تیلور، جوزف - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۷

2025-09-30T05:27:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[پرونده: 14307200.jpg \| بندانگشتی\|~~تِيلور، جوزِف~~]]		}}[[پرونده: 14307200.jpg \| بندانگشتی\|تیلور، جوزف]]
	تِیلور، جوزِف (۱۹۴۱م - )(Taylor, Joseph)<br><p>پرتو اخترشناس امریکایی. در ~~۱۹۹۳،~~ با راسل هالس<ref>Russell Hulse</ref>، به‌سبب کشف نوع جدیدی تپ‌اختر<ref>Pulsar</ref>، به‌نام تپ‌اختر دوتایی، به جایزۀ نوبل فیزیک دست یافت. این تپ‌اختر همدمی نامرئی دارد که به‌دور آن در گردش است و امواج گرانشی<ref>gravitational waves </ref> از خود گسیل می‌کند. این نخستین تأیید تجربی وجود امواجی بود که در نظریۀ نسبیت عام اینشتین پیش‌بینی شده بود. تیلور و هالس این تپ‌اختر را در ~~۱۹۷۴~~ و هنگامی کشف کردند که تیلور در دانشگاه ماساچوست<ref>Massachusetts</ref> در اَمرست<ref>Amherst </ref> امریکا کار می‌کرد و هالس هم دانشجوی دورۀ تحصیلات تکمیلی بود. این دو اخترشناس تغییر منظم کوچکی را در بازه‌های بین تپ‌هایی رادیویی آشکارسازی کردند که از تپ‌اختر ۱۶+۱۹۱۳ PSR گسیل می‌شدند. این تغییر براثر گردش تپ‌اختر به‌دور جسم دیگری پدید می‌آمد. به‌علت اُفت انرژی سامانه، که به‌صورت امواج گرانشی گسیل می‌شد، تپ‌های رادیویی با آهنگ منظم حدودِ ۷۵ میکروثانیه در سال کُندتر می‌شدند. تیلور طی هجده سال بعد با بهبود رصدهایی که از تپ‌های سامانۀ دوتایی به‌عمل آورد، توانست تأیید کند که کُندشدن تپ‌ها با همان آهنگی صورت می‌گیرد که در نسبیت عام<ref>general relativity </ref> پیش‌بینی می‌شود. او اکنون در دانشگاه پرینستون<ref>Princeton</ref> نیوجرسی<ref>New Jersey</ref> استاد فیزیک است.</p><!--14307200-->		تِیلور، جوزِف (۱۹۴۱م - )(Taylor, Joseph)<br><p>پرتو اخترشناس امریکایی. در ۱۹۹۳م، با راسل هالس<ref>Russell Hulse</ref>، به‌سبب کشف نوع جدیدی تپ‌اختر<ref>Pulsar</ref>، به‌نام تپ‌اختر دوتایی، به جایزۀ نوبل فیزیک دست یافت. این تپ‌اختر همدمی نامرئی دارد که به‌دور آن در گردش است و امواج گرانشی<ref>gravitational waves </ref> از خود گسیل می‌کند. این نخستین تأیید تجربی وجود امواجی بود که در نظریۀ نسبیت عام اینشتین پیش‌بینی شده بود. تیلور و هالس این تپ‌اختر را در ۱۹۷۴م و هنگامی کشف کردند که تیلور در دانشگاه ماساچوست<ref>Massachusetts</ref> در اَمرست<ref>Amherst </ref> امریکا کار می‌کرد و هالس هم دانشجوی دورۀ تحصیلات تکمیلی بود. این دو اخترشناس تغییر منظم کوچکی را در بازه‌های بین تپ‌هایی رادیویی آشکارسازی کردند که از تپ‌اختر ۱۶+۱۹۱۳ PSR گسیل می‌شدند. این تغییر براثر گردش تپ‌اختر به‌دور جسم دیگری پدید می‌آمد. به‌علت اُفت انرژی سامانه، که به‌صورت امواج گرانشی گسیل می‌شد، تپ‌های رادیویی با آهنگ منظم حدودِ ۷۵ میکروثانیه در سال کُندتر می‌شدند. تیلور طی هجده سال بعد با بهبود رصدهایی که از تپ‌های سامانۀ دوتایی به‌عمل آورد، توانست تأیید کند که کُندشدن تپ‌ها با همان آهنگی صورت می‌گیرد که در نسبیت عام<ref>general relativity </ref> پیش‌بینی می‌شود. او اکنون در دانشگاه پرینستون<ref>Princeton</ref> نیوجرسی<ref>New Jersey</ref> استاد فیزیک است.</p><!--14307200-->

Mohammadi3 در ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۵

2025-09-30T05:25:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۵
خط ۱:		خط ۱:

	~~تِیلور، جوزِف (۱۹۴۱)(Taylor, Joseph)<br>~~
	~~[[پرونده: 14307200.jpg \| بندانگشتی\|تِيلور، جوزِف]]~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =جوزف تیلور		\|عنوان =جوزف تیلور
خط ۲۹:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>پرتو اخترشناس امریکایی. در ۱۹۹۳، با راسل هالس<ref>Russell Hulse</ref>، به‌سبب کشف نوع جدیدی تپ‌اختر<ref>Pulsar</ref>، به‌نام تپ‌اختر دوتایی، به جایزۀ نوبل فیزیک دست یافت. این تپ‌اختر همدمی نامرئی دارد که به‌دور آن در گردش است و امواج گرانشی<ref>gravitational waves </ref> از خود گسیل می‌کند. این نخستین تأیید تجربی وجود امواجی بود که در نظریۀ نسبیت عام اینشتین پیش‌بینی شده بود. تیلور و هالس این تپ‌اختر را در ۱۹۷۴ و هنگامی کشف کردند که تیلور در دانشگاه ماساچوست<ref>Massachusetts</ref> در اَمرست<ref>Amherst </ref> امریکا کار می‌کرد و هالس هم دانشجوی دورۀ تحصیلات تکمیلی بود. این دو اخترشناس تغییر منظم کوچکی را در بازه‌های بین تپ‌هایی رادیویی آشکارسازی کردند که از تپ‌اختر ۱۶+۱۹۱۳ PSR گسیل می‌شدند. این تغییر براثر گردش تپ‌اختر به‌دور جسم دیگری پدید می‌آمد. به‌علت اُفت انرژی سامانه، که به‌صورت امواج گرانشی گسیل می‌شد، تپ‌های رادیویی با آهنگ منظم حدودِ ۷۵ میکروثانیه در سال کُندتر می‌شدند. تیلور طی هجده سال بعد با بهبود رصدهایی که از تپ‌های سامانۀ دوتایی به‌عمل آورد، توانست تأیید کند که کُندشدن تپ‌ها با همان آهنگی صورت می‌گیرد که در نسبیت عام<ref>general relativity </ref> پیش‌بینی می‌شود. او اکنون در دانشگاه پرینستون<ref>Princeton</ref> نیوجرسی<ref>New Jersey</ref> استاد فیزیک است.</p><!--14307200-->		}}[[پرونده: 14307200.jpg \| بندانگشتی\|تِيلور، جوزِف]]
			تِیلور، جوزِف (۱۹۴۱م - )(Taylor, Joseph)<br><p>پرتو اخترشناس امریکایی. در ۱۹۹۳، با راسل هالس<ref>Russell Hulse</ref>، به‌سبب کشف نوع جدیدی تپ‌اختر<ref>Pulsar</ref>، به‌نام تپ‌اختر دوتایی، به جایزۀ نوبل فیزیک دست یافت. این تپ‌اختر همدمی نامرئی دارد که به‌دور آن در گردش است و امواج گرانشی<ref>gravitational waves </ref> از خود گسیل می‌کند. این نخستین تأیید تجربی وجود امواجی بود که در نظریۀ نسبیت عام اینشتین پیش‌بینی شده بود. تیلور و هالس این تپ‌اختر را در ۱۹۷۴ و هنگامی کشف کردند که تیلور در دانشگاه ماساچوست<ref>Massachusetts</ref> در اَمرست<ref>Amherst </ref> امریکا کار می‌کرد و هالس هم دانشجوی دورۀ تحصیلات تکمیلی بود. این دو اخترشناس تغییر منظم کوچکی را در بازه‌های بین تپ‌هایی رادیویی آشکارسازی کردند که از تپ‌اختر ۱۶+۱۹۱۳ PSR گسیل می‌شدند. این تغییر براثر گردش تپ‌اختر به‌دور جسم دیگری پدید می‌آمد. به‌علت اُفت انرژی سامانه، که به‌صورت امواج گرانشی گسیل می‌شد، تپ‌های رادیویی با آهنگ منظم حدودِ ۷۵ میکروثانیه در سال کُندتر می‌شدند. تیلور طی هجده سال بعد با بهبود رصدهایی که از تپ‌های سامانۀ دوتایی به‌عمل آورد، توانست تأیید کند که کُندشدن تپ‌ها با همان آهنگی صورت می‌گیرد که در نسبیت عام<ref>general relativity </ref> پیش‌بینی می‌شود. او اکنون در دانشگاه پرینستون<ref>Princeton</ref> نیوجرسی<ref>New Jersey</ref> استاد فیزیک است.</p><!--14307200-->

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ تیلور، جوزف (۱۹۴۱) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به تیلور، جوزف منتقل کرد

2025-09-30T05:13:36Z

Mohammadi3 صفحهٔ تیلور، جوزف (۱۹۴۱) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به تیلور، جوزف منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۳
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۵

2019-10-21T06:55:53Z

صفحهٔ تازه

تِیلور، جوزِف (۱۹۴۱)(Taylor, Joseph)<br>
[[پرونده: 14307200.jpg | بندانگشتی|تِيلور، جوزِف]]
{{جعبه زندگینامه
|عنوان =جوزف تیلور
|نام =Joseph Taylor
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۹۴۱م
|تاریخ مرگ=
|دوره زندگی=
|ملیت=امریکایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =پرتو اخترشناس
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد فیزیک دانشگاه پرینستون نیوجرسی
|جوایز و افتخارات =نوبل فیزیک به سبب کشف تپ اختر دوتایی (همراه با راسل هالس، ۱۹۹۳)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =اخترشناسی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}<p>پرتو اخترشناس امریکایی. در ۱۹۹۳، با راسل هالس<ref>Russell Hulse</ref>، به‌سبب کشف نوع جدیدی تپ‌اختر<ref>Pulsar</ref>، به‌نام تپ‌اختر دوتایی، به جایزۀ نوبل فیزیک دست یافت. این تپ‌اختر همدمی نامرئی دارد که به‌دور آن در گردش است و امواج گرانشی<ref>gravitational waves </ref> از خود گسیل می‌کند. این نخستین تأیید تجربی وجود امواجی بود که در نظریۀ نسبیت عام اینشتین پیش‌بینی شده بود. تیلور و هالس این تپ‌اختر را در ۱۹۷۴ و هنگامی کشف کردند که تیلور در دانشگاه ماساچوست<ref>Massachusetts</ref> در اَمرست<ref>Amherst </ref> امریکا کار می‌کرد و هالس هم دانشجوی دورۀ تحصیلات تکمیلی بود. این دو اخترشناس تغییر منظم کوچکی را در بازه‌های بین تپ‌هایی رادیویی آشکارسازی کردند که از تپ‌اختر ۱۶+۱۹۱۳ PSR گسیل می‌شدند. این تغییر براثر گردش تپ‌اختر به‌دور جسم دیگری پدید می‌آمد. به‌علت اُفت انرژی سامانه، که به‌صورت امواج گرانشی گسیل می‌شد، تپ‌های رادیویی با آهنگ منظم حدودِ ۷۵ میکروثانیه در سال کُندتر می‌شدند. تیلور طی هجده سال بعد با بهبود رصدهایی که از تپ‌های سامانۀ دوتایی به‌عمل آورد، توانست تأیید کند که کُندشدن تپ‌ها با همان آهنگی صورت می‌گیرد که در نسبیت عام<ref>general relativity </ref> پیش‌بینی می‌شود. او اکنون در دانشگاه پرینستون<ref>Princeton</ref> نیوجرسی<ref>New Jersey</ref> استاد فیزیک است.</p>

----
[[رده:اخترشناسی]]
[[رده:(اخترشناسی)اشخاص و آثار]]