بلموندو، ژان ـ پل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۲

2025-07-23T11:22:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا ~~(۱۹۳۴)~~\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۸

2025-07-15T09:28:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود ~~(۱۹۳۷)~~\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۹

2025-07-09T09:29:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین ~~(۱۹۴۳)~~\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ بلموندو، ژان ـ پل (۱۹۳۳) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به بلموندو، ژان ـ پل منتقل کرد

2025-07-09T08:52:41Z

Mohammadi3 صفحهٔ بلموندو، ژان ـ پل (۱۹۳۳) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به بلموندو، ژان ـ پل منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۲
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۱

2025-07-09T08:51:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۱
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن ~~(۱۹۲۲)~~\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین (۱۹۴۳)\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین (۱۹۴۳)\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

Mohammadi3 در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۸

2025-07-08T09:48:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۸
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	ژان‌ـ‌پل بلموندو (فرانسه 9 آوریل 1933م_ پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م) (Jean-Paul Belmondo)		ژان‌ـ‌پل بلموندو (فرانسه 9 آوریل 1933م_ پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م) (Jean-Paul Belmondo)

	<br />بازیگر فرانسوی. با از ''نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref>~~ ~~(۱۹۵۹)، فیلم تأثیرگذار موج نو فرانسه<ref>French New Wave </ref>، اثر [[گدار، ژان ـ لوک ~~(۱۹۳۰)~~\|ژان ـ لوک گدار]]<ref>Jean-Luc Godard </ref>، به شهرت جهانی رسید.		<br />بازیگر فرانسوی. با از ''نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹)، فیلم تأثیرگذار موج نو فرانسه<ref>French New Wave </ref>، اثر [[گدار، ژان ـ لوک\|ژان ـ لوک گدار]]<ref>Jean-Luc Godard </ref>، به شهرت جهانی رسید.

	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

Mohammadi3 در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۲۳

2025-04-10T00:23:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۲۳
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	ژان‌ـ‌پل بلموندو (فرانسه 9 آوریل 1933م_ پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م) (Jean-Paul Belmondo)		ژان‌ـ‌پل بلموندو (فرانسه 9 آوریل 1933م_ پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م) (Jean-Paul Belmondo)

	<br />بازیگر فرانسوی. با از ''نفس افتاده''<ref>A bout de souffle/Breathless</ref> (۱۹۵۹)، فیلم تأثیرگذار موج نو فرانسه<ref>French New Wave </ref>، اثر [[گدار، ژان ـ لوک (۱۹۳۰)\|ژان ـ لوک گدار]]<ref>Jean-Luc Godard </ref>، به شهرت جهانی رسید.		<br />بازیگر فرانسوی. با از ''نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹)، فیلم تأثیرگذار موج نو فرانسه<ref>French New Wave </ref>، اثر [[گدار، ژان ـ لوک (۱۹۳۰)\|ژان ـ لوک گدار]]<ref>Jean-Luc Godard </ref>، به شهرت جهانی رسید.

	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[آلن رنه]]، [[لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[سوفیا لورن]] و [[کاترین ~~دنوو~~\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن (۱۹۲۲)\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین (۱۹۴۳)\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>Cartouche </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>L’Homme de Rio/That Man from Rio </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>Pierrot le fou </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، بورسالینو<ref>Borsalino </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|استاویسکی]]<ref>Stavisky </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>Les Misérables</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

	<br />		<br />

Nazanin در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۴

2022-05-29T05:44:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۴
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}
	[[پرونده:12307900- 2.jpg\|جایگزین=ژان- پل بلموندو\|بندانگشتی\|ژان- پل بلموندو]]		[[پرونده:12307900- 2.jpg\|جایگزین=ژان- پل بلموندو\|بندانگشتی\|ژان- پل بلموندو]]
	ژان‌ـ‌پل بلموندو (فرانسه 9 آوریل 1933م_ پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م) ~~<br />~~		ژان‌ـ‌پل بلموندو (فرانسه 9 آوریل 1933م_ پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م) (Jean-Paul Belmondo)

	~~(Jean-Paul Belmondo)~~ بازیگر فرانسوی. با از ''نفس افتاده''<ref>A bout de souffle/Breathless</ref> (۱۹۵۹)، فیلم تأثیرگذار موج نو فرانسه<ref>French New Wave </ref>، اثر [[گدار، ژان ـ لوک (۱۹۳۰)\|ژان ـ لوک گدار]]<ref>Jean-Luc Godard </ref>، به شهرت جهانی رسید.		<br />بازیگر فرانسوی. با از ''نفس افتاده''<ref>A bout de souffle/Breathless</ref> (۱۹۵۹)، فیلم تأثیرگذار موج نو فرانسه<ref>French New Wave </ref>، اثر [[گدار، ژان ـ لوک (۱۹۳۰)\|ژان ـ لوک گدار]]<ref>Jean-Luc Godard </ref>، به شهرت جهانی رسید.

	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه ~~مشتزن‌ها~~ بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه ~~مشتزنی~~ ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[آلن رنه]]، [[لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[سوفیا لورن]] و [[کاترین دنوو\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[آلن رنه]]، [[لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[سوفیا لورن]] و [[کاترین دنوو\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: کارتوش<ref>Cartouche </ref> (۱۹۶۱)، مردی از ریو<ref>L’Homme de Rio/That Man from Rio </ref> (۱۹۶۴)، ~~‌پیِروی~~ دیوانه<ref>Pierrot le fou </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، بورسالینو<ref>Borsalino </ref> (۱۹۷۰)، استاویسکی<ref>Stavisky </ref> (۱۹۷۴)، و بینوایان<ref>Les Misérables</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>Cartouche </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>L’Homme de Rio/That Man from Rio </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>Pierrot le fou </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، بورسالینو<ref>Borsalino </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|استاویسکی]]<ref>Stavisky </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>Les Misérables</ref> (۱۹۹۵).

	<br />		<br />

	* [https://www.hamshahrionline.ir/news/625260/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%DA%98%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%84-%D8%A8%D9%84%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%88-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87-%D9%88-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%DB%B8%DB%B8-%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%DB%8C https://www.hamshahrionline.ir]		*[https://www.hamshahrionline.ir/news/625260/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%DA%98%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%84-%D8%A8%D9%84%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%88-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87-%D9%88-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%DB%B8%DB%B8-%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%DB%8C https://www.hamshahrionline.ir]
	* [https://www.isna.ir/news/1400061511438/%DA%98%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%84-%D8%A8%D9%84%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%88-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA https://www.isna.ir]		*[https://www.isna.ir/news/1400061511438/%DA%98%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%84-%D8%A8%D9%84%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%88-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA https://www.isna.ir]

	----		----

Reza rouzbahani در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۵۶

2021-09-07T16:56:43Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ژان-پل بلموندو
|نام =Jean-Paul Belmondo
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=فرانسه 9 آوریل 1933م
|تاریخ مرگ=پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =جایزۀ بهترین بازیگر مرد جشنوارۀ سزار (1988)
|آثار =از نفس افتاده (۱۹۵۹)؛ کارتوش (۱۹۶۱)؛ مردی از ریو (۱۹۶۴)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =سینما
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[پرونده:12307900- 2.jpg|جایگزین=ژان- پل بلموندو|بندانگشتی|ژان- پل بلموندو]]
ژان‌ـ‌پل بلموندو (فرانسه 9 آوریل 1933م_ پاریس ۶ سپتامبر ۲۰۲۱م) <br />

(Jean-Paul Belmondo) بازیگر فرانسوی. با از ''نفس افتاده''<ref>A bout de souffle/Breathless</ref> (۱۹۵۹)، فیلم تأثیرگذار موج نو فرانسه<ref>French New Wave </ref>، اثر [[گدار، ژان ـ لوک (۱۹۳۰)|ژان ـ لوک گدار]]<ref>Jean-Luc Godard </ref>، به شهرت جهانی رسید.

بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشتزن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشتزنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[آلن رنه]]، [[لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[سوفیا لورن]] و [[کاترین دنوو|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند. 

از دیگر فیلم‌های اوست: کارتوش<ref>Cartouche </ref> (۱۹۶۱)، مردی از ریو<ref>L’Homme de Rio/That Man from Rio </ref> (۱۹۶۴)، ‌پیِروی دیوانه<ref>Pierrot le fou </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، بورسالینو<ref>Borsalino </ref> (۱۹۷۰)، استاویسکی<ref>Stavisky </ref> (۱۹۷۴)، و بینوایان<ref>Les Misérables</ref> (۱۹۹۵).

<br />

* [https://www.hamshahrionline.ir/news/625260/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%DA%98%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%84-%D8%A8%D9%84%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%88-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87-%D9%88-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%DB%B8%DB%B8-%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%DB%8C https://www.hamshahrionline.ir]
* [https://www.isna.ir/news/1400061511438/%DA%98%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%84-%D8%A8%D9%84%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%88-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA https://www.isna.ir]

----

[[Category:سینما]]
[[Category:جهان - اشخاص]]
<references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا ~~(۱۹۳۴)~~\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود ~~(۱۹۳۷)~~\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین ~~(۱۹۴۳)~~\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۱
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.		بلموندو که در دوران [[موج نو (سینما)\|موج نو]] سینمای فرانسه چهره‌ای تاثیرگذار و محبوب بود، با بسیاری از بزرگان سینما همکاری کرد. ''از نفس افتاده'' منتقدان و تماشاگران را در سراسر جهان شگفت‌زده و همراه با ''۴۰۰ ضربه'' [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] مسیر و تاریخ سینمای جهان را دگرگون کرد. هفته‌نامۀ آمریکایی [[تایم]] در ۱۹۶۴ بلموندو را چهرۀ فرانسه امروز دانست که البته با آن بینی شکسته بیش‌تر شبیه مشت‌زن‌ها بود. با این که اصلا در قالب روشنفکری جا نمی‌گرفت و معمولا نقش گنگسترهای بزن‌بهادر را بازی می‌کرد اما خودش از خانواده‌ای بورژوا می‌آمد و فرزند یک مجسمه‌ساز نامدار به نام پل بلموندو بود.

	ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن ~~(۱۹۲۲)~~\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین (۱۹۴۳)\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.		ژان-پل در مدرسه چندان شاگردی درس‌خوان نبود؛ گرچه مشت‌زنی ماهر بود و در یک دورۀ کوتاه حضور در بوکس آماتوری کارنامه‌ای درخشان با سه ناک‌اوت در راند اول در سه رقابت پیاپی داشت. در ادامه در مدرسۀ هنرهای نمایشی درس خواند و سال ۱۹۵۷ نخستین نقش سینمایی خود را ایفا کرد. بلموندو چنان استعدادی از خود نشان داد که با بزرگ‌ترین و بهترین کارگردانان موج نو همکاری کرد؛ تروفو، گدار، [[رنه، آلن\|آلن رنه]]، [[مال، لوئی\|لویی مال]] و [[ملویل، ژان پیر (۱۹۱۷ـ۱۹۷۳)\|ژان‌ پیر ملویل]]. همچنین وی با بسیاری از ستاره‌های زن فرانسه و جهان از جمله کلودیا کاردیناله<ref>Claudia Cardinale</ref>، [[لورن، سوفیا (۱۹۳۴)\|سوفیا لورن]] و [[دنوو، کاترین (۱۹۴۳)\|کاترین دونوو]] همبازی بود و تروفو او را کامل‌ترین بازیگر مرد اروپا می‌دانست. با حضور در فیلم نامزد اسکار «مردی از ریو» در ۱۹۶۴ در آن سوی اقیانوس هم چهره‌ای محبوب شد و بازی کردن در دو فیلم انگلیسی‌زبان «پاریس می‌سوزد؟» و «کازینو رویال» در سال‌های پایانی دهۀ 1960 ناکامی را هم تجربه کرد. در ۱۹۸۸ برای بازی در «سفرنامۀ یک بچه لوس» [[للوش، کلود (۱۹۳۷)\|کلود للوش]] برندۀ جایزۀ سزار شد، اما این جایزۀ معتبر را نپذیرفت؛ چرا که سازندۀ تندیس سزار یعنی سزار بالداچینی<ref>César Baldaccini</ref> زمانی تندیس‌ها و آثار پدرش را تحقیر کرده و ناچیز شمرده بود. بلموندو در ۲۰۰۱ سکته کرد و با مشکلی که در حرف زدن او پدید آمد، تقریبا به پایان راه بازیگری رسید. هر چند در یک فیلم دیگر هم بازی کرد. برگزارکنندگان جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۲۰۱۶ با اهدای یک شیر طلایی افتخاری از یک عمر فعالیت سینمایی ژان-پل بلموندو تقدیر کردند.

	از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).		از دیگر فیلم‌های اوست: ''کارتوش''<ref>''Cartouche'' </ref> (۱۹۶۱)، ''مردی از ریو''<ref>''L’Homme de Rio/That Man from Rio'' </ref> (۱۹۶۴)، ''‌پیروی دیوانه''<ref>''Pierrot le fou'' </ref> (۱۹۶۵) اثر گدار، ''بورسالینو''<ref>''Borsalino'' </ref> (۱۹۷۰)، [[استاویسکی، الکساندر (۱۸۸۶ـ۱۹۳۴)\|''استاویسکی'']]<ref>''Stavisky'' </ref> (۱۹۷۴)، و ''بینوایان''<ref>''Les Misérables''</ref> (۱۹۹۵).