بن جانسون (بازیگر) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۵

2025-07-20T19:15:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	*''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)		*''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)
	*''این گروه خشن'' (ساموئل پکینپا- 1969)		*''این گروه خشن'' (ساموئل پکینپا- 1969)
	*''آخرین نمایش فیلم'' ([[باگدانوویچ، پیتر ~~(۱۹۳۹)~~\|پیتر باگدانوویچ]]- 1971)		*''آخرین نمایش فیلم'' ([[باگدانوویچ، پیتر\|پیتر باگدانوویچ]]- 1971)
	*''جونیور بانر'' (ساموئل پکینپا- 1972)		*''جونیور بانر'' (ساموئل پکینپا- 1972)
	*''گریز'' (ساموئل پکینپا- 1972)		*''گریز'' (ساموئل پکینپا- 1972)

Mohammadi3 در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۷

2025-07-14T09:17:33Z

Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۸

2025-07-09T10:28:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	*''کاروان‌سالار'' (جان فورد- 1950)		*''کاروان‌سالار'' (جان فورد- 1950)
	*''ریو گرانده'' (جان فورد- 1950)		*''ریو گرانده'' (جان فورد- 1950)
	*''شین'' ([[جورج استیونز]]- 1953)		*''شین'' ([[استیونز، جورج (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵)\|جورج استیونز]]- 1953)
	*''شورش در شهر'' (آلفرد ورکر<ref>Alfred Werker</ref>- 1956)		*''شورش در شهر'' (آلفرد ورکر<ref>Alfred Werker</ref>- 1956)
	*''سربازهای یک چشم'' ([[مارلون براندو]]- 1960)		*''سربازهای یک چشم'' ([[مارلون براندو]]- 1960)
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	*''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)		*''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)
	*''این گروه خشن'' (ساموئل پکینپا- 1969)		*''این گروه خشن'' (ساموئل پکینپا- 1969)
	*''آخرین نمایش فیلم'' ([[پیتر باگدانوویچ]]- 1971)		*''آخرین نمایش فیلم'' ([[باگدانوویچ، پیتر (۱۹۳۹)\|پیتر باگدانوویچ]]- 1971)
	*''جونیور بانر'' (ساموئل پکینپا- 1972)		*''جونیور بانر'' (ساموئل پکینپا- 1972)
	*''گریز'' (ساموئل پکینپا- 1972)		*''گریز'' (ساموئل پکینپا- 1972)
	*''دزدان قطار'' (برت کندی<ref>Burt Kennedy</ref>- 1973)		*''دزدان قطار'' (برت کندی<ref>Burt Kennedy</ref>- 1973)
	*''شوگرلند اکسپرس'' ([[استیون اسپیلبرگ]]- 1974)		*''شوگرلند اکسپرس'' ([[اسپیلبرگ، استیون\|استیون اسپیلبرگ]]- 1974)
	*''تحمل سختی‌ها'' (ریچارد بروکس<ref>Richard Brooks</ref>- 1975)		*''تحمل سختی‌ها'' (ریچارد بروکس<ref>Richard Brooks</ref>- 1975)
	*''هجوم زنبورهای عسل'' (اروین آلن- 1978)		*''هجوم زنبورهای عسل'' (اروین آلن- 1978)
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	*''قهرمانان من همیشه کابوی‌ها بوده‌اند'' (استوارت رزنبرگ<ref>Stuart Rosenberg</ref>- 1991)		*''قهرمانان من همیشه کابوی‌ها بوده‌اند'' (استوارت رزنبرگ<ref>Stuart Rosenberg</ref>- 1991)
	*''فرشتگان در زمین بیسبال'' (ویلیام دیر<ref>William Dear</ref>- 1994)		*''فرشتگان در زمین بیسبال'' (ویلیام دیر<ref>William Dear</ref>- 1994)
	*''ستارۀ شب'' (رابرت هرلینگ<ref>Robert Harling</ref>- 1996)		*''ستارۀ شب'' (رابرت هرلینگ<ref>Robert Harling</ref>- 1996)<br /> <br />

	----		----



	~~<br />~~
	<references />		<references />
	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Mohammadi3 در ‏۱۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۱۷

2025-04-19T00:17:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۱۷
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. پدرش و خودش قهرمان مسابقات رودئو بودند. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.		(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. پدرش و خودش قهرمان مسابقات رودئو بودند. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.

	لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان وین (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)\|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[~~سامویل~~ پکین ~~پا (۱۹۲۶ـ۱۹۸۴)~~\|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[استیو ~~مک کویین~~\|استيو ~~مک‌کویین~~]] به او سپرد.		لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان وین (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)\|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[پکین پا، ساموئل\|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[مک کوئین، استیو\|استيو مک‌کوئین]] به او سپرد.

Reza rouzbahani در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۶

2022-06-19T08:36:43Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-[[پرونده:2042165694- 2.jpg|جایگزین=بن جانسون|بندانگشتی|بن جانسون]]
+{{جعبه زندگینامه
 بن جانسون (اوکلاهما 13 ژوئن 1918- آریزونا 8 آوریل 1996م) (Ben Johnson)
-(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. قهرمان مسابقات رودئو بود. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.
+(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. پدرش و خودش قهرمان مسابقات رودئو بودند. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.
 لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان وین (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[سامویل پکین پا (۱۹۲۶ـ۱۹۸۴)|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[استیو مک کویین|استيو مک‌کویین]] به او سپرد.

Reza rouzbahani در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۴

2022-06-19T08:04:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۴
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	'''گزیدۀ آثار سینمایی'''		'''گزیدۀ آثار سینمایی'''

	* ''منطقۀ تبهکاران'' (تیم ولان<ref>Tim Whelan</ref>- 1946)		*''منطقۀ تبهکاران'' (تیم ولان<ref>Tim Whelan</ref>- 1946)
	* ''سه پدرخوانده'' ([[جان فورد]]- 1948)		*''سه پدرخوانده'' ([[جان فورد]]- 1948)
	* ''جو یانگ نیرومند'' (ارنست شودساک<ref>Ernest Schoedsack</ref>- 1949)		*''جو یانگ نیرومند'' (ارنست شودساک<ref>Ernest Schoedsack</ref>- 1949)
	* ''دختری با روبان زرد'' (جان فورد- 1949)		*''دختری با روبان زرد'' (جان فورد- 1949)
	* ''کاروان‌سالار'' (جان فورد- 1950)		*''کاروان‌سالار'' (جان فورد- 1950)
	* ''ریو گرانده'' (جان فورد- 1950)		*''ریو گرانده'' (جان فورد- 1950)
	* ''شین'' ([[جورج استیونز]]- 1953)		*''شین'' ([[جورج استیونز]]- 1953)
	* ''شورش در شهر'' (آلفرد ورکر<ref>Alfred Werker</ref>- 1956)		*''شورش در شهر'' (آلفرد ورکر<ref>Alfred Werker</ref>- 1956)
	* ''سربازهای یک چشم'' ([[مارلون براندو]]- 1960)		*''سربازهای یک چشم'' ([[مارلون براندو]]- 1960)
	* ''خزان شاین'' (جان فورد- 1964)		*''خزان شاین'' (جان فورد- 1964)
	* ''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)		*''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)
	* ''این گروه خشن'' (ساموئل پکینپا- 1969)		*''این گروه خشن'' (ساموئل پکینپا- 1969)
	* ''آخرین نمایش فیلم'' ([[پیتر باگدانوویچ]]- 1971)		*''آخرین نمایش فیلم'' ([[پیتر باگدانوویچ]]- 1971)
	* ''جونیور بانر'' (ساموئل پکینپا- 1972)		*''جونیور بانر'' (ساموئل پکینپا- 1972)
	* ''گریز'' (ساموئل پکینپا- 1972)		*''گریز'' (ساموئل پکینپا- 1972)
	* ''دزدان قطار'' (برت کندی<ref>Burt Kennedy</ref>- 1973)		*''دزدان قطار'' (برت کندی<ref>Burt Kennedy</ref>- 1973)
	* ''شوگرلند اکسپرس'' ([[استیون اسپیلبرگ]]- 1974)		*''شوگرلند اکسپرس'' ([[استیون اسپیلبرگ]]- 1974)
	* ''تحمل سختی‌ها'' (ریچارد بروکس<ref>Richard Brooks</ref>- 1975)		*''تحمل سختی‌ها'' (ریچارد بروکس<ref>Richard Brooks</ref>- 1975)
	* ''هجوم زنبورهای عسل'' (اروین آلن- 1978)		*''هجوم زنبورهای عسل'' (اروین آلن- 1978)
	* ''قهرمانان'' (جان اروین- 1983)		*''قهرمانان'' (جان اروین- 1983)
	* ''چری ۲۰۰۰'' (استیو د جارنات<ref>Steve De Jarnatt</ref>- 1988)		*''چری ۲۰۰۰'' (استیو د جارنات<ref>Steve De Jarnatt</ref>- 1988)
	* ''قهرمانان من همیشه کابوی‌ها بوده‌اند'' (استوارت رزنبرگ<ref>Stuart Rosenberg</ref>- 1991)		*''قهرمانان من همیشه کابوی‌ها بوده‌اند'' (استوارت رزنبرگ<ref>Stuart Rosenberg</ref>- 1991)
	* ''فرشتگان در زمین بیسبال'' (ویلیام دیر<ref>William Dear</ref>- 1994)		*''فرشتگان در زمین بیسبال'' (ویلیام دیر<ref>William Dear</ref>- 1994)
	* ''ستارۀ شب'' (رابرت هرلینگ<ref>Robert Harling</ref>- 1996)		*''ستارۀ شب'' (رابرت هرلینگ<ref>Robert Harling</ref>- 1996)

	----		----
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	<br />		<br />
	<references />		<references />
			[[رده:سینما]]
			[[رده:جهان - اشخاص]]

Reza rouzbahani در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۳

2022-06-19T08:03:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۳
خط ۵:		خط ۵:

	لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان وین (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)\|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[سامویل پکین پا (۱۹۲۶ـ۱۹۸۴)\|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[استیو مک کویین\|استيو مک‌کویین]] به او سپرد.		لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان وین (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)\|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[سامویل پکین پا (۱۹۲۶ـ۱۹۸۴)\|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[استیو مک کویین\|استيو مک‌کویین]] به او سپرد.



	'''گزیدۀ آثار سینمایی'''		'''گزیدۀ آثار سینمایی'''

Reza rouzbahani در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۳

2022-06-19T08:03:31Z

@@ خط ۴: / خط ۴: @@
 (نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. قهرمان مسابقات رودئو بود. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.
 لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان وین (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[سامویل پکین پا (۱۹۲۶ـ۱۹۸۴)|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[استیو مک کویین|استيو مک‌کویین]] به او سپرد.
 ----

Reza rouzbahani در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۰

2022-06-19T07:20:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042165694- 2.jpg\|جایگزین=بن جانسون\|بندانگشتی\|بن جانسون]]		[[پرونده:2042165694- 2.jpg\|جایگزین=بن جانسون\|بندانگشتی\|بن جانسون]]
	بن جانسون (اوکلاهما 13 ژوئن 1918- آریزونا 8 آوریل ~~1996ش~~) (Ben Johnson)		بن جانسون (اوکلاهما 13 ژوئن 1918- آریزونا 8 آوریل 1996م) (Ben Johnson)

	(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. قهرمان مسابقات رودئو بود. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.		(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. قهرمان مسابقات رودئو بود. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.

Reza rouzbahani در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۰

2022-06-19T07:20:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۰
خط ۳:		خط ۳:

	(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. قهرمان مسابقات رودئو بود. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.		(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. قهرمان مسابقات رودئو بود. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.

			لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان وین (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)\|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[سامویل پکین پا (۱۹۲۶ـ۱۹۸۴)\|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[استیو مک کویین\|استيو مک‌کویین]] به او سپرد.
	----		----

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۷
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	بن جانسون (اوکلاهما 13 ژوئن 1918- آریزونا 8 آوریل 1996م) (Ben Johnson)		بن جانسون (اوکلاهما 13 ژوئن 1918- آریزونا 8 آوریل 1996م) (Ben Johnson)

	(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. پدرش و خودش قهرمان مسابقات رودئو بودند. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.		(نام کامل: فرانسیس بنجامین جانسون<ref>Francis Benjamin Johnson</ref>) بازیگر امریکایی سینما و تلویزیون. پدرش و خودش قهرمان مسابقات رودئو بودند. در اوایل دهۀ ۱۹۴۰م به هالیوود راه یافت و ابتدا در ''یاغی''<ref>''Outlaw''</ref> به عنوان اسب‌دوان به خدمت گرفته شد. سپس در فیلم‌های وسترن بدلکار بود. در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ با ایفای نقش در فیلم‌های [[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)\|جان فورد]] کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در چند فیلم، نقش ستارۀ اصلی را به عهده داشت، اما اغلب در نقش‌های دوم و عمدتاَ در فیلم‌های وسترن بازی می‌کرد. در دهۀ ۱۹۵۰ به تلویزیون نیز راه یافت و در چند مجموعه نقش‌هایی را به عهده گرفت. به خاطر ایفای نقش در ''آخرین نمایش فیلم''<ref>''The Last Picture Show''</ref> [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم و جوایز منتقدان فیلم نیویورک، آکادمی فیلم انگلستان و گلدن گلوب را از آن خود کرد.

	لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[جان ~~وین~~ (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)\|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[پکین پا، ساموئل\|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[مک کوئین، استیو\|استيو مک‌کوئین]] به او سپرد.		لهجۀ کشدار اوکلاهمایی جانسون، مهارتش در اسب‌دوانی و نام کاملاً امریکایی‌اش، او را میان بازیگران دورۀ خود متمایز کرده بود. جانسون چنان جلوی دوربین ظاهر می‌شد که تماشاگر به سختی می‌توانست باور کند نقش خودش را بازی نمی‌کند. در چهار فیلم فورد، تصویر وسترنرهای جوانی را به تصویر کشید که همواره پای در رکاب اسب، هرلحظه آمادۀ خندیدن و بالاتر از آن، مشتاق مبارزه هستند. اصالت جانسون به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به شخصیتی نمادین شد، که اغلب تصویرگر گذشته‌ها و ایفاگر نقش‌های دوم در برخی از مشهورترین وسترن‌های دهه‌های گذشته بود؛ از جمله ''شین''<ref>''Shane''</ref>، ''این گروه خشن''<ref>''The Wild Bunch''</ref> و ''جونیور بانر''<ref>''Junior Bonner''</ref>. اسکاری که به خاطر ایفای نقش «سام» در ''آخرین نمایش فیلم'' دریافت کرد، جایزۀ قدردانی از شخصیت او به عنوان یک قهرمان آمریکایی بود، البته نه از نظر تاریخی، بلکه از نظر سینمایی. جانسون در شش فیلم برجسته کنار [[وین، جان (۱۹۰۷ـ ۱۹۷۹)\|وین]] به ایفای نقش پرداخت و اغلب در زیر چتر شهرت او قرار گرفت. هردو قادر بودند پرسونایشان را با تفاوت‌هایی جزیی، که تماشاگران عادی به زحمت آنها را تشخیص می‌دادند، به نمایش بگذارند. جانسون وقتی در دهه ۱۹۶۰م و در سایۀ وین و تصویر محبوب وسترن‌های او، به اوج دوران بازیگری خود رسید، بازی در یک رشته نقش‌هایی را پذیرفت که به رغم چهرۀ تثبیت‌شده‌اش، نتوانستند موفقیتی برای او حاصل کنند. پرسونای او، زمانی که پا به سن گذاشت، به جای آن که همراه با احساسی نوستالژیک در فیلم‌ها تصویر شود، به طور فزاینده‌ای به شکلی طعنه‌آمیز به کار گرفته شد. حتی [[پکین پا، ساموئل\|ساموئل پکینپا]]، که او را در نقش یکی از «برادران گورچ<ref>Gorch</ref>» در ''این گروه خشن'' به خدمت گرفته بود، در ''گریز''<ref>''The Getaway''</ref> نقش یک سرمایه‌دار خبیث را مقابل [[مک کوئین، استیو\|استيو مک‌کوئین]] به او سپرد.


خط ۳۸:		خط ۳۸:

	*''منطقۀ تبهکاران'' (تیم ولان<ref>Tim Whelan</ref>- 1946)		*''منطقۀ تبهکاران'' (تیم ولان<ref>Tim Whelan</ref>- 1946)
	*''سه پدرخوانده'' ([[جان فورد]]- 1948)		*''سه پدرخوانده'' (جان فورد- 1948)
	*''جو یانگ نیرومند'' (ارنست شودساک<ref>Ernest Schoedsack</ref>- 1949)		*''جو یانگ نیرومند'' (ارنست شودساک<ref>Ernest Schoedsack</ref>- 1949)
	*''دختری با روبان زرد'' (جان فورد- 1949)		*''دختری با روبان زرد'' (جان فورد- 1949)
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	*''شین'' ([[استیونز، جورج (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵)\|جورج استیونز]]- 1953)		*''شین'' ([[استیونز، جورج (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵)\|جورج استیونز]]- 1953)
	*''شورش در شهر'' (آلفرد ورکر<ref>Alfred Werker</ref>- 1956)		*''شورش در شهر'' (آلفرد ورکر<ref>Alfred Werker</ref>- 1956)
	*''سربازهای یک چشم'' ([[مارلون براندو]]- 1960)		*''سربازهای یک چشم'' ([[براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴)\|مارلون براندو]]- 1960)
	*''خزان شاین'' (جان فورد- 1964)		*''خزان شاین'' (جان فورد- 1964)
	*''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)		*''سرگرد دندی'' (ساموئل پکینپا- 1965)