جهل بسیط - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۱

2024-10-26T17:31:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۱
خط ۱:		خط ۱:

	جَهل بَسیط<br />(یعنی: نادانی یا نادانستن ساده) در دانش اخلاق، آن است که «نفس از فضیلت علم عاری باشد و بر لوح ذهن، دانشی نقش نبسته باشد و شخص بر این امر آگاه باشد. «آن کس که نداند و بداند که نداند»، دارای جهل بسیط است. جهل بسیط را از دو دیدگاه می‌توان نگریست: ۱. دیدگاه مثبت، که بر طبق آن، نه فقط جهل بسیط، نکوهیده نیست که پسندیده هم هست؛ چرا که انسان، در آغاز تولد و در دورۀ کودکی دارای جهل بسیط است و جهل بسیط، شرط آموختن و آموزاندن است. گذشته از آن، علم به نادانی، مقام سقراطی است و بزرگی سقراط در این بود که می‌دانست که نمی‌داند و به قول شاعر، «تا بدان‌جا رسید دانش من/که بدانم همی که نادانم»؛ ۲. دیدگاه منفی، که بر طبق آن، جهل بسیط، ازجملۀ رذایل و یکی از بیمارهای قوّۀ نظری است که از تفریط این قوّه بر‌می‌آید و درنگ‌کردن در مقام این جهل و خرسندشدن بدان، لاجرم موجب حرکت‌نکردن در طریق آموختن است و این امر، تباه‌ترین رذیلت محسوب می‌شود. به نظر علمای اخلاق (= طبیبان روحانی) راه علاج این بیماری آن است که جاهل (= گرفتار بیماری جهل) با تأمّل در حال حیوان و انسان دریابد که برتری انسان بر دیگر حیوانات، حاصل تفکر و تمییز و دانایی اوست. این دریافت موجب می‌شود تا گرفتار رذیلت نادانی، به آموختن روی آورد و به فضیلت دانایی آراسته شود. نیز ← [[الطب الروحانی\|طب روحانی]]		جَهل بَسیط<br />(یعنی: نادانی یا نادانستن ساده) در دانش اخلاق، آن است که «نفس از فضیلت علم عاری باشد و بر لوح ذهن، دانشی نقش نبسته باشد و شخص بر این امر آگاه باشد. «آن کس که نداند و بداند که نداند»، دارای جهل بسیط است. جهل بسیط را از دو دیدگاه می‌توان نگریست: ۱. دیدگاه مثبت، که بر طبق آن، نه فقط جهل بسیط، نکوهیده نیست که پسندیده هم هست؛ چرا که انسان، در آغاز تولد و در دورۀ کودکی دارای جهل بسیط است و جهل بسیط، شرط آموختن و آموزاندن است. گذشته از آن، علم به نادانی، مقام سقراطی است و بزرگی سقراط در این بود که می‌دانست که نمی‌داند و به قول شاعر، «تا بدان‌جا رسید دانش من/که بدانم همی که نادانم»؛ ۲. دیدگاه منفی، که بر طبق آن، جهل بسیط، ازجملۀ رذایل و یکی از بیمارهای قوّۀ نظری است که از تفریط این قوّه بر‌می‌آید و درنگ‌کردن در مقام این جهل و خرسندشدن بدان، لاجرم موجب حرکت‌نکردن در طریق آموختن است و این امر، تباه‌ترین رذیلت محسوب می‌شود. به نظر علمای اخلاق (= طبیبان روحانی) راه علاج این بیماری آن است که جاهل (= گرفتار بیماری جهل) با تأمّل در حال حیوان و انسان دریابد که برتری انسان بر دیگر حیوانات، حاصل تفکر و تمییز و دانایی اوست. این دریافت موجب می‌شود تا گرفتار رذیلت نادانی، به آموختن روی آورد و به فضیلت دانایی آراسته شود. نیز ← [[الطب الروحانی\|الطب روحانی]]

	<br /> <!--42177900-->		<br /> <!--42177900-->

Mohammadi3 در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۰

2024-10-26T17:30:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۰
خط ۱:		خط ۱:

	جَهل بَسیط<br />(یعنی: نادانی یا نادانستن ساده) در دانش اخلاق، آن است که «نفس از فضیلت علم عاری باشد و بر لوح ذهن، دانشی نقش نبسته باشد و شخص بر این امر آگاه باشد. «آن کس که نداند و بداند که نداند»، دارای جهل بسیط است. جهل بسیط را از دو دیدگاه می‌توان نگریست: ۱. دیدگاه مثبت، که بر طبق آن، نه فقط جهل بسیط، نکوهیده نیست که پسندیده هم هست؛ چرا که انسان، در آغاز تولد و در دورۀ کودکی دارای جهل بسیط است و جهل بسیط، شرط آموختن و آموزاندن است. گذشته از آن، علم به نادانی، مقام سقراطی است و بزرگی سقراط در این بود که می‌دانست که نمی‌داند و به قول شاعر، «تا بدان‌جا رسید دانش من/که بدانم همی که نادانم»؛ ۲. دیدگاه منفی، که بر طبق آن، جهل بسیط، ازجملۀ رذایل و یکی از بیمارهای قوّۀ نظری است که از تفریط این قوّه بر‌می‌آید و درنگ‌کردن در مقام این جهل و خرسندشدن بدان، لاجرم موجب حرکت‌نکردن در طریق آموختن است و این امر، تباه‌ترین رذیلت محسوب می‌شود. به نظر علمای اخلاق (= طبیبان روحانی) راه علاج این بیماری آن است که جاهل (= گرفتار بیماری جهل) با تأمّل در حال حیوان و انسان دریابد که برتری انسان بر دیگر حیوانات، حاصل تفکر و تمییز و دانایی اوست. این دریافت موجب می‌شود تا گرفتار رذیلت نادانی، به آموختن روی آورد و به فضیلت دانایی آراسته شود.		جَهل بَسیط<br />(یعنی: نادانی یا نادانستن ساده) در دانش اخلاق، آن است که «نفس از فضیلت علم عاری باشد و بر لوح ذهن، دانشی نقش نبسته باشد و شخص بر این امر آگاه باشد. «آن کس که نداند و بداند که نداند»، دارای جهل بسیط است. جهل بسیط را از دو دیدگاه می‌توان نگریست: ۱. دیدگاه مثبت، که بر طبق آن، نه فقط جهل بسیط، نکوهیده نیست که پسندیده هم هست؛ چرا که انسان، در آغاز تولد و در دورۀ کودکی دارای جهل بسیط است و جهل بسیط، شرط آموختن و آموزاندن است. گذشته از آن، علم به نادانی، مقام سقراطی است و بزرگی سقراط در این بود که می‌دانست که نمی‌داند و به قول شاعر، «تا بدان‌جا رسید دانش من/که بدانم همی که نادانم»؛ ۲. دیدگاه منفی، که بر طبق آن، جهل بسیط، ازجملۀ رذایل و یکی از بیمارهای قوّۀ نظری است که از تفریط این قوّه بر‌می‌آید و درنگ‌کردن در مقام این جهل و خرسندشدن بدان، لاجرم موجب حرکت‌نکردن در طریق آموختن است و این امر، تباه‌ترین رذیلت محسوب می‌شود. به نظر علمای اخلاق (= طبیبان روحانی) راه علاج این بیماری آن است که جاهل (= گرفتار بیماری جهل) با تأمّل در حال حیوان و انسان دریابد که برتری انسان بر دیگر حیوانات، حاصل تفکر و تمییز و دانایی اوست. این دریافت موجب می‌شود تا گرفتار رذیلت نادانی، به آموختن روی آورد و به فضیلت دانایی آراسته شود. نیز ← [[الطب الروحانی\|طب روحانی]]

	~~ ~~

	نیز ← [[الطب الروحانی\|طب روحانی]]

	<br /> <!--42177900-->		<br /> <!--42177900-->

Mohammadi3 در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۰

2024-10-26T17:30:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۰
خط ۴:		خط ۴:


	نیز ← [[~~طب_الروحانی_(الطب_...)~~\|طب روحانی]]		نیز ← [[الطب الروحانی\|طب روحانی]]

	<br /> <!--42177900-->		<br /> <!--42177900-->

Nazanin در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۳۴

2021-05-29T06:34:28Z

صفحهٔ تازه

جَهل بَسیط<br />(یعنی: نادانی یا نادانستن ساده) در دانش اخلاق، آن است که «نفس از فضیلت علم عاری باشد و بر لوح ذهن، دانشی نقش نبسته باشد و شخص بر این امر آگاه باشد. «آن کس که نداند و بداند که نداند»، دارای جهل بسیط است. جهل بسیط را از دو دیدگاه می‌توان نگریست: ۱. دیدگاه مثبت، که بر طبق آن، نه فقط جهل بسیط، نکوهیده نیست که پسندیده هم هست؛ چرا که انسان، در آغاز تولد و در دورۀ کودکی دارای جهل بسیط است و جهل بسیط، شرط آموختن و آموزاندن است. گذشته از آن، علم به نادانی، مقام سقراطی است و بزرگی سقراط در این بود که می‌دانست که نمی‌داند و به قول شاعر، «تا بدان‌جا رسید دانش من/که بدانم همی که نادانم»؛ ۲. دیدگاه منفی، که بر طبق آن، جهل بسیط، ازجملۀ رذایل و یکی از بیمارهای قوّۀ نظری است که از تفریط این قوّه بر‌می‌آید و درنگ‌کردن در مقام این جهل و خرسندشدن بدان، لاجرم موجب حرکت‌نکردن در طریق آموختن است و این امر، تباه‌ترین رذیلت محسوب می‌شود. به نظر علمای اخلاق (= طبیبان روحانی) راه علاج این بیماری آن است که جاهل (= گرفتار بیماری جهل) با تأمّل در حال حیوان و انسان دریابد که برتری انسان بر دیگر حیوانات، حاصل تفکر و تمییز و دانایی اوست. این دریافت موجب می‌شود تا گرفتار رذیلت نادانی، به آموختن روی آورد و به فضیلت دانایی آراسته شود.

 

نیز ← [[طب_الروحانی_(الطب_...)|طب روحانی]]

<br /> 

[[Category:فلسفه ، منطق و کلام]]
[[Category:(فلسفه ، منطق و کلام)اصطلاحات و مفاهیم]]