بلیس، آرتور (۱۸۹۱ـ۱۹۷۵) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۴

2025-08-13T04:44:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۴
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	[[پرونده:Bliss, Arthur.jpg\|بندانگشتی\|آرتور بلیس]]		[[پرونده:Bliss, Arthur.jpg\|بندانگشتی\|آرتور بلیس]]
	رهبر ارکستر<ref>conductor		رهبر ارکستر<ref>conductor
	</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>''A Colour Symphony'' </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>''Checkmate'' </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>''Miracle in the Gorbals'' </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>''Adam Zero'' </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، [[کیمبریج\|کیمبریج‌]]، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر [[استنفورد، چارلز ویلیرز ~~(1852 ـ 1924)~~\|چارلز استَنفورد]]<ref>Charles Stanford </ref>، [[وئن ویلیامز، رالف\|رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز]]<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ [[تنور]]، [[پیانو]]، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>''Rout'' </ref>''‌'' برای‌ [[سوپرانو]] و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد الگار]]<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.		</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>''A Colour Symphony'' </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>''Checkmate'' </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>''Miracle in the Gorbals'' </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>''Adam Zero'' </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، [[کیمبریج\|کیمبریج‌]]، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر [[استنفورد، چارلز ویلیرز\|چارلز استَنفورد]]<ref>Charles Stanford </ref>، [[وئن ویلیامز، رالف\|رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز]]<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ [[تنور]]، [[پیانو]]، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>''Rout'' </ref>''‌'' برای‌ [[سوپرانو]] و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد الگار]]<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.

Mohammadi3 در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۸

2025-04-26T20:18:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۸
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	[[پرونده:Bliss, Arthur.jpg\|بندانگشتی\|آرتور بلیس]]		[[پرونده:Bliss, Arthur.jpg\|بندانگشتی\|آرتور بلیس]]
	رهبر ارکستر<ref>conductor		رهبر ارکستر<ref>conductor
	</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>A Colour Symphony </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>Checkmate </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>Miracle in the Gorbals </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>Adam Zero </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، [[کیمبریج\|کیمبریج‌]]، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر [[استنفورد، چارلز ویلیرز (1852 ـ 1924)\|چارلز استَنفورد]]<ref>Charles Stanford </ref>، [[~~وین~~ ویلیامز، رالف ~~(۱۸۷۲ـ۱۹۵۸)~~\|رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز]]<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ [[تنور]]، [[پیانو]]، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>Rout </ref>''‌'' برای‌ [[سوپرانو]] و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد الگار]]<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.		</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>''A Colour Symphony'' </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>''Checkmate'' </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>''Miracle in the Gorbals'' </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>''Adam Zero'' </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، [[کیمبریج\|کیمبریج‌]]، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر [[استنفورد، چارلز ویلیرز (1852 ـ 1924)\|چارلز استَنفورد]]<ref>Charles Stanford </ref>، [[وئن ویلیامز، رالف\|رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز]]<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ [[تنور]]، [[پیانو]]، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>''Rout'' </ref>''‌'' برای‌ [[سوپرانو]] و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد الگار]]<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.

Nazanin در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۰

2024-07-01T08:10:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۰
خط ۹:		خط ۹:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~۱۸۹۱ م~~		\|زادروز=۱۸۹۱م
	\|تاریخ مرگ=~~۱۹۷۵ م~~		\|تاریخ مرگ=۱۹۷۵م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=انگلیسی		\|ملیت=انگلیسی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=		\|تحصیلات و محل تحصیل=کالج‌ راگبی و پمبروک، کیمبریج‌
			در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی لندن‌
	\| شغل و تخصص اصلی =رهبر ارکستر		\| شغل و تخصص اصلی =رهبر ارکستر
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
خط ۲۱:		خط ۲۲:
	\|سمت =استاد موسیقی در ۱۹۵۳		\|سمت =استاد موسیقی در ۱۹۵۳
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =یک سمفونی رنگ (۱۹۲۲)؛ موسیقی برای باله های کیش و مات (۱۹۳۷)؛ معجزه در گربالز (۱۹۴۴)		\|آثار =یک سمفونی رنگ (۱۹۲۲)؛ موسیقی برای باله های کیش و مات (۱۹۳۷)؛ معجزه در گربالز (۱۹۴۴)، آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
خط ۲۹:		خط ۳۰:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}رهبر ارکستر<ref>conductor		}}
			[[پرونده:Bliss, Arthur.jpg\|بندانگشتی\|آرتور بلیس]]
	</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>A Colour Symphony </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>Checkmate </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>Miracle in the Gorbals </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>Adam Zero </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر ''استراوینسکی''<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، ~~کیمبریج‌،~~ تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر چارلز استَنفورد<ref>Charles Stanford </ref>، رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و گوستاو هولست<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref>~~ ~~کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ ~~تنور، پیانو،~~ سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>Rout </ref>''‌'' برای‌ سوپرانو و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ ادوارد الگار<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.		رهبر ارکستر<ref>conductor
			</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>A Colour Symphony </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>Checkmate </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>Miracle in the Gorbals </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>Adam Zero </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، [[کیمبریج\|کیمبریج‌]]، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر [[استنفورد، چارلز ویلیرز (1852 ـ 1924)\|چارلز استَنفورد]]<ref>Charles Stanford </ref>، [[وین ویلیامز، رالف (۱۸۷۲ـ۱۹۵۸)\|رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز]]<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|گوستاو هولست]]<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ [[تنور]]، [[پیانو]]، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>Rout </ref>''‌'' برای‌ [[سوپرانو]] و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد الگار]]<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

بلیس، آرتور (۱۸۹۱ـ۱۹۷۵)(Bliss, Arthur)

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =آرتور بلیس
|نام =Arthur Bliss
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۹۱ م
|تاریخ مرگ=۱۹۷۵ م
|دوره زندگی=
|ملیت=انگلیسی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =رهبر ارکستر
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد موسیقی در ۱۹۵۳
|جوایز و افتخارات =
|آثار =یک سمفونی رنگ (۱۹۲۲)؛ موسیقی برای باله های کیش و مات (۱۹۳۷)؛ معجزه در گربالز (۱۹۴۴)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}رهبر ارکستر<ref>conductor

</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>A Colour Symphony </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>Checkmate </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>Miracle in the Gorbals </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>Adam Zero </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر ''استراوینسکی''<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، کیمبریج‌، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر چارلز استَنفورد<ref>Charles Stanford </ref>، رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و گوستاو هولست<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ تنور، پیانو، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>Rout </ref>''‌'' برای‌ سوپرانو و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ ادوارد الگار<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]