بنای خشت و گلی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۲

2026-01-05T06:52:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۲
خط ۳:		خط ۳:

	در معماری، بنایی که با آجرهای ساخته شده از گِل خشک‌شده در آفتاب، ساخته شود. این آجرها را خشت خام می‌نامند. استفاده از خشت خام، و ساختن دیوار از طریق ریختن گِل در قالب، دو روش اصلی ساخت بناهای خشت‌وگلی<ref>raw-earth		در معماری، بنایی که با آجرهای ساخته شده از گِل خشک‌شده در آفتاب، ساخته شود. این آجرها را خشت خام می‌نامند. استفاده از خشت خام، و ساختن دیوار از طریق ریختن گِل در قالب، دو روش اصلی ساخت بناهای خشت‌وگلی<ref>raw-earth
	</ref> است. این شیوه در [[اسپانیا]]، [[امریکای لاتین]]، جنوب غربی امریکا، ایران و بسیاری از کشورهای دیگر رواج داشته است. در [[اریحا]]<ref>Jericho </ref>، اردن، نخستین شواهد ساختمان‌سازی ‌با خشت خام کشف شده است که به هزارۀ ۸پ‌م بازمی‌گردد. پختن آجر تا هزارۀ ۳پ‌م مرسوم نبود و از آن پس هم به‌ندرت آجرِ پخته می‌ساختند، زیرا هزینۀ تأمین سوخت برای پُخت آجر گزاف بود. بزرگ‌ترین بنای خشت‌وگلی جهان، مسجد جامع دینه<ref> Djenne </ref>، در مالی<ref>Mali </ref> است (۱۹۰۷). قسمت اعظم دیوار بزرگ چین نیز از گل ساخته شده است. در خاورمیانه و شمال افریقا نیز شهرهایی یافت می‌شوند که به‌تمامی از خشت ‌و گل ساخته شده‌اند، و از آن میان صنعا در [[یمن]]، و [[یزد، شهر\|یزد]] در ایران درخور ذکرند؛ این سنّت محلی در این نواحی همچنان پابرجاست. در دِوُن<ref> Devon </ref>، [[انگلستان]]، و در پوئبلو<ref>pueblo </ref>های امریکای شمالی، گونه‌ای از خشت خام به‌کار برده شده، که مخلوطی از گل رُس و کاه است. [[فتحی، حسن ~~(تهران ۱۳۴۰ش)~~\|حسن فتحی]]، معمار مصری، از طرفداران بانفوذ ساخت بناهای خشت‌وگلی بود؛ از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، روستای قورنیه نو<ref>New Gournia </ref> را برای سکونت ۷هزار نفر بنا کرد و ارزش مصالح خشت‌وگلی را در کمک به حل مشکل مسکن در جهان سوم نشان داد. در سال‌های اخیر استفاده از این فن احیاشده، و چند طرح نیز به این شیوه به اجرا درآمده است. شهر جدید لالوز<ref> La Luz </ref> در امریکا که آنتوان پردوک<ref>Antoine Predock </ref> (۱۹۳۶- )‌ آن را در سال‌های ۱۹۶۷ـ۱۹۷۳، بنا کرد؛ و مرکز هنرهای ویسا واصف<ref>Wissa Wassef Arts Centre </ref>، در هارانیا<ref>Harrania </ref>، مصر، که رامسس ویسا واصف در ۱۹۵۲ آن را ساخت، نمونه‌هایی از این شیوه‌اند.		</ref> است. این شیوه در [[اسپانیا]]، [[امریکای لاتین]]، جنوب غربی امریکا، ایران و بسیاری از کشورهای دیگر رواج داشته است. در [[اریحا]]<ref>Jericho </ref>، اردن، نخستین شواهد ساختمان‌سازی ‌با خشت خام کشف شده است که به هزارۀ ۸پ‌م بازمی‌گردد. پختن آجر تا هزارۀ ۳پ‌م مرسوم نبود و از آن پس هم به‌ندرت آجرِ پخته می‌ساختند، زیرا هزینۀ تأمین سوخت برای پُخت آجر گزاف بود. بزرگ‌ترین بنای خشت‌وگلی جهان، مسجد جامع دینه<ref> Djenne </ref>، در مالی<ref>Mali </ref> است (۱۹۰۷). قسمت اعظم دیوار بزرگ چین نیز از گل ساخته شده است. در خاورمیانه و شمال افریقا نیز شهرهایی یافت می‌شوند که به‌تمامی از خشت ‌و گل ساخته شده‌اند، و از آن میان صنعا در [[یمن]]، و [[یزد، شهر\|یزد]] در ایران درخور ذکرند؛ این سنّت محلی در این نواحی همچنان پابرجاست. در دِوُن<ref> Devon </ref>، [[انگلستان]]، و در پوئبلو<ref>pueblo </ref>های امریکای شمالی، گونه‌ای از خشت خام به‌کار برده شده، که مخلوطی از گل رُس و کاه است. [[فتحی، حسن\|حسن فتحی]]، معمار مصری، از طرفداران بانفوذ ساخت بناهای خشت‌وگلی بود؛ از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، روستای قورنیه نو<ref>New Gournia </ref> را برای سکونت ۷هزار نفر بنا کرد و ارزش مصالح خشت‌وگلی را در کمک به حل مشکل مسکن در جهان سوم نشان داد. در سال‌های اخیر استفاده از این فن احیاشده، و چند طرح نیز به این شیوه به اجرا درآمده است. شهر جدید لالوز<ref> La Luz </ref> در امریکا که آنتوان پردوک<ref>Antoine Predock </ref> (۱۹۳۶- )‌ آن را در سال‌های ۱۹۶۷ـ۱۹۷۳، بنا کرد؛ و مرکز هنرهای ویسا واصف<ref>Wissa Wassef Arts Centre </ref>، در هارانیا<ref>Harrania </ref>، مصر، که رامسس ویسا واصف در ۱۹۵۲ آن را ساخت، نمونه‌هایی از این شیوه‌اند.

Nazanin در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۱

2024-08-17T09:11:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Adobe.jpg\|بندانگشتی\|بنای خشت و گلی]]
			بَنای خشت ‌و گلی (adobe)

	~~بَنای خِشْت ‌و گِلی (adobe)~~		در معماری، بنایی که با آجرهای ساخته شده از گِل خشک‌شده در آفتاب، ساخته شود. این آجرها را خشت خام می‌نامند. استفاده از خشت خام، و ساختن دیوار از طریق ریختن گِل در قالب، دو روش اصلی ساخت بناهای خشت‌وگلی<ref>raw-earth
			</ref> است. این شیوه در [[اسپانیا]]، [[امریکای لاتین]]، جنوب غربی امریکا، ایران و بسیاری از کشورهای دیگر رواج داشته است. در [[اریحا]]<ref>Jericho </ref>، اردن، نخستین شواهد ساختمان‌سازی ‌با خشت خام کشف شده است که به هزارۀ ۸پ‌م بازمی‌گردد. پختن آجر تا هزارۀ ۳پ‌م مرسوم نبود و از آن پس هم به‌ندرت آجرِ پخته می‌ساختند، زیرا هزینۀ تأمین سوخت برای پُخت آجر گزاف بود. بزرگ‌ترین بنای خشت‌وگلی جهان، مسجد جامع دینه<ref> Djenne </ref>، در مالی<ref>Mali </ref> است (۱۹۰۷). قسمت اعظم دیوار بزرگ چین نیز از گل ساخته شده است. در خاورمیانه و شمال افریقا نیز شهرهایی یافت می‌شوند که به‌تمامی از خشت ‌و گل ساخته شده‌اند، و از آن میان صنعا در [[یمن]]، و [[یزد، شهر\|یزد]] در ایران درخور ذکرند؛ این سنّت محلی در این نواحی همچنان پابرجاست. در دِوُن<ref> Devon </ref>، [[انگلستان]]، و در پوئبلو<ref>pueblo </ref>های امریکای شمالی، گونه‌ای از خشت خام به‌کار برده شده، که مخلوطی از گل رُس و کاه است. [[فتحی، حسن (تهران ۱۳۴۰ش)\|حسن فتحی]]، معمار مصری، از طرفداران بانفوذ ساخت بناهای خشت‌وگلی بود؛ از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، روستای قورنیه نو<ref>New Gournia </ref> را برای سکونت ۷هزار نفر بنا کرد و ارزش مصالح خشت‌وگلی را در کمک به حل مشکل مسکن در جهان سوم نشان داد. در سال‌های اخیر استفاده از این فن احیاشده، و چند طرح نیز به این شیوه به اجرا درآمده است. شهر جدید لالوز<ref> La Luz </ref> در امریکا که آنتوان پردوک<ref>Antoine Predock </ref> (۱۹۳۶- )‌ آن را در سال‌های ۱۹۶۷ـ۱۹۷۳، بنا کرد؛ و مرکز هنرهای ویسا واصف<ref>Wissa Wassef Arts Centre </ref>، در هارانیا<ref>Harrania </ref>، مصر، که رامسس ویسا واصف در ۱۹۵۲ آن را ساخت، نمونه‌هایی از این شیوه‌اند.
	در معماری، بنایی که با آجرهای ساخته شده از ~~گِلِ~~ خشک‌شده در آفتاب، ساخته شود. این آجرها را خشت خام می‌نامند. استفاده از خشت خام، و ساختن دیوار از طریق ریختن گِل در قالب، دو روش ~~اصلیِ~~ ساخت بناهای خشت‌وگلی<ref>raw-earth

	</ref> است. این شیوه در ~~اسپانیا،~~ امریکای ~~لاتین،~~ جنوب غربی امریکا، ایران و بسیاری از کشورهای دیگر رواج داشته است. در اریحا<ref>Jericho </ref>، اردن، نخستین شواهد ساختمان‌سازی ‌با خشت خام کشف شده است که به هزارۀ ۸پ‌م بازمی‌گردد. پختن آجر تا هزارۀ ۳پ‌م مرسوم نبود و از آن پس هم به‌ندرت آجرِ پخته می‌ساختند، زیرا هزینۀ تأمین سوخت برای ~~پُختِ~~ آجر گزاف بود. بزرگ‌ترین بنای خشت‌وگلی جهان، مسجد جامع~~ ~~دینه<ref> Djenne </ref>، در مالی<ref>Mali </ref> است (۱۹۰۷). قسمت اعظم دیوار بزرگ چین نیز از گل ساخته شده است. در خاورمیانه و شمال افریقا نیز شهرهایی یافت می‌شوند که به‌تمامی از خشت ‌و گل ساخته شده‌اند، و از آن میان صنعا~~ ~~در ~~یمن،~~ و یزد~~ ~~در ایران درخور ذکرند؛ این سنّت محلی در این نواحی همچنان پابرجاست. در دِوُن<ref> Devon </ref>، ~~انگلستان،~~ و در پوئبلو<ref>pueblo </ref>های امریکای شمالی، گونه‌ای از خشت خام به‌کار برده شده، که مخلوطی از گل رُس و کاه است. حسن ~~فتحی،~~ معمار مصری، از طرفداران بانفوذ ساخت بناهای خشت‌وگلی بود؛ از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، روستای قورنیه نو<ref>New Gournia </ref> را برای سکونت ۷هزار نفر بنا کرد و ارزش مصالح خشت‌وگلی را در کمک به حل مشکل مسکن در جهان سوم~~ ~~نشان داد. در سال‌های اخیر استفاده از این فن احیاشده، و چند طرح نیز به این شیوه به اجرا درآمده است. شهر جدید لالوز<ref> La Luz </ref> در امریکا که آنتوان پردوک<ref>Antoine Predock </ref> (۱۹۳۶- )‌ آن را در سال‌های ۱۹۶۷ـ۱۹۷۳، بنا کرد؛ و مرکز هنرهای ویسا واصف<ref>Wissa Wassef Arts Centre </ref>، در هارانیا<ref>Harrania </ref>، مصر، که رامسس ویسا واصف در ۱۹۵۲ آن را ساخت، نمونه‌هایی از این شیوه‌اند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

بَنای خِشْت ‌و گِلی (adobe)

در معماری، بنایی که با آجرهای ساخته شده از گِلِ خشک‌شده در آفتاب، ساخته شود. این آجرها را خشت خام می‌نامند. استفاده از خشت خام، و ساختن دیوار از طریق ریختن گِل در قالب، دو روش اصلیِ ساخت بناهای خشت‌وگلی<ref>raw-earth

</ref> است. این شیوه در اسپانیا، امریکای لاتین، جنوب غربی امریکا، ایران و بسیاری از کشورهای دیگر رواج داشته است. در اریحا<ref>Jericho </ref>، اردن، نخستین شواهد ساختمان‌سازی ‌با خشت خام کشف شده است که به هزارۀ ۸پ‌م بازمی‌گردد. پختن آجر تا هزارۀ ۳پ‌م مرسوم نبود و از آن پس هم به‌ندرت آجرِ پخته می‌ساختند، زیرا هزینۀ تأمین سوخت برای پُختِ آجر گزاف بود. بزرگ‌ترین بنای خشت‌وگلی جهان، مسجد جامع دینه<ref> Djenne </ref>، در مالی<ref>Mali </ref> است (۱۹۰۷). قسمت اعظم دیوار بزرگ چین نیز از گل ساخته شده است. در خاورمیانه و شمال افریقا نیز شهرهایی یافت می‌شوند که به‌تمامی از خشت ‌و گل ساخته شده‌اند، و از آن میان صنعا در یمن، و یزد در ایران درخور ذکرند؛ این سنّت محلی در این نواحی همچنان پابرجاست. در دِوُن<ref> Devon </ref>، انگلستان، و در پوئبلو<ref>pueblo </ref>های امریکای شمالی، گونه‌ای از خشت خام به‌کار برده شده، که مخلوطی از گل رُس و کاه است. حسن فتحی، معمار مصری، از طرفداران بانفوذ ساخت بناهای خشت‌وگلی بود؛ از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، روستای قورنیه نو<ref>New Gournia </ref> را برای سکونت ۷هزار نفر بنا کرد و ارزش مصالح خشت‌وگلی را در کمک به حل مشکل مسکن در جهان سوم نشان داد. در سال‌های اخیر استفاده از این فن احیاشده، و چند طرح نیز به این شیوه به اجرا درآمده است. شهر جدید لالوز<ref> La Luz </ref> در امریکا که آنتوان پردوک<ref>Antoine Predock </ref> (۱۹۳۶- )‌ آن را در سال‌های ۱۹۶۷ـ۱۹۷۳، بنا کرد؛ و مرکز هنرهای ویسا واصف<ref>Wissa Wassef Arts Centre </ref>، در هارانیا<ref>Harrania </ref>، مصر، که رامسس ویسا واصف در ۱۹۵۲ آن را ساخت، نمونه‌هایی از این شیوه‌اند.

 

----

[[Category:معماری]] [[Category:اصطلاحات و مفاهیم، سبک ها و تاریخ عمومی]]