکامۀ‌ شادی''<ref>Ode to Joy </ref>» اثر شیلر<ref>Schiller </ref> است‌ که‌ در حکم‌ سرود ملّی‌ اروپا برگزیده‌ شد. با نوازندگی‌ و تدریس‌ گذران‌ می‌کرد، و بعدها درآمد او با چاپ‌ و نشر آثارش‌ نیز افزایش‌ یافت‌. مجموعه‌ای‌ شامل‌ شش‌ کوارتت‌ زهی‌، اپوس‌ ۱۸ (۱۷۹۸ـ۱۸۰۰)، با وجود فرم‌ کلاسیکش‌ محتوایی‌ به‌شدت‌ عاطفی‌ داشت‌: موومان‌<ref>movement </ref> آهستۀ‌ کوارتت‌ اول‌ به ‌گفتۀ‌ بتهوون‌ تصویرگر صحنۀ‌ گورستان‌ در''رومئو و ژولیت''<ref>Romeo and Juliet</ref> است‌. سمفونی‌ اول (۱۸۰۰)‌، در متن‌ آثار اخیر هایدن‌ و موتسارت‌ به‌‌راحتی‌ قابل‌فهم‌ بود. ناشنوایی‌اش که از حدود ۱۷۹۵ آغاز شده بود، شدّت یافت و یأس‌ و نومیدی‌ او در ۱۸۰۲ به‌ نوشتن‌ «وصیت‌نامۀ‌ هایلیگِن‌اشتات<ref> Heiligenstadt Testament </ref>» و تمایل آهنگ‌ساز به‌ خودکشی‌ منجر شد؛ واکنش‌ موسیقایی‌ بتهوون،‌ پدیدآوردن‌ اثر درخشان‌ و آرام سمفونی‌ دوم‌ بود. سمفونی‌ سوم‌ خود، ''اروئیکا'' را به‌ ناپلئون‌ تقدیم‌ کرد، اما وقتی‌ ناپلئون‌ خود را امپراتور خواند، بتهوون‌ صفحه نخست سمفونی که نام بناپارت بر آن بود را پاره کرد و سمفونی را''اروئیکا'' یا ''قهرمانی'' نامید‌.‌ در ۱۸۱۸، سونات ''هامِر کلاویِر''<ref>Hammerklavier</ref> (پیانوی چکشی) آغازگرِ آفرینش پنج‌ اثر بزرگ‌ آخر او برای‌ پیانو (چهار سونات‌ و واریاسیون‌های‌ دیابِلّی‌) شد؛ این‌ آثار، فنّ‌ نوازندگی‌ ساز را به‌ مرزهای‌ نوینی‌ راندند و در‌عین‌حال‌ عمق‌ اندیشمندی‌ را با قدرت‌ بیانگری‌ در قالب‌ شیوه‌ای‌ منحصربه‌فرد تلفیق کردند که‌ هیچ‌ آهنگ‌سازی‌ به‌ آن‌ دست‌ نیافته‌ بود. در ۱۸۱۹ بتهوون‌ دیگر به‌‌کلّی‌ ناشنوا شده‌ بود، و فقط به‌صورت‌ نوشتاری‌ می‌شد با او رابطه‌ برقرار کرد‌. در ۱۸۲۶ به عفونتی لاعلاج مبتلا شد، و علّت مرگ او را در سال بعد، بیماری استسقا اعلام کردند. ''‌''

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]