https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AD%D8%A7%D8%AC_%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D9%84%D8%B7%D9%81%D8%B9%D9%84%DB%8C 2026-05-04T15:36:54Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%AD%D8%A7%D8%AC_%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D9%84%D8%B7%D9%81%D8%B9%D9%84%DB%8C&diff=2010107648&oldid=prev 2021-05-25T08:04:00Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>حاج میرزا لطفعلی ( - تبریز 1262ق)<br /> <br /> (نیز با نام: &#039;&#039;&#039;میرزا لطفعلی مجتهد تبریزی)&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> عالم دینی و فقیه اصولی، و امام جمعۀ تبریز در قرن 13ق. پسر ارشد میرزا احمد مجتهد مغانی (متوفی در 1265ق در تبریز) که مانند پدرش مجتهد بود و سال ها زعامت دینی و امامت جمعۀ تبریز را بر عهده داشت. پدرش از امیران زندیه، و مادرش از سادات رضوی اصفهان بود. میرزا احمد نیز همچون پدر خودش متصدی کارهای دولتی شد، اما پس از مدت کوتاهی از مناصب دولتی کناره گیری کرد و برای تحصیل علوم دینی، از ایران به عراق هجرت کرد. <br /> <br /> حاج میرزا لطفعلی پس از تحصیل نزد پدرش، ابتدا راهی حوزۀ علمیۀ اصفهان شد. سپس، همراه پدرش از تبریز به عراق عزیمت کرد و مقیم کربلا شد و آن جا به تحصیل پرداخت. او در حوزۀ علمیۀ کربلا، از شاگردان کلاس درس [[طباطبایی، سید علی|سید علی طباطبایی]] (مجتهد و نویسندۀ ریاض المسائل، معروف به صاحب ریاض، متوفی در 1231ق)، شد و سرانجام از استادش اجازۀ اجتهاد گرفت. پدرش نیز همان جا به تحصیل مشغول شد. میرزا احمد با وجود داشتن اجازۀ اجتهاد و تحصیلات عالی، ترجیح داد که به زادگاهش تبریز بازگردد. او طی دوران زندگی اش، بزرگ ترین و متنفذترین روحانی و مجتهد تبریز در آن زمان به حساب می آمد. پس از او، پسرانش مقام و نفوذش را در آذربایجان داشتند. او 5 پسر فاضل و دانشمند داشت که جزو مراجع و بزرگان علمای تبریز بودند. نام شان عبارت است از: میرزا جعفر مجتهد تبریزی (فوت: ۱۲۶۲ق)؛ میرزا رضا مجتهد تبریزی (فوت: ۱۲۶۲ق) [[مجتهد تبریزی، میرزاباقر ( ـ تهران ۱۲۸۶ق)|میرزا محمد باقر مجتهد تبریزی]] (۱۲۲۱- 1285ق)؛ میرزا جواد مجتهد تبریزی (فوت: ۱۳۱۳ق)؛ و &#039;&#039;&#039;میرزا لطفعلی مجتهد تبریزی.&#039;&#039;&#039; <br /> <br /> پس از بازگشت حاج میرزا لطفعلی به ایران و ورودش به تبریز، پدرش او را از جانب خودش، متصدی امر امامت جمعۀ تبریز کرد. او مرجعیت و ریاست علمی آن دیار را نیز برعهده گرفت. او سال‌ها به‌عنوان بزرگ‌ترین رهبر دینی آذربایجان در راه ارشاد مردم و رفع حوائج شان خدمت کرد. <br /> <br /> حاج میرزا لطفعلی همچنین ادیب و شاعری توانا و از حافظه‌ای قوی برخوردار بود؛ دیوان شعر فارسی و دیوان شعر عربی نیز دارد. از دیگر آثار اوست: &#039;&#039;اوثق الوسائل فی شرح ریاض المسائل&#039;&#039; که در شرح &quot;ریاض‌المسائل&quot; استادش آقا سید علی طباطبایی بود؛ &#039;&#039;ملاذ الداعی&#039;&#039; در مواعظ و اخلاق به زبان فارسی؛ قصیده‌ای عربی در ۴۰۰ بیت در مدح حضرت مهدی (عج)؛ «&#039;&#039;کتاب الزکوة&#039;&#039;» که ناقص ماند؛ &#039;&#039;شرح قصیدۀ &quot;برده&quot; بوصیری&#039;&#039;؛ و &#039;&#039;شرح قصیده کعب بن زهیر&#039;&#039; به عربی، در مدح پیامبر (ص)، که در ۱۲۷۴ق در تهران چاپ شد. <br /> <br /> از کارهای خوب او در تبریز، احداث و کندن قناتی بود که به «قنات امام جمعه» معروف شد. <br /> <br /> &#039;&#039;&#039;حاج میرزا لطفعلی سه سال پیش از مرگ پدرش، در ۱۲۶۲ق به همراه دو برادرش میرزا جعفر و میرزا رضا بر اثر همه گیری بیماری وبا از دنیا رفت. جنازه‌اش را به نجف اشرف منتقل کردند و در مقبره خصوصی به‌خاک سپردند.&#039;&#039;&#039; <br /> <br /> &lt;br /&gt;</div>

Shahraabi