برودریک کرافورد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Reza rouzbahani در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۳

2024-05-29T07:13:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۳
خط ۶:		خط ۶:

	کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.» همین شخصیت منفعت‌طلب با ظرافت بیشتر در ''چشم و گوش بسته'' ظاهر می‌شود و با ارعاب توخالی به بهره‌برداری از بلاهت جودی هالیدی<ref>Judy Holliday</ref> می‌پردازد. این فیلم محصول [[کلمبیا پیکچرز]] بود و بسیاری شخصیت او را دارای شباهت قابل ملاحظه‌ای با هری کوهن<ref>Harry Cohn</ref> رئیس کلمبیا پیکچرز دانستند. کرافورد روی این موفقیت‌ها سرمایه‌گذاری نکرد و فیلم‌های بعدی‌اش اغلب آثار مهمی نبودند. برای تنوع در ''کلاهبردار'' فلینی نقشی را بازی کرد که به رغم پشت هم اندازی‌هایش فرجام رقت‌انگیزی دارد. سال‌ها فعالیت تلویزیونی و لاف و گزاف‌های یکنواختش به چهرۀ سینمایی او لطمه زد و به نقش‌های فرعی فیلم‌های ردۀ «ب» رانده شد. یک تصادف رانندگی شدید نیز در پی آمد، با این حال توانست در یکی از نقش‌های گیرای متأخرش در ''پرونده‌های خصوصی ج. ادگار هوور''<ref>''The Private Files of J. Edgar Hoover''</ref> (ساختۀ لری کوئن<ref>Larry Cohen</ref>- ۱۹۷۸) ظاهر شود.		کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.» همین شخصیت منفعت‌طلب با ظرافت بیشتر در ''چشم و گوش بسته'' ظاهر می‌شود و با ارعاب توخالی به بهره‌برداری از بلاهت جودی هالیدی<ref>Judy Holliday</ref> می‌پردازد. این فیلم محصول [[کلمبیا پیکچرز]] بود و بسیاری شخصیت او را دارای شباهت قابل ملاحظه‌ای با هری کوهن<ref>Harry Cohn</ref> رئیس کلمبیا پیکچرز دانستند. کرافورد روی این موفقیت‌ها سرمایه‌گذاری نکرد و فیلم‌های بعدی‌اش اغلب آثار مهمی نبودند. برای تنوع در ''کلاهبردار'' فلینی نقشی را بازی کرد که به رغم پشت هم اندازی‌هایش فرجام رقت‌انگیزی دارد. سال‌ها فعالیت تلویزیونی و لاف و گزاف‌های یکنواختش به چهرۀ سینمایی او لطمه زد و به نقش‌های فرعی فیلم‌های ردۀ «ب» رانده شد. یک تصادف رانندگی شدید نیز در پی آمد، با این حال توانست در یکی از نقش‌های گیرای متأخرش در ''پرونده‌های خصوصی ج. ادگار هوور''<ref>''The Private Files of J. Edgar Hoover''</ref> (ساختۀ لری کوئن<ref>Larry Cohen</ref>- ۱۹۷۸) ظاهر شود.



	'''برخی دیگر از آثار سینمایی'''		'''برخی دیگر از آثار سینمایی'''

Reza rouzbahani در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۲

2024-05-29T07:12:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042171988.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد]]		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=برودریک کرافورد\|نام=Broderick Crawford\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱م\|تاریخ مرگ=کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م\|دوره زندگی=\|ملیت=امریکایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=بازیگر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد (1949م)\|آثار=تمام مردان شاه (1949)؛ چشم و گوش بسته (1950م)؛ تبهکاران (1951م)؛ کلاهبردار (1955م)؛ پرونده‌های خصوصی ج. ادگار هوور (۱۹۷۸)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=سینما\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}[[پرونده:2042171988.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد]]
	[[پرونده:2042171988- 2.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد در نمایی از فیلم تمام مردان شاه]]		[[پرونده:2042171988- 2.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد در نمایی از فیلم ''تمام مردان شاه'']]
	برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford		برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford

Reza rouzbahani در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۳

2024-05-29T07:03:50Z

@@ خط ۵: / خط ۵: @@
 (نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه|جایزۀ اسکار]].  پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد.  پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.
 کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.» همین شخصیت منفعت‌طلب با ظرافت بیشتر در ''چشم و گوش بسته'' ظاهر می‌شود و با ارعاب توخالی به بهره‌برداری از بلاهت جودی هالیدی<ref>Judy Holliday</ref> می‌پردازد. این فیلم محصول [[کلمبیا پیکچرز]] بود و بسیاری شخصیت او را دارای شباهت قابل ملاحظه‌ای با هری کوهن<ref>Harry Cohn</ref> رئیس کلمبیا پیکچرز دانستند. کرافورد روی این موفقیت‌ها سرمایه‌گذاری نکرد و فیلم‌های بعدی‌اش اغلب آثار مهمی نبودند. برای تنوع در ''کلاهبردار'' فلینی نقشی را بازی کرد که به رغم پشت هم اندازی‌هایش فرجام رقت‌انگیزی دارد. سال‌ها فعالیت تلویزیونی و لاف و گزاف‌های یکنواختش به چهرۀ سینمایی او لطمه زد و به نقش‌های فرعی فیلم‌های ردۀ «ب» رانده شد. یک تصادف رانندگی شدید نیز در پی آمد، با این حال توانست در یکی از نقش‌های گیرای متأخرش در ''پرونده‌های خصوصی ج. ادگار هوور''<ref>''The Private Files of J. Edgar Hoover''</ref> (ساختۀ لری کوئن<ref>Larry Cohen</ref>- ۱۹۷۸) ظاهر شود.
 ----

Reza rouzbahani در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۵

2024-05-29T06:35:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۵
خط ۵:		خط ۵:
	(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد\|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر\|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها\|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)\|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)\|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.		(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد\|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر\|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها\|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)\|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)\|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.

	کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.» همین شخصیت منفعت‌طلب با ظرافت بیشتر در ''چشم و گوش بسته'' ظاهر می‌شود و با ارعاب توخالی به بهره‌برداری از بلاهت جودی هالیدی<ref>Judy Holliday</ref> می‌پردازد. این فیلم محصول [[کلمبیا پیکچرز]] بود و بسیاری شخصیت او را دارای شباهت قابل ملاحظه‌ای با هری کوهن<ref>Harry Cohn</ref> رئیس کلمبیا پیکچرز دانستند. کرافورد روی این موفقیت‌ها سرمایه‌گذاری نکرد و فیلم‌های بعدی‌اش اغلب آثار مهمی نبودند. برای تنوع در ''کلاهبردار'' فلینی نقشی را بازی کرد که به رغم پشت هم اندازی‌هایش فرجام رقت‌انگیزی دارد.		کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.» همین شخصیت منفعت‌طلب با ظرافت بیشتر در ''چشم و گوش بسته'' ظاهر می‌شود و با ارعاب توخالی به بهره‌برداری از بلاهت جودی هالیدی<ref>Judy Holliday</ref> می‌پردازد. این فیلم محصول [[کلمبیا پیکچرز]] بود و بسیاری شخصیت او را دارای شباهت قابل ملاحظه‌ای با هری کوهن<ref>Harry Cohn</ref> رئیس کلمبیا پیکچرز دانستند. کرافورد روی این موفقیت‌ها سرمایه‌گذاری نکرد و فیلم‌های بعدی‌اش اغلب آثار مهمی نبودند. برای تنوع در ''کلاهبردار'' فلینی نقشی را بازی کرد که به رغم پشت هم اندازی‌هایش فرجام رقت‌انگیزی دارد. سال‌ها فعالیت تلویزیونی و لاف و گزاف‌های یکنواختش به چهرۀ سینمایی او لطمه زد و به نقش‌های فرعی فیلم‌های ردۀ «ب» رانده شد. یک تصادف رانندگی شدید نیز در پی آمد، با این حال توانست در یکی از نقش‌های گیرای متأخرش در ''پرونده‌های خصوصی ج. ادگار هوور''<ref>''The Private Files of J. Edgar Hoover''</ref> (ساختۀ لری کوئن<ref>Larry Cohen</ref>- ۱۹۷۸) ظاهر شود.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۸

2024-05-29T06:18:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۸
خط ۵:		خط ۵:
	(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد\|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر\|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها\|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)\|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)\|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.		(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد\|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر\|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها\|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)\|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)\|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.

	کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.»		کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.» همین شخصیت منفعت‌طلب با ظرافت بیشتر در ''چشم و گوش بسته'' ظاهر می‌شود و با ارعاب توخالی به بهره‌برداری از بلاهت جودی هالیدی<ref>Judy Holliday</ref> می‌پردازد. این فیلم محصول [[کلمبیا پیکچرز]] بود و بسیاری شخصیت او را دارای شباهت قابل ملاحظه‌ای با هری کوهن<ref>Harry Cohn</ref> رئیس کلمبیا پیکچرز دانستند. کرافورد روی این موفقیت‌ها سرمایه‌گذاری نکرد و فیلم‌های بعدی‌اش اغلب آثار مهمی نبودند. برای تنوع در ''کلاهبردار'' فلینی نقشی را بازی کرد که به رغم پشت هم اندازی‌هایش فرجام رقت‌انگیزی دارد.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۳

2024-05-29T05:53:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۳
خط ۴:		خط ۴:

	(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد\|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر\|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها\|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)\|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)\|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.		(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد\|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر\|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها\|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)\|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)\|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.

			کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.»
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۷

2024-05-28T17:37:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042171988.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد]]		[[پرونده:2042171988.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد]]
	[[پرونده:2042171988- 2.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد در نمایی از فیلم ~~همه~~ مردان ~~پادشاه~~]]		[[پرونده:2042171988- 2.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد در نمایی از فیلم تمام مردان شاه]]
	برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford		برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford

	(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد.		(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی در آکادمی دین<ref>Dean Academy</ref> در فرانکلین<ref>Franklin</ref> [[ماساچوست]]، به اصرار والدینش وارد [[دانشگاه هاروارد\|هاروارد]] شد، ولی پس از سه هفته تحصیلاتش را رها کرد. مدتی به عنوان کارگر در باراندازهای نیویورک و ملوان کشتی نفتکش کار می‌کرد؛ سپس به کار بازیگری بازگشت. در رادیو برنامه اجرا کرد و در سال ۱۹۳۴م برای نخستین بار در نقشی جدی در لندن روی صحنه رفت. به دنبال نخستین حضورش در برادوی<ref>Broadway Theatre</ref>، در ۱۹۳۵م [[مترو گلدوین مایر\|گلدوین]] با او قرارداد بست و مدتی به ایفای نقش‌های فرعی در چندین فیلم کم‌اهمیت هالیوودی پرداخت. در ۱۹۳۷م دوباره به برادوی بازگشت و در یک اجرای [[موش ها و آدم ها\|''موش‌ها و آدم‌ها'']] نقش «لنی<ref>Lennie </ref>» را به عهده گرفت؛ ولی به رغم موفقیت بزرگ این نقش همچنان تا سال‌ها نقش‌های یکنواختی (معمولاً جنایتکارانِ خشن) را در فیلم‌ها بازی می‌کرد. در ۱۹۴۹م، پس از دوازده‌سال کار در سینما به لطف شخصیت زنده و بی‌رحمِ «ویلی استارک<ref>Willie Stark</ref>»، سیاست‌باز بی‌رحم، در اقتباس رابرت راسن<ref>Robert Rossen</ref> از ''تمام مردان شاه''<ref>''All the King's Men''</ref> (نوشتۀ [[وارن، رابرت پن (۱۹۰۵ـ ۱۹۸۹)\|رابرت پن وارن)]] ستاره شد و اسکار و جایزۀ گلدن گلوب<ref>Golden Globe Award</ref> بهترین بازیگر نقش اول را دریافت کرد. اما این درخششی کوتاه‌مدت بود و پس از دو نقش جذاب دیگر در کمدی ''چشم و گوش بسته''<ref>''Born Yesterday''</ref> (1950م) و درام ''تبهکاران''<ref>''The Mob''</ref> (1951م) بار دیگر گرفتار نقش‌های بی‌اهمیت شد. البته با یک استثنای مهم؛ یعنی ایفای نقش شیادی بامزه در ''کلاهبردار''<ref>''Il bidone''</ref> (ساختۀ [[فلینی، فدریکو (۱۹۲۰ـ۱۹۹۳)\|فلینی]]- 1955م). در ادامه در چندین مجموعۀ تلویزیونی ظاهر شد و بیشتر طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م را در ایتالیا و اسپانیا به بازی در وسترن‌های ارزان‌قیمت و حماسه‌های حادثه‌ای گذراند. او که در سال‌های آخر عمر به طرز فزاینده‌ای تلخ و سرخورده شده بود، به خاطر افراط در نوشخواری و دعوا در کافه‌ها شهرت داشت.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۳

2024-05-28T16:53:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:2042171988.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد]]
			[[پرونده:2042171988- 2.jpg\|بندانگشتی\|برودریک کرافورد در نمایی از فیلم همه مردان پادشاه]]
	برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford		برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford

Reza rouzbahani: صفحه‌ای تازه حاوی «برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford (نام کامل: ویلیام برودریک کرافوردWilliam Broderick Crawford) بازیگر امریکایی برندۀ جایزۀ اسکار. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلیVaudeville، لستر کرافور...» ایجاد کرد

2024-05-28T16:50:54Z

صفحه‌ای تازه حاوی «برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford (نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ جایزۀ اسکار. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافور...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

برودریک کرافورد (پنسیلوانیا ۹ دسامبر ۱۹۱۱ - کالیفرنیا ۲۶ آوریل ۱۹۸۶م) Broderick Crawford

(نام کامل: ویلیام برودریک کرافورد<ref>William Broderick Crawford</ref>) بازیگر امریکایی برندۀ [[اسکار، جایزه|جایزۀ اسکار]]. پسر بازیگر نمایش‌های وودویلی<ref>Vaudeville</ref>، لستر کرافورد<ref>Lester Crawford </ref> و کمدین مشهور هلن برودریک<ref>Helen Broderick</ref> بود که در سفرهای نمایشی والدینش همراه آنان می‌رفت و نقش‌های کوچکی را در قطعات کمدی‌شان بازی می‌کرد.
----

[[رده:سینما]]
[[رده:جهان - اشخاص]]