Nazanin در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۹

2019-09-22T10:19:10Z

صفحهٔ تازه

تصویرگرایی (ادبیات)(Imagism)

(یا: ایماژیسم) نهضتی در شعر شاعران امریکایی و انگلیسی، که از ویژگی‌های اشعارشان زبان عینی و صنایع ادبی، موضوع‌های جدید، آزادی از قید وزن، و خودداری از به‌کارگیری مضامین رمانتیک یا رمزی است. تصویرگرایی جانشین مکتب نمادگرایی<ref>Symbolism</ref> فرانسه شد. اصول اعتقادی آن را ازرا پاوند<ref>Ezra Pound</ref> با توجه به آرای شاعرانی نظیر هیلدا دولیتِل (اچ. دی)<ref>(Hilda Doolittle (H. D</ref>، ریچارد آلدینْگتون<ref>Richard Aldington</ref>، اف اس فلینْت<ref>F S Flint</ref>، و دیدگاه‌های انتقادی تی ای هیوم<ref>T E Hulme</ref>، در ۱۹۱۳ عرضه داشت. تصویرگرایان اشعاری موجز، با صراحتی آشکار می‌سرودند که در آن‌ها یک تصویر بصری دقیق کلیت بیان شاعرانه را تشکیل می‌داد. پاوند در ۱۹۱۴ به ورتیسیسم<ref>Vorticism </ref> گرایید و اِیمی لوئِل<ref>Amy Lowel</ref> رهبری معنوی جنبش را عهده‌دار شد. از دیگر شاعران تصویرگرا جان گولد فلِچِر<ref>John Gould Fletcher</ref> و هَریِت مونرو<ref>Harriet Monroe</ref> بودند. این جنبش بر اشعار کنراد اِیکن<ref>Conrad Aiken</ref>، ماریان مور<ref>Marianne Moore</ref>، وَلِس استیوِنز<ref>Wallace Stevens</ref>، دی اچ لارِنس<ref>D H Lawrence</ref> و تی اس الیوت<ref>T S Eliot</ref> تأثیر بخشید. چهار گلچین (''تصویرگرایان''<ref>''Des Imagistes''</ref>، ۱۹۱۴، ''شاعران تصویرگرا''<ref>''Some Imagists''</ref>، ۱۹۱۷، ۱۹۱۶، ۱۹۱۷)، و مجلات ''شعر''<ref>''Poetry'' </ref> (از ۱۹۱۲) و ''خودبین''<ref>''The Egoist''</ref> (از ۱۹۱۴)، به‌ترتیب در امریکا و انگلستان به نشر شعر تصویرگرایان پرداختند. اصول مکتب تصویرگرایی را که در مجلۀ شعر بیان شده، می‌توان به اختصار چنین برشمرد: استفاده از زبان گفتار و زبان تصویر، آزادی به‌کارگیری وزن‌های نو و گزینش مضامین گوناگون، آفرینش اشعار محکم، جدی و روشن، تمرکز به‌منزلۀ جوهر اصلی شعر، و برخورد مستقیم با اشیای عینی و ذهنی.

 

----

[[Category:ادبیات عمومی]]
[[Category:علوم ادبی، جنبش ها، گروه ها]]
<references />

تصویرگرایی (ادبیات) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۹