جورجونه، دا کاسل فرانکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۸

2024-10-13T05:38:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۸
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	[[پرونده: 16127300.jpg \| بندانگشتی\|سه فيلسوف، اثر دا کاسل‌فرانکو جورجونِه]]		[[پرونده: 16127300.jpg \| بندانگشتی\|سه فيلسوف، اثر دا کاسل‌فرانکو جورجونِه]]

	(نام اصلی: جورجو باربارِلّی<ref>Giorgio Barbarelli </ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref>. در [[ونیز]] فعالیت داشت. مناظر شاعرانۀ رنسانسی را با رنگ‌های متنوّع، شکل‌های سیّال، و صمیمیتی دلنشین بر تابلو آورد. نقاشی ''ونوس خفته''<ref>''Sleeping Venus'' </ref> (ح ~~۱۵۱۰؛~~ نگارخانۀ نقاشی [[درسدن\|درسدِن]]<ref>Gemaldegalerie, Dresden </ref>)، ازجمله آثار اوست که احتمالاً به‌وسیلۀ [[تیسین]]<ref>Titian </ref> تکمیل شده است. نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو<ref>Castlfranco </ref>، با ترکیب‌بندی متقارن و شیوۀ منسجمش، با آثار [[بلینی، خانواده\|بلّینی]]<ref>Bellini </ref>، که استادش بود، قابل قیاس است و، به احتمال بسیار، از نخستین آثار جورجونه بوده است. جورجونه را احتمالاً باید مبتکری در تکامل اسلوب رنگ‌وروغن، و استفاده از رنگ‌های گرم و متنوع، و مبدع نقاشی مستقل از موقعیّت یا کارکردی خاص، دانست. برای او زیبایی شاعرانه و سحرانگیز نوعی ویژگی فردی شمرده می‌شود، که در اثرش با نام ''طوفان''<ref>''The Tempest'' </ref> (۱۵۰۸م) کاملاً مشهود است؛ در این نقاشیِ رؤیاگونه، انسان‌هایی بی‌تفاوت دربرابر پس‌زمینه‌ای قرار دارند که آبستن توفانی صاعقه‌آساست؛ معنای اثر بیشتر در حال‌وهوای آن نهفته است تا در مضمونش. به‌جز تابلوی ''ونوس خفته''، فقط چهار نقاشی دیگر به یقین از آثار جورجونه شناخته شده‌اند، که عبارت‌اند از نقاشی محرابی ''کاسل‌فرانکو'' در کلیسای جامع کاسل‌فرانکو (که گاه با نام ''مریم عذرا و کودک بر تخت نشسته با دو قدیس''<ref>''Madonna and Child Enthroned with Two Saints''</ref> نیز یاد شده است)، ''سه فیلسوف''<ref>''The Three Philosophers''</ref>، ''تصویر یک زن''<ref>''Portrait of a Lady'' </ref> (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر [[وین]]<ref>Kunsthistorisches Museum, Vienna </ref>)، و ''توفان'' (آکادمی، ونیز<ref>''Accademia, Venice''</ref>). با آن که در دوران کوتاه زندگی‌اش آثار اندکی پدید آورد، در تیسین و دیگر نقاشان ونیزی تأثیری ژرف نهاد. جورجو باربارلّی پس از وفاتش، جورجونه نام گرفت. ظاهراً همراه با تیسین، در ونیز شاگرد جووانی بلّینی بوده است و در جوانی به موفقیت رسیده است. جورجونه در ~~۱۵۱۰~~ بر‌اثر طاعون درگذشت. دیگر آثار منسوب به او، عبارت‌اند از ''یودیت''<ref>''Judith'' </ref> ([[ارمیتاژ\|اِرمیتاژ]]<ref>Hermitage</ref>، [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]])، ''تک‌چهرۀ مرد جوان''<ref>''Portrait of a Young Man'' </ref> (موزۀ دولتی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)، ''مریم عذرا با قدّیسان''<ref>''Madonna with Saints'' </ref> ([[پرادو]]<ref>Prado </ref>، [[مادرید، شهر\|مادرید]])، ''مسیح و زنِ زانیه''<ref>''Christ and the Adulteress''</ref> (نگارخانۀ گلاسگو<ref>Glasgow Art Gallery </ref>)، ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''کنسرت''<ref>''Concert'' </ref> (پیتّی<ref>Pitti </ref>، فلورانس<ref>Florence</ref>).		(نام اصلی: جورجو باربارِلّی<ref>Giorgio Barbarelli </ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref>. در [[ونیز]] فعالیت داشت. مناظر شاعرانۀ رنسانسی را با رنگ‌های متنوّع، شکل‌های سیّال، و صمیمیتی دلنشین بر تابلو آورد. نقاشی ''ونوس خفته''<ref>''Sleeping Venus'' </ref> (ح ۱۵۱۰م؛ نگارخانۀ نقاشی [[درسدن\|درسدِن]]<ref>Gemaldegalerie, Dresden </ref>)، ازجمله آثار اوست که احتمالاً به‌وسیلۀ [[تیسین]]<ref>Titian </ref> تکمیل شده است. نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو<ref>Castlfranco </ref>، با ترکیب‌بندی متقارن و شیوۀ منسجمش، با آثار [[بلینی، خانواده\|بلّینی]]<ref>Bellini </ref>، که استادش بود، قابل قیاس است و، به احتمال بسیار، از نخستین آثار جورجونه بوده است. جورجونه را احتمالاً باید مبتکری در تکامل اسلوب رنگ‌وروغن، و استفاده از رنگ‌های گرم و متنوع، و مبدع نقاشی مستقل از موقعیّت یا کارکردی خاص، دانست. برای او زیبایی شاعرانه و سحرانگیز نوعی ویژگی فردی شمرده می‌شود، که در اثرش با نام ''طوفان''<ref>''The Tempest'' </ref> (۱۵۰۸م) کاملاً مشهود است؛ در این نقاشیِ رؤیاگونه، انسان‌هایی بی‌تفاوت دربرابر پس‌زمینه‌ای قرار دارند که آبستن توفانی صاعقه‌آساست؛ معنای اثر بیشتر در حال‌وهوای آن نهفته است تا در مضمونش. به‌جز تابلوی ''ونوس خفته''، فقط چهار نقاشی دیگر به یقین از آثار جورجونه شناخته شده‌اند، که عبارت‌اند از نقاشی محرابی ''کاسل‌فرانکو'' در کلیسای جامع کاسل‌فرانکو (که گاه با نام ''مریم عذرا و کودک بر تخت نشسته با دو قدیس''<ref>''Madonna and Child Enthroned with Two Saints''</ref> نیز یاد شده است)، ''سه فیلسوف''<ref>''The Three Philosophers''</ref>، ''تصویر یک زن''<ref>''Portrait of a Lady'' </ref> (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر [[وین]]<ref>Kunsthistorisches Museum, Vienna </ref>)، و ''توفان'' (آکادمی، ونیز<ref>''Accademia, Venice''</ref>). با آن که در دوران کوتاه زندگی‌اش آثار اندکی پدید آورد، در تیسین و دیگر نقاشان ونیزی تأثیری ژرف نهاد. جورجو باربارلّی پس از وفاتش، جورجونه نام گرفت. ظاهراً همراه با تیسین، در ونیز شاگرد جووانی بلّینی بوده است و در جوانی به موفقیت رسیده است. جورجونه در ۱۵۱۰م بر‌اثر طاعون درگذشت. دیگر آثار منسوب به او، عبارت‌اند از ''یودیت''<ref>''Judith'' </ref> ([[ارمیتاژ\|اِرمیتاژ]]<ref>Hermitage</ref>، [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]])، ''تک‌چهرۀ مرد جوان''<ref>''Portrait of a Young Man'' </ref> (موزۀ دولتی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)، ''مریم عذرا با قدّیسان''<ref>''Madonna with Saints'' </ref> ([[پرادو]]<ref>Prado </ref>، [[مادرید، شهر\|مادرید]])، ''مسیح و زنِ زانیه''<ref>''Christ and the Adulteress''</ref> (نگارخانۀ گلاسگو<ref>Glasgow Art Gallery </ref>)، ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''کنسرت''<ref>''Concert'' </ref> (پیتّی<ref>Pitti </ref>، فلورانس<ref>Florence</ref>).

	<!--16127300-->		<!--16127300-->

Nazanin در ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۶

2024-10-13T05:36:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۶
خط ۱:		خط ۱:

	جورجونه، دا کاسل‌فرانکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)(Giorgione, da Castelfranco)<br>		جورجونه، دا کاسل‌فرانکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)(Giorgione, da Castelfranco)<br>
	~~[[پرونده: 16127300.jpg \| بندانگشتی\|سه فيلسوف، اثر دا کاسل‌فرانکو جورجونِه]]~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =دا کاسل فرانکو جورجونه		\|عنوان =دا کاسل فرانکو جورجونه
خط ۳۰:		خط ۲۹:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[پرونده: 16127300.jpg \| بندانگشتی\|سه فيلسوف، اثر دا کاسل‌فرانکو جورجونِه]]

	(نام اصلی: جورجو باربارِلّی<ref>Giorgio Barbarelli </ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref>. در [[ونیز]] فعالیت داشت. مناظر شاعرانۀ رنسانسی را با رنگ‌های متنوّع، شکل‌های سیّال، و صمیمیتی دلنشین بر تابلو آورد. نقاشی ''ونوس خفته''<ref>''Sleeping Venus'' </ref> (ح ۱۵۱۰؛ نگارخانۀ نقاشی [[درسدن\|درسدِن]]<ref>Gemaldegalerie, Dresden </ref>)، ازجمله آثار اوست که احتمالاً به‌وسیلۀ [[تیسین]]<ref>Titian </ref> تکمیل شده است. نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو<ref>Castlfranco </ref>، با ترکیب‌بندی متقارن و شیوۀ منسجمش، با آثار [[بلینی، خانواده\|بلّینی]]<ref>Bellini </ref>، که استادش بود، قابل قیاس است و، به احتمال بسیار، از نخستین آثار جورجونه بوده است. جورجونه را احتمالاً باید مبتکری در تکامل اسلوب رنگ‌وروغن، و استفاده از رنگ‌های گرم و متنوع، و مبدع نقاشی مستقل از موقعیّت یا کارکردی خاص، دانست. برای او زیبایی شاعرانه و سحرانگیز نوعی ویژگی فردی شمرده می‌شود، که در اثرش با نام ''طوفان''<ref>''The Tempest'' </ref> (۱۵۰۸م) کاملاً مشهود است؛ در این نقاشیِ رؤیاگونه، انسان‌هایی بی‌تفاوت دربرابر پس‌زمینه‌ای قرار دارند که آبستن توفانی صاعقه‌آساست؛ معنای اثر بیشتر در حال‌وهوای آن نهفته است تا در مضمونش. به‌جز تابلوی ''ونوس خفته''، فقط چهار نقاشی دیگر به یقین از آثار جورجونه شناخته شده‌اند، که عبارت‌اند از نقاشی محرابی ''کاسل‌فرانکو'' در کلیسای جامع کاسل‌فرانکو (که گاه با نام ''مریم عذرا و کودک بر تخت نشسته با دو قدیس''<ref>''Madonna and Child Enthroned with Two Saints''</ref> نیز یاد شده است)، ''سه فیلسوف''<ref>''The Three Philosophers''</ref>، ''تصویر یک زن''<ref>''Portrait of a Lady'' </ref> (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر [[وین]]<ref>Kunsthistorisches Museum, Vienna </ref>)، و ''توفان'' (آکادمی، ونیز<ref>''Accademia, Venice''</ref>). با آن که در دوران کوتاه زندگی‌اش آثار اندکی پدید آورد، در تیسین و دیگر نقاشان ونیزی تأثیری ژرف نهاد. جورجو باربارلّی پس از وفاتش، جورجونه نام گرفت. ظاهراً همراه با تیسین، در ونیز شاگرد جووانی بلّینی بوده است و در جوانی به موفقیت رسیده است. جورجونه در ۱۵۱۰ بر‌اثر طاعون درگذشت. دیگر آثار منسوب به او، عبارت‌اند از ''یودیت''<ref>''Judith'' </ref> ([[ارمیتاژ\|اِرمیتاژ]]<ref>Hermitage</ref>، [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]])، ''تک‌چهرۀ مرد جوان''<ref>''Portrait of a Young Man'' </ref> (موزۀ دولتی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)، ''مریم عذرا با قدّیسان''<ref>''Madonna with Saints'' </ref> ([[پرادو]]<ref>Prado </ref>، [[مادرید، شهر\|مادرید]])، ''مسیح و زنِ زانیه''<ref>''Christ and the Adulteress''</ref> (نگارخانۀ گلاسگو<ref>Glasgow Art Gallery </ref>)، ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''کنسرت''<ref>''Concert'' </ref> (پیتّی<ref>Pitti </ref>، فلورانس<ref>Florence</ref>).		(نام اصلی: جورجو باربارِلّی<ref>Giorgio Barbarelli </ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref>. در [[ونیز]] فعالیت داشت. مناظر شاعرانۀ رنسانسی را با رنگ‌های متنوّع، شکل‌های سیّال، و صمیمیتی دلنشین بر تابلو آورد. نقاشی ''ونوس خفته''<ref>''Sleeping Venus'' </ref> (ح ۱۵۱۰؛ نگارخانۀ نقاشی [[درسدن\|درسدِن]]<ref>Gemaldegalerie, Dresden </ref>)، ازجمله آثار اوست که احتمالاً به‌وسیلۀ [[تیسین]]<ref>Titian </ref> تکمیل شده است. نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو<ref>Castlfranco </ref>، با ترکیب‌بندی متقارن و شیوۀ منسجمش، با آثار [[بلینی، خانواده\|بلّینی]]<ref>Bellini </ref>، که استادش بود، قابل قیاس است و، به احتمال بسیار، از نخستین آثار جورجونه بوده است. جورجونه را احتمالاً باید مبتکری در تکامل اسلوب رنگ‌وروغن، و استفاده از رنگ‌های گرم و متنوع، و مبدع نقاشی مستقل از موقعیّت یا کارکردی خاص، دانست. برای او زیبایی شاعرانه و سحرانگیز نوعی ویژگی فردی شمرده می‌شود، که در اثرش با نام ''طوفان''<ref>''The Tempest'' </ref> (۱۵۰۸م) کاملاً مشهود است؛ در این نقاشیِ رؤیاگونه، انسان‌هایی بی‌تفاوت دربرابر پس‌زمینه‌ای قرار دارند که آبستن توفانی صاعقه‌آساست؛ معنای اثر بیشتر در حال‌وهوای آن نهفته است تا در مضمونش. به‌جز تابلوی ''ونوس خفته''، فقط چهار نقاشی دیگر به یقین از آثار جورجونه شناخته شده‌اند، که عبارت‌اند از نقاشی محرابی ''کاسل‌فرانکو'' در کلیسای جامع کاسل‌فرانکو (که گاه با نام ''مریم عذرا و کودک بر تخت نشسته با دو قدیس''<ref>''Madonna and Child Enthroned with Two Saints''</ref> نیز یاد شده است)، ''سه فیلسوف''<ref>''The Three Philosophers''</ref>، ''تصویر یک زن''<ref>''Portrait of a Lady'' </ref> (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر [[وین]]<ref>Kunsthistorisches Museum, Vienna </ref>)، و ''توفان'' (آکادمی، ونیز<ref>''Accademia, Venice''</ref>). با آن که در دوران کوتاه زندگی‌اش آثار اندکی پدید آورد، در تیسین و دیگر نقاشان ونیزی تأثیری ژرف نهاد. جورجو باربارلّی پس از وفاتش، جورجونه نام گرفت. ظاهراً همراه با تیسین، در ونیز شاگرد جووانی بلّینی بوده است و در جوانی به موفقیت رسیده است. جورجونه در ۱۵۱۰ بر‌اثر طاعون درگذشت. دیگر آثار منسوب به او، عبارت‌اند از ''یودیت''<ref>''Judith'' </ref> ([[ارمیتاژ\|اِرمیتاژ]]<ref>Hermitage</ref>، [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]])، ''تک‌چهرۀ مرد جوان''<ref>''Portrait of a Young Man'' </ref> (موزۀ دولتی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)، ''مریم عذرا با قدّیسان''<ref>''Madonna with Saints'' </ref> ([[پرادو]]<ref>Prado </ref>، [[مادرید، شهر\|مادرید]])، ''مسیح و زنِ زانیه''<ref>''Christ and the Adulteress''</ref> (نگارخانۀ گلاسگو<ref>Glasgow Art Gallery </ref>)، ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''کنسرت''<ref>''Concert'' </ref> (پیتّی<ref>Pitti </ref>، فلورانس<ref>Florence</ref>).

Nazanin در ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۶

2024-10-13T05:36:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۶
خط ۱:		خط ۱:

	~~جورجونِه،~~ دا ~~کاسل‌فرانْکو~~ (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)(Giorgione, da Castelfranco)<br>		جورجونه، دا کاسل‌فرانکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)(Giorgione, da Castelfranco)<br>
	[[پرونده: 16127300.jpg \| بندانگشتی\|سه فيلسوف، اثر دا ~~کاسل‌فرانْکو~~ جورجونِه]]		[[پرونده: 16127300.jpg \| بندانگشتی\|سه فيلسوف، اثر دا کاسل‌فرانکو جورجونِه]]
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =دا کاسل فرانکو جورجونه		\|عنوان =دا کاسل فرانکو جورجونه
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =طوفان (۱۵۰۸)؛ تک چهره مرد جوان (موزه دولتی، برلین)؛ کنسرت روستایی (لوور، پاریس)		\|آثار =طوفان (۱۵۰۸)؛ تک چهره مرد جوان (موزه دولتی، برلین)؛ کنسرت روستایی (لوور، پاریس)، سه فیلسوف، تصویر یک زن (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر وین)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	}}		}}

	(نام اصلی: جورجو باربارِلّی<ref>Giorgio Barbarelli </ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ رنسانس<ref>Renaissance </ref>. در ونیز فعالیت داشت. مناظر شاعرانۀ رنسانسی را با رنگ‌های متنوّع، شکل‌های سیّال، و صمیمیتی دلنشین بر تابلو آورد. نقاشی ''ونوس خفته''<ref>''Sleeping Venus'' </ref> (ح ۱۵۱۰؛ نگارخانۀ نقاشی درسدِن<ref>Gemaldegalerie, Dresden </ref>)، ازجمله آثار اوست که احتمالاً به‌وسیلۀ تیسین<ref>Titian </ref> تکمیل شده است. نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو<ref>Castlfranco </ref>، با ترکیب‌بندی متقارن و شیوۀ منسجمش، با آثار بلّینی<ref>Bellini </ref>، که استادش بود، قابل قیاس است و، به احتمال بسیار، از نخستین آثار جورجونه بوده است. جورجونه را احتمالاً باید مبتکری در تکامل اسلوب رنگ‌وروغن، و استفاده از رنگ‌های گرم و متنوع، و مبدع ~~نقاشیِ~~ مستقل از موقعیّت یا کارکردی خاص، دانست. برای او زیبایی شاعرانه و سحرانگیز نوعی ویژگی فردی شمرده می‌شود، که در اثرش با نام ''طوفان''<ref>''The Tempest'' </ref> (~~۱۵۰۸~~) کاملاً مشهود است؛ در این نقاشیِ رؤیاگونه، انسان‌هایی بی‌تفاوت دربرابر پس‌زمینه‌ای قرار دارند که آبستن توفانی صاعقه‌آساست؛ معنای اثر بیشتر در حال‌وهوای آن نهفته است تا در مضمونش. به‌جز تابلوی ''ونوس خفته''، فقط چهار نقاشی دیگر به یقین از آثار جورجونه شناخته شده‌اند، که عبارت‌اند از ''~~نقاشی محرابی~~ کاسل‌فرانکو'' در کلیسای جامع کاسل‌فرانکو (که گاه با نام ''مریم عذرا و کودک بر تخت نشسته با دو قدیس''<ref>''Madonna and Child Enthroned with Two Saints''</ref> نیز یاد شده است)، ''سه فیلسوف''<ref>''The Three Philosophers''</ref>، ''تصویر یک زن''<ref>''Portrait of a Lady'' </ref> (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر وین<ref>Kunsthistorisches Museum, Vienna </ref>)، و ''توفان'' (آکادمی، ونیز<ref>''Accademia, Venice''</ref>). با آن که در دوران کوتاه زندگی‌اش آثار اندکی پدید آورد، در تیسین و دیگر نقاشان ونیزی تأثیری ژرف نهاد. جورجو باربارلّی پس از وفاتش، جورجونه نام گرفت. ظاهراً همراه با تیسین، در ونیز شاگرد جووانی بلّینی بوده است و در جوانی به موفقیت رسیده است. جورجونه در ۱۵۱۰ بر‌اثر طاعون درگذشت. دیگر آثار منسوب به او، عبارت‌اند از ''یودیت''<ref>''Judith'' </ref> (اِرمیتاژ<ref>Hermitage</ref>، سن‌پترزبورگ)، ''تک‌چهرۀ مرد جوان''<ref>''Portrait of a Young Man'' </ref> (موزۀ دولتی، برلین<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)، ''مریم عذرا با قدّیسان''<ref>''Madonna with Saints'' </ref> (پرادو<ref>Prado </ref>، مادرید)، ''مسیح و زنِ زانیه''<ref>''Christ and the Adulteress''</ref> (نگارخانۀ گلاسگو<ref>Glasgow Art Gallery </ref>)، ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre'' </ref> (لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس)، و ''کنسرت''<ref>''Concert'' </ref> (پیتّی<ref>Pitti </ref>، فلورانس<ref>Florence</ref>).		(نام اصلی: جورجو باربارِلّی<ref>Giorgio Barbarelli </ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref>. در [[ونیز]] فعالیت داشت. مناظر شاعرانۀ رنسانسی را با رنگ‌های متنوّع، شکل‌های سیّال، و صمیمیتی دلنشین بر تابلو آورد. نقاشی ''ونوس خفته''<ref>''Sleeping Venus'' </ref> (ح ۱۵۱۰؛ نگارخانۀ نقاشی [[درسدن\|درسدِن]]<ref>Gemaldegalerie, Dresden </ref>)، ازجمله آثار اوست که احتمالاً به‌وسیلۀ [[تیسین]]<ref>Titian </ref> تکمیل شده است. نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو<ref>Castlfranco </ref>، با ترکیب‌بندی متقارن و شیوۀ منسجمش، با آثار [[بلینی، خانواده\|بلّینی]]<ref>Bellini </ref>، که استادش بود، قابل قیاس است و، به احتمال بسیار، از نخستین آثار جورجونه بوده است. جورجونه را احتمالاً باید مبتکری در تکامل اسلوب رنگ‌وروغن، و استفاده از رنگ‌های گرم و متنوع، و مبدع نقاشی مستقل از موقعیّت یا کارکردی خاص، دانست. برای او زیبایی شاعرانه و سحرانگیز نوعی ویژگی فردی شمرده می‌شود، که در اثرش با نام ''طوفان''<ref>''The Tempest'' </ref> (۱۵۰۸م) کاملاً مشهود است؛ در این نقاشیِ رؤیاگونه، انسان‌هایی بی‌تفاوت دربرابر پس‌زمینه‌ای قرار دارند که آبستن توفانی صاعقه‌آساست؛ معنای اثر بیشتر در حال‌وهوای آن نهفته است تا در مضمونش. به‌جز تابلوی ''ونوس خفته''، فقط چهار نقاشی دیگر به یقین از آثار جورجونه شناخته شده‌اند، که عبارت‌اند از نقاشی محرابی ''کاسل‌فرانکو'' در کلیسای جامع کاسل‌فرانکو (که گاه با نام ''مریم عذرا و کودک بر تخت نشسته با دو قدیس''<ref>''Madonna and Child Enthroned with Two Saints''</ref> نیز یاد شده است)، ''سه فیلسوف''<ref>''The Three Philosophers''</ref>، ''تصویر یک زن''<ref>''Portrait of a Lady'' </ref> (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر [[وین]]<ref>Kunsthistorisches Museum, Vienna </ref>)، و ''توفان'' (آکادمی، ونیز<ref>''Accademia, Venice''</ref>). با آن که در دوران کوتاه زندگی‌اش آثار اندکی پدید آورد، در تیسین و دیگر نقاشان ونیزی تأثیری ژرف نهاد. جورجو باربارلّی پس از وفاتش، جورجونه نام گرفت. ظاهراً همراه با تیسین، در ونیز شاگرد جووانی بلّینی بوده است و در جوانی به موفقیت رسیده است. جورجونه در ۱۵۱۰ بر‌اثر طاعون درگذشت. دیگر آثار منسوب به او، عبارت‌اند از ''یودیت''<ref>''Judith'' </ref> ([[ارمیتاژ\|اِرمیتاژ]]<ref>Hermitage</ref>، [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]])، ''تک‌چهرۀ مرد جوان''<ref>''Portrait of a Young Man'' </ref> (موزۀ دولتی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)، ''مریم عذرا با قدّیسان''<ref>''Madonna with Saints'' </ref> ([[پرادو]]<ref>Prado </ref>، [[مادرید، شهر\|مادرید]])، ''مسیح و زنِ زانیه''<ref>''Christ and the Adulteress''</ref> (نگارخانۀ گلاسگو<ref>Glasgow Art Gallery </ref>)، ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''کنسرت''<ref>''Concert'' </ref> (پیتّی<ref>Pitti </ref>، فلورانس<ref>Florence</ref>).

	<!--16127300-->		<!--16127300-->

Nazanin در ‏۲ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۰۶

2019-12-02T09:06:15Z

صفحهٔ تازه

جورجونِه، دا کاسل‌فرانْکو (۱۴۷۵ـ۱۵۱۰م)(Giorgione, da Castelfranco)<br>
[[پرونده: 16127300.jpg | بندانگشتی|سه فيلسوف، اثر دا کاسل‌فرانْکو جورجونِه]]
{{جعبه زندگینامه
|عنوان =دا کاسل فرانکو جورجونه
|نام =da Castelfranco Giorgione
|نام دیگر=
|نام اصلی=جورجو باربارلی
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۴۷۵م
|تاریخ مرگ=۱۵۱۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=ایتالیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =طوفان (۱۵۰۸)؛ تک چهره مرد جوان (موزه دولتی، برلین)؛ کنسرت روستایی (لوور، پاریس)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

(نام اصلی: جورجو باربارِلّی<ref>Giorgio Barbarelli </ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ رنسانس<ref>Renaissance </ref>. در ونیز فعالیت داشت. مناظر شاعرانۀ رنسانسی را با رنگ‌های متنوّع، شکل‌های سیّال، و صمیمیتی دلنشین بر تابلو آورد. نقاشی ''ونوس خفته''<ref>''Sleeping Venus'' </ref> (ح ۱۵۱۰؛ نگارخانۀ نقاشی درسدِن<ref>Gemaldegalerie, Dresden </ref>)، ازجمله آثار اوست که احتمالاً به‌وسیلۀ تیسین<ref>Titian </ref> تکمیل شده است. نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو<ref>Castlfranco </ref>، با ترکیب‌بندی متقارن و شیوۀ منسجمش، با آثار بلّینی<ref>Bellini </ref>، که استادش بود، قابل قیاس است و، به احتمال بسیار، از نخستین آثار جورجونه بوده است. جورجونه را احتمالاً باید مبتکری در تکامل اسلوب رنگ‌وروغن، و استفاده از رنگ‌های گرم و متنوع، و مبدع نقاشیِ مستقل از موقعیّت یا کارکردی خاص، دانست. برای او زیبایی شاعرانه و سحرانگیز نوعی ویژگی فردی شمرده می‌شود، که در اثرش با نام ''طوفان''<ref>''The Tempest'' </ref> (۱۵۰۸) کاملاً مشهود است؛ در این نقاشیِ رؤیاگونه، انسان‌هایی بی‌تفاوت دربرابر پس‌زمینه‌ای قرار دارند که آبستن توفانی صاعقه‌آساست؛ معنای اثر بیشتر در حال‌وهوای آن نهفته است تا در مضمونش. به‌جز تابلوی ''ونوس خفته''، فقط چهار نقاشی دیگر به یقین از آثار جورجونه شناخته شده‌اند، که عبارت‌اند از ''نقاشی محرابی کاسل‌فرانکو'' در کلیسای جامع کاسل‌فرانکو (که گاه با نام ''مریم عذرا و کودک بر تخت نشسته با دو قدیس''<ref>''Madonna and Child Enthroned with Two Saints''</ref> نیز یاد شده است)، ''سه فیلسوف''<ref>''The Three Philosophers''</ref>، ''تصویر یک زن''<ref>''Portrait of a Lady'' </ref> (هر دو اثر در موزۀ تاریخ هنر وین<ref>Kunsthistorisches Museum, Vienna </ref>)، و ''توفان'' (آکادمی، ونیز<ref>''Accademia, Venice''</ref>). با آن که در دوران کوتاه زندگی‌اش آثار اندکی پدید آورد، در تیسین و دیگر نقاشان ونیزی تأثیری ژرف نهاد. جورجو باربارلّی پس از وفاتش، جورجونه نام گرفت. ظاهراً همراه با تیسین، در ونیز شاگرد جووانی بلّینی بوده است و در جوانی به موفقیت رسیده است. جورجونه در ۱۵۱۰ بر‌اثر طاعون درگذشت. دیگر آثار منسوب به او، عبارت‌اند از ''یودیت''<ref>''Judith'' </ref> (اِرمیتاژ<ref>Hermitage</ref>، سن‌پترزبورگ)، ''تک‌چهرۀ مرد جوان''<ref>''Portrait of a Young Man'' </ref> (موزۀ دولتی، برلین<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)، ''مریم عذرا با قدّیسان''<ref>''Madonna with Saints'' </ref> (پرادو<ref>Prado </ref>، مادرید)، ''مسیح و زنِ زانیه''<ref>''Christ and the Adulteress''</ref> (نگارخانۀ گلاسگو<ref>Glasgow Art Gallery </ref>)، ''کنسرت روستایی''<ref>''Concert Champêtre'' </ref> (لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس)، و ''کنسرت''<ref>''Concert'' </ref> (پیتّی<ref>Pitti </ref>، فلورانس<ref>Florence</ref>).



----
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
[[رده:پیش از قرن 20 - اشخاص]]