تئاتر ابی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۳

2025-07-30T05:03:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:14286900-1.jpg\|بندانگشتی\|ساختمان جدید تئاتر ابی]]		[[پرونده:14286900-1.jpg\|بندانگشتی\|ساختمان جدید تئاتر ابی]]
	تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>		تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>
	[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰م که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴م گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جان میلینگتون\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱م، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶م بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱م این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴م تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰م اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱م، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶م، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰م به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان ~~(۱۹۲۹)~~\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->		[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰م که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴م گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جان میلینگتون\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱م، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶م بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱م این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴م تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰م اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱م، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶م، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰م به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->

Mohammadi3 در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۱

2025-07-29T17:31:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:14286900-1.jpg\|بندانگشتی\|ساختمان جدید تئاتر ابی]]		[[پرونده:14286900-1.jpg\|بندانگشتی\|ساختمان جدید تئاتر ابی]]
	تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>		تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>
	[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰م که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴م گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، ~~جی (~~جان~~) ام (~~میلینگتون~~) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)~~\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱م، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶م بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱م این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴م تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰م اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱م، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶م، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰م به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان (۱۹۲۹)\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->		[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰م که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴م گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جان میلینگتون\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱م، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶م بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱م این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴م تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰م اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱م، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶م، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰م به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان (۱۹۲۹)\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->

Mohammadi3 در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۰۱

2024-12-30T06:01:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:14286900-1.jpg\|بندانگشتی\|ساختمان جدید ~~تیاتر~~ ابی]]		[[پرونده:14286900-1.jpg\|بندانگشتی\|ساختمان جدید تئاتر ابی]]
	تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>		تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>
	[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ~~۱۹۰۰~~ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ~~۱۹۰۴~~ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جی (جان) ام (میلینگتون) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ~~۱۹۵۱،~~ تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ~~۱۹۶۶~~ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ~~۱۹۰۱~~ این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ~~۱۹۱۴~~ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ~~۱۹۳۰~~ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ~~۱۹۵۱،~~ کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ~~۱۹۶۶،~~ در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ~~۱۹۶۰~~ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان (۱۹۲۹)\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->		[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰م که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴م گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جی (جان) ام (میلینگتون) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱م، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶م بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱م این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴م تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰م اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱م، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶م، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰م به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان (۱۹۲۹)\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ تیاتر ابی را به تئاتر ابی منتقل کرد

2024-12-30T05:58:49Z

Mohammadi3 صفحهٔ تیاتر ابی را به تئاتر ابی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۸
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۴۰

2021-12-24T09:40:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:14286900-1.jpg\|بندانگشتی\|ساختمان جدید تیاتر ابی]]
	تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>		تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>
	[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جی (جان) ام (میلینگتون) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱ این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان (۱۹۲۹)\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->		[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جی (جان) ام (میلینگتون) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱ این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان (۱۹۲۹)\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->

Nazanin در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۶

2021-12-24T09:36:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>		تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>
	[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جی (جان) ام (میلینگتون) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱ این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و جورج برنارد شاو<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به انگلستان و امریکا، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس ~~کیلْروی~~<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین ~~بَری~~<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف ~~جِی~~ مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از برایان فریل<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->		[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جی (جان) ام (میلینگتون) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱ این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به [[انگلستان]] و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از [[فریل، برایان (۱۹۲۹)\|برایان فریل]]<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->

Nazanin در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۲

2021-12-24T09:32:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۱:		خط ۱:

	تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>		تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>
	[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر ~~اَبي~~]]<p>تماشاخانه‌ای در دوبلین<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو ~~گِرِگوری~~<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، ~~جِی~~ ام سینگ<ref>J M Synge </ref>، و شون اُوکیسی<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱ این انجمن را دبلیو جی ~~فِی~~<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. ~~جِی~~ ام سینگ، پادریک ~~کالِم~~<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و جورج برنارد شاو<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به انگلستان و امریکا، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلْروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بَری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جِی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از برایان فریل<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->		[[پرونده: 14286900.jpg \| بندانگشتی\|تئاتر اَبی]]<p>تماشاخانه‌ای در [[دوبلین، شهر\|دوبلین]]<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گرگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، [[سینگ، جی (جان) ام (میلینگتون) (۱۸۷۱ـ۱۹۰۹)\|جی ام سینگ]]<ref>J M Synge </ref>، و [[اوکیسی، شون (۱۸۸۴ـ۱۹۶۴)\|شون اُوکیسی]]<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱ این انجمن را دبلیو جی فی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جی ام سینگ، [[کالم، پادریک (۱۸۸۱ـ۱۹۷۲)\|پادریک کالم]]<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و جورج برنارد شاو<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به انگلستان و امریکا، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلْروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بَری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جِی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از برایان فریل<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p><!--14286900-->


خط ۷:		خط ۶:
	[[رده:تئاتر]]		[[رده:تئاتر]]
	[[رده:جهان – آثار، رویدادها، اماکن]]		[[رده:جهان – آثار، رویدادها، اماکن]]
			<references />

Nazanin در ‏۱۴ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۴

2019-10-14T06:24:17Z

صفحهٔ تازه

تئاتر اَبی (Abbey Theatre)<br>
[[پرونده: 14286900.jpg | بندانگشتی|تئاتر اَبي]]<p>تماشاخانه‌ای در دوبلین<ref>Dublin</ref>، جمهوری ایرلند<ref>Repulic of Ireland </ref>، که با احیای ادبی اوایل دهۀ ۱۹۰۰ که بخشی از احیای کلی فرهنگ ایرلندی بود، پیوستگی داشت. این تماشاخانه در ۱۹۰۴ گشایش یافت و آثار بسیاری از نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی، ازجمله بانو گِرِگوری<ref>Lady Gregory </ref>، ویلیام بی ییتس<ref>William B Yeats</ref>، جِی ام سینگ<ref>J M Synge </ref>، و شون اُوکیسی<ref>Sean O'casey</ref>، را بر روی صحنه آورد. در ۱۹۵۱، تئاتر اَبی در آتش سوخت ولی در ۱۹۶۶ بازسازی شد. این تماشاخانه برای استقرار «انجمن تئاتر ملی ایرلند<ref>Irish National Theatre Society</ref>» با تأمین هزینه توسط آنی هورنیمَن<ref>Annie Horniman </ref> ساخته شد؛ در ۱۹۰۱ این انجمن را دبلیو جی فِی<ref>W G Fay </ref>، ییتس، و بانو گرگوری برای اجرای نمایش‌نامه‌های نمایش‌نامه‌نویسان جدید ایرلندی تشکیل دادند. پروانۀ تماشاخانه به بانو گرگوری تعلق داشت و در سال‌های آغازین آن، او و ییتس یگانه کارگردان‌هایش بودند. این تماشاخانه به‌زودی مستقل شد و با نمایش‌های عالی و اجراهای فوق‌العاده، به تماشاخانۀ تخصصی نمایش‌های کوتاه<ref>repertory</ref> شهرت یافت. جِی ام سینگ، پادریک کالِم<ref>Padraic Colum</ref>، جورج فیتسموریس<ref>George Fitzmaurice </ref>، و جورج برنارد شاو<ref>George Bernard Shaw </ref>، علاوه‌بر ییتس و بانو گرگوری، از نخستین نویسندگان آن بودند. این گروه با سفر به انگلستان و امریکا، جایی‌که برتری کارگردانی و بازیگری آن در سال‌های قبل از ۱۹۱۴ تأثیری ژرف داشت، نمایش‌های خود را برگزار کرد. تئاتر اَبی از خطرهای جنگ جهانی اول مصون ماند و سال‌های بعد، نخستین نمایش‌نامه‌های شون اُو کیسی را به‌روی صحنه آورد. بازیگران بسیاری، همچون سارا آلگود<ref>Sara Allgood </ref> و آرتور سینکلر<ref>Arthur Sinclair </ref>، از آن‌جا فارغ‌التحصیل شدند. سیل نمایش‌نامه‌نویسان جوان در دهۀ ۱۹۲۰ و دهۀ ۱۹۳۰ اَبی را از نمایش شاعرانه به‌سوی نمایش واقع‌گرایانه<ref>realistic drama </ref> سوق داد، اما به‌رغم خسارت‌دیدن ساختمان تماشاخانه براثر آتش‌سوزی در ۱۹۵۱، کیفیت نمایش‌ها در سطح بالا باقی ماند. این گروه، تا گشایش تئاتر جدید اَبی در ۱۹۶۶، در تئاتر کوئینز<ref>Queen's Theatre</ref> به اجرای نمایش پرداخت. از دهۀ ۱۹۶۰ به بعد، تئاتر اَبی شیوه‌هایی بسیار نوآورانه را در پیش گرفت؛ چنان‌که با تغییرندادن رپرتوار مرسوم، که با آثار نمایش‌نامه‌نویسانی چون شون اُ وکیسی و تی سی ماری<ref>TC Murray </ref> پیوند می‌یافت، از نمایش ایرلندی جدید ساختۀ تام مورفی<ref>Tom Murphy </ref>، تامس کیلْروی<ref>Thomas Kilroy</ref>، فرانک مگینیس<ref>Frank McGuinness </ref>، سباستین بَری<ref>Sebastian Barry </ref>، مارینا کار<ref>Marina Carr </ref> و دیگران، استقبال کرد. بازیگرانی چون دونال مک‌کان<ref>Donal McCann </ref> و فیونا شاو<ref>Fiona Shaw </ref> جانشین سیریل کیوزاک، سیوبان هک‌کنا<ref>Siobhan McKenna </ref>، اف جِی مک‌کورمیک<ref>FJ McCormick </ref> از نسل‌های پیشین شدند. اَبی با نمایش‌نامه‌هایی از برایان فریل<ref>Brian Friel </ref>، کانر مکفرسون<ref>Conor MacPherson</ref>، و دیگران با موفقیت به سفرهای هنری خود ادامه می‌دهد.</p>

----
[[رده:تئاتر]]
[[رده:جهان – آثار، رویدادها، اماکن]]