بوشهر، استان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Reza rouzbahani در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۱

2024-09-01T05:51:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۱
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	}}		}}
	[[پرونده:12386900- 2.jpg\|بندانگشتی\|نقشۀ آخرین تقسیمات استان بوشهر (براساس شهرستان‌ها)]]		[[پرونده:12386900- 2.jpg\|بندانگشتی\|نقشۀ آخرین تقسیمات استان بوشهر (براساس شهرستان‌ها)]]
	~~بوشِهر،~~ استان		بوشهر، استان

	واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.		واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	استان بوشهر با 1,163,400نفر جمعیت (۱۳9۵ش) و 27,653کیلومترمربع از 10 شهرستان و ۲7 بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. از شهر و بندرشهرهای مهم آن به [[بندر بوشهر، شهر\|بندر بوشهر]]، [[اهرم، شهر\|اهرم]]، [[بندر دیلم]]، [[برازجان]]، [[بندر کنگان]]، [[بندر گناوه]]، [[بندر دیر]]، [[خورموج]]، [[جم، شهر\|جم]] و [[عسلویه\|بندر عسلویه]] می‌توان اشاره کرد.		استان بوشهر با 1,163,400نفر جمعیت (۱۳9۵ش) و 27,653کیلومترمربع از 10 شهرستان و ۲7 بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. از شهر و بندرشهرهای مهم آن به [[بندر بوشهر، شهر\|بندر بوشهر]]، [[اهرم، شهر\|اهرم]]، [[بندر دیلم]]، [[برازجان]]، [[بندر کنگان]]، [[بندر گناوه]]، [[بندر دیر]]، [[خورموج]]، [[جم، شهر\|جم]] و [[عسلویه\|بندر عسلویه]] می‌توان اشاره کرد.

	شهرستان‌های استان بوشهر: بوشهر، تنگستان، ~~دشتستان،~~ دشتی، دیر، دیلم، کنگان، عسلویه، جم و گناوه.		شهرستان‌های استان بوشهر: [[بندر بوشهر، شهرستان\|بوشهر]]، [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، [[دشتستان]]، [[دشتی، شهرستان\|دشتی]]، [[دیر، شهرستان\|دیر]]، [[دیلم، شهرستان\|دیلم]]، [[کنگان، شهرستان\|کنگان]]، [[عسلویه، شهرستان\|عسلویه]]، [[جم، شهرستان\|جم]] و [[گناوه]].

	مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.		مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.

Reza rouzbahani در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۸

2024-09-01T05:48:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۸
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\| تولیدات و صنایع مهم = فرآورده‌های کشاورزی: خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی، گندم، جو و سایر غلات - پرورش مرغ و ماهی و میگو - فعالیت‌های صنعتی: تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی - منابع زیرزمینی: نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ		\| تولیدات و صنایع مهم = فرآورده‌های کشاورزی: خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی، گندم، جو و سایر غلات - پرورش مرغ و ماهی و میگو - فعالیت‌های صنعتی: تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی - منابع زیرزمینی: نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ

	}}~~بوشِهر، استان~~		}}
			[[پرونده:12386900- 2.jpg\|بندانگشتی\|نقشۀ آخرین تقسیمات استان بوشهر (براساس شهرستان‌ها)]]
	[[~~File~~:12386900-2.jpg\|~~thumb~~\|~~12386900-2.jpg~~]]		بوشِهر، استان

	واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.		واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.

Reza rouzbahani در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۷

2024-09-01T05:47:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۴۷
خط ۶:		خط ۶:
	\| موقعیت = جنوب ایران - جنوب استان‌های خوزستان و بویراحمد، غرب استان‌های فارس و هرمزگان، و شمال و شرق خلیج فارس		\| موقعیت = جنوب ایران - جنوب استان‌های خوزستان و بویراحمد، غرب استان‌های فارس و هرمزگان، و شمال و شرق خلیج فارس
	\| مرکز = بندر بوشهر		\| مرکز = بندر بوشهر
	\| تعداد شهرستان‌ها = ۹		\| تعداد شهرستان‌ها = 10
	\| تعداد بخش ها = ۲۱		\| تعداد بخش ها = 27
	\| شهرهای مهم = ~~جزایر خارک، خارکو، فارسی، عباسک، جبرین، نخیلو،~~ و ~~ام‌الکرم~~		\| شهرهای مهم = بندر بوشهر، اهرم، بندر دیلم، برازجان، بندر کنگان، بندر گناوه، بندر دیر، خورموج، جم و بندر عسلویه
	\| کوه‌های استان = ~~خرموج~~ (۱,۹۵۰ متر)، نخا (۱,۷۹۳ متر)، درا (۱,۷۰۶ متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱ متر)، و قلعه دختر (۱,۱۹۰متر)		\| کوه‌های استان = خورموج (۱,۹۵۰ متر)، نخا (۱,۷۹۳ متر)، درا (۱,۷۰۶ متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱ متر)، و قلعه دختر (۱,۱۹۰متر)
	\| رودهای استان = هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند		\| رودهای استان = هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند
	\| جمعیت = ~~۸۸۶~~,~~۲۶۷ نفر~~ (~~۱۳۸۵ش~~)		\| جمعیت = 1,163,400نفر (1395ش)
	\| مساحت =		\| مساحت =27,653کیلومترمربع
	\| ارتفاع متوسط =		\| ارتفاع متوسط =
	\| میانگین بارندگی سالیانه =		\| میانگین بارندگی سالیانه =
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.		واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.

	استان بوشهر با 1,163,400نفر جمعیت (۱۳9۵ش) از 10 شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. از شهر و بندرشهرهای مهم آن به [[بندر بوشهر، شهر\|بندر بوشهر]]، [[اهرم، شهر\|اهرم]]، [[بندر دیلم]]، [[برازجان]]، [[بندر کنگان]]، [[بندر گناوه]]، [[بندر دیر]]، [[خورموج]]، [[جم، شهر\|جم]] و [[عسلویه\|بندر عسلویه]] می‌توان اشاره کرد.		استان بوشهر با 1,163,400نفر جمعیت (۱۳9۵ش) و 27,653کیلومترمربع از 10 شهرستان و ۲7 بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. از شهر و بندرشهرهای مهم آن به [[بندر بوشهر، شهر\|بندر بوشهر]]، [[اهرم، شهر\|اهرم]]، [[بندر دیلم]]، [[برازجان]]، [[بندر کنگان]]، [[بندر گناوه]]، [[بندر دیر]]، [[خورموج]]، [[جم، شهر\|جم]] و [[عسلویه\|بندر عسلویه]] می‌توان اشاره کرد.

	شهرستان‌های استان بوشهر: بوشهر، تنگستان، دشتستان، دشتی، دیر، دیلم، کنگان، عسلویه، جم و گناوه.		شهرستان‌های استان بوشهر: بوشهر، تنگستان، دشتستان، دشتی، دیر، دیلم، کنگان، عسلویه، جم و گناوه.

	مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.		مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.
			----



	<br/> <!--12386900-->		<br/> <!--12386900-->

	[[Category:جغرافیای ایران]] [[Category:بوشهر]]		[[Category:جغرافیای ایران]] [[Category:بوشهر]]

Reza rouzbahani در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۷

2024-09-01T05:37:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.		واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.

	استان بوشهر با 1,163,400نفر (۱۳9۵ش) ~~جمعیت~~ از 10 شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند.		استان بوشهر با 1,163,400نفر جمعیت (۱۳9۵ش) از 10 شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. از شهر و بندرشهرهای مهم آن به [[بندر بوشهر، شهر\|بندر بوشهر]]، [[اهرم، شهر\|اهرم]]، [[بندر دیلم]]، [[برازجان]]، [[بندر کنگان]]، [[بندر گناوه]]، [[بندر دیر]]، [[خورموج]]، [[جم، شهر\|جم]] و [[عسلویه\|بندر عسلویه]] می‌توان اشاره کرد.

			شهرستان‌های استان بوشهر: بوشهر، تنگستان، دشتستان، دشتی، دیر، دیلم، کنگان، عسلویه، جم و گناوه.

	مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.		مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.

Reza rouzbahani در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۶

2024-09-01T05:26:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۶
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	[[File:12386900-2.jpg\|thumb\|12386900-2.jpg]]		[[File:12386900-2.jpg\|thumb\|12386900-2.jpg]]

	واقع در جنوب ایران. از شمال به استان‌های خوزستان و بویراحمد، از شرق به استان‌های فارس و هرمزگان، و از جنوب و غرب به خلیج فارس محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه ~~خرموج،~~ با ارتفاع ۱,~~۹۵۰ متر،~~ و کوه‌های نخا (۱,~~۷۹۳ متر~~)، درا (۱,~~۷۰۶ متر~~)، سیاه‌کوه (۱,~~۶۹۱ متر~~)، و ~~قلعه دختر~~ (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند. استان بوشهر با ~~۸۸۶~~,~~۲۶۷ نفر~~ (~~۱۳۸۵~~) جمعیت از ~~نُه~~ شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر خارک، خارکو، فارسی، عباسک، جبرین، ~~نخیلو،~~ و ام‌الکرم جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن ~~عبارت‌اند~~ از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن ~~عبارت‌اند~~ از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از تنگستان، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در جنگ جهانی اول و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ~~۱۳۱۶~~ جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ~~۱۳۴۰~~ از استان فارس جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری شهر بوشهر تبدیل شد و در ~~۱۳۵۵~~ به استان بوشهر تغییر نام یافت.		واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.

			استان بوشهر با 1,163,400نفر (۱۳9۵ش) جمعیت از 10 شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند.

			مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.

	<br/> <!--12386900-->		<br/> <!--12386900-->

	[[Category:جغرافیای ایران]] [[Category:بوشهر]]		[[Category:جغرافیای ایران]] [[Category:بوشهر]]

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{الگو:جعبه اطلاعات استان5
| نام فارسی =
| نام لاتین =
| نام‌پیشین =
| کشور = ایران
| موقعیت = جنوب ایران - جنوب استان‌های خوزستان و بویراحمد، غرب استان‌های فارس و هرمزگان، و شمال و شرق خلیج فارس
| مرکز = بندر بوشهر
| تعداد شهرستان‌ها = ۹
| تعداد بخش ها = ۲۱
| شهرهای مهم = جزایر خارک، خارکو، فارسی، عباسک، جبرین، نخیلو، و ام‌الکرم
| کوه‌های استان = خرموج (۱,۹۵۰ متر)، نخا (۱,۷۹۳ متر)، درا (۱,۷۰۶ متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱ متر)، و قلعه دختر (۱,۱۹۰متر)
| رودهای استان = هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند
| جمعیت = ۸۸۶,۲۶۷ نفر (۱۳۸۵ش)
| مساحت =
| ارتفاع متوسط =
| میانگین بارندگی سالیانه =
| اقلیم = گرم تا خیلی گرم و خشک
| تولیدات و صنایع مهم = فرآورده‌های کشاورزی: خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی، گندم، جو و سایر غلات - پرورش مرغ و ماهی و میگو - فعالیت‌های صنعتی: تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی - منابع زیرزمینی: نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ

}}بوشِهر، استان

[[File:12386900-2.jpg|thumb|12386900-2.jpg]]

واقع در جنوب ایران. از شمال به استان‌های خوزستان و بویراحمد، از شرق به استان‌های فارس و هرمزگان، و از جنوب و غرب به خلیج فارس محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خرموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰ متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳ متر)، درا (۱,۷۰۶ متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱ متر)، و قلعه دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند. استان بوشهر با ۸۸۶,۲۶۷ نفر (۱۳۸۵) جمعیت از نُه شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر خارک، خارکو، فارسی، عباسک، جبرین، نخیلو، و ام‌الکرم جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارت‌اند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از تنگستان، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در جنگ جهانی اول و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ از استان فارس جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری شهر بوشهر تبدیل شد و در ۱۳۵۵ به استان بوشهر تغییر نام یافت.

<br/> 

[[Category:جغرافیای ایران]] [[Category:بوشهر]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.		واقع در جنوب [[ایران]]. از شمال به استان‌های [[خوزستان]] و [[کهگیلویه و بویراحمد، استان\|کهگیلویه و بویراحمد]]، از شرق به استان‌های [[فارس، استان\|فارس]] و [[هرمزگان، استان\|هرمزگان]]، و از جنوب و غرب به [[خلیج فارس]] محدود است. نواحی شمالی و شرقی این استان را کوهستان‌های نه‌چندان مرتفع و اراضی غرب آن را دشت ساحلی نسبتاً پهناوری فراگرفته است، که عمدتاً از آبرفت رودخانه‌های متعدد آن ناحیه پدید آمده است. کوه خورموج، با ارتفاع ۱,۹۵۰متر، و کوه‌های نخا (۱,۷۹۳متر)، درا (۱,۷۰۶متر)، سیاه‌کوه (۱,۶۹۱متر)، و قلعه‌دختر (۱,۱۹۰متر) از بلندترین نقاط آن محسوب می‌شوند. اقلیم این استان گرم تا خیلی گرم و خشک است و به‌همین علت رودخانه‌های چندان معتبر و پرآبی ندارد و زهاب‌های آن به رودخانه‌های هلّه (حلّه)، دالکی، شوراهرم، و مُند منحصر می‌شود، که غالباً خیلی شور و فصلی‌اند. خط ساحلی این استان از بریدگی‌ها و خورهای متعددی تشکیل یافته است، که خلیجک‌های بوشهر و نای‌بند از آن جمله‌اند.

	استان بوشهر با 1,163,400نفر (۱۳9۵ش) ~~جمعیت~~ از 10 شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند.		استان بوشهر با 1,163,400نفر جمعیت (۱۳9۵ش) از 10 شهرستان و ۲۱ بخش، با مرکزیت اداری بندر‌شهر بوشهر تشکیل شده است و جزایر [[خارک، جزیره\|خارک]]، [[خارکو، جزیره\|خارکو]]، [[فارسی، جزیره\|فارسی]]، [[عباسک، جزیره\|عباسک]]، [[جبرین، جزیره\|جبرین]]، [[نخیلو]]، و [[ام الکرم\|ام‌الکرم]] جزیی از این استان به‌حساب می‌آیند. از شهر و بندرشهرهای مهم آن به [[بندر بوشهر، شهر\|بندر بوشهر]]، [[اهرم، شهر\|اهرم]]، [[بندر دیلم]]، [[برازجان]]، [[بندر کنگان]]، [[بندر گناوه]]، [[بندر دیر]]، [[خورموج]]، [[جم، شهر\|جم]] و [[عسلویه\|بندر عسلویه]] می‌توان اشاره کرد.

			شهرستان‌های استان بوشهر: بوشهر، تنگستان، دشتستان، دشتی، دیر، دیلم، کنگان، عسلویه، جم و گناوه.

	مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.		مهم‌ترین فرآورده‌های کشاورزی آن عبارتند از خرما، مرکبات، تنباکو، صیفی‌جات، و محصولات جالیزی. کشت گندم و جو و سایر غلات و نیز پرورش مرغ و ماهی و میگو نیز از دیگر فعالیت‌های کشاورزی استان مزبور است. استان بوشهر از نظر منابع زیرزمینی، به‌ویژه نفت و گاز طبیعی، موقعیت نسبتاً ممتازی دارد و بعد از خوزستان در جایگاه دوم قرار دارد. افزون بر نفت و گاز طبیعی، آهک، گل سفید، و گچ ازجمله کانی‌های آن است. فعالیت‌های صنعتی آن عبارتند از تولید شیشه، بلور، و مصالح ساختمانی. غیر از [[تنگستان، شهرستان\|تنگستان]]، که از نظر رشادتِ ساکنان آن در [[جنگ جهانی اول]] و مبارزه با انگلیسی‌ها و جلوگیری از نفوذ آنان به داخل ایران در موقعیت خاصی قرار دارد، تاریخ بقیۀ استان همان تاریخ بوشهر است. در تقسیمات کشوری آبان ۱۳۱۶ش جزیی از استان هفتم (فارس) بود. در ۱۳۴۰ش از [[فارس، استان\|استان فارس]] جدا و به فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس با مرکزیت اداری [[بوشهر، شهر\|شهر بوشهر]] تبدیل شد و در ۱۳۵۵ش به استان بوشهر تغییر نام یافت.