داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۷

2025-01-13T04:17:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۷
خط ۶:		خط ۶:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۸۰۹م		\|زادروز=شروزبری ۱۸۰۹م
	\|تاریخ مرگ=۱۸۸۲م		\|تاریخ مرگ=۱۸۸۲م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	دارْوین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲م)(Darwin, Charles)<br /> [[File:20016200-1.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-3.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-2.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]]طبیعی‌دان انگلیسی. نظریۀ جدید تکامل<ref>evolution</ref> را توسعه داد و هم‌زمان با آلفرد راسل والاس<ref>Alfred Russel Wallace</ref>، اصول انتخاب طبیعی<ref>Natural Selection</ref> را پیشنهاد کرد. در مقام طبیعی‌دان با کشتی بیگل<ref>Beagle</ref> از ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۶م در امریکای جنوبی و جزایر گالاپاگوس<ref>Galapagos</ref> به سفر تحقیقاتی پرداخت که حاصل آن انتشار کتاب ''منشأ گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا''<ref>''sloth''</ref> (۱۸۹۵م) بود. این کتاب فرآیند تکامل را از طریق اصول انتخاب طبیعی توصیف کرد و به‌سبب عدم توافق با تفاسیر ظاهری سِفر پیدایش<ref>Genesis</ref> از کتاب مقدس مناقشه‌های بسیاری برانگیخت. نظریۀ انتخاب طبیعی<ref>theory of natural selection</ref> داروین به ایجاد گوناگونی در افراد یک جمعیت از طریق تولید مثل جنسی می‌پردازد. افرادی که دارای گوناگونی ساختار وراثتی‌اند، در مقایسه با سایر افراد سازش بهتری با محیط پیدا می‌کنند و احتمال بقا و زادآوری آن‌ها بیشتر است. درنتیجه، خصوصیات مطلوب را به زاده‌های خود نیز منتقل می‌کنند. ساختار وراثتی نسل بعدی نسبت به نسل قبلی متفاوت خواهد بود و این امر زمینه‌ساز تکامل است. داروین از پرداختن به مسئلۀ تکامل انسان اجتناب کرد و فقط در پایان کتاب ''منشأ گونه‌ها'' خاطرنشان کرد که «پرتو بیشتری بر خاستگاه و تاریخ انسان تابیده خواهد شد». هنگام انتشار ''منشأ انسان و انتخاب در رابطه با جنس''<ref>''The Descent of Man and Selection in Relation to Sex''</ref> (۱۸۷۱م)، داروین استدلال کرد که انسان نیز مثل سایر جانداران تکامل یافته است. او درپی بحث و جدل دربارۀ نظریه‌اش برنیامد، ولی به‌‌زودی نظریاتش مورد توجه عموم قرار گرفت. به‌زودی رسانه‌های عمومی مقاله‌هایی در باب «حلقۀ مفقوده<ref>missing link</ref>» بین انسان و میمون‌ منتشر کردند. بنا به دیدگاه داروین، ماده‌ها یا نرهایی که جفت‌گیری را برمی‌گزینند، شکلی از انتخاب طبیعی را دنبال می‌کنند که منجر به تکامل می‌شود. تا همین اواخر زیست‌شناسان از این بخش نظریۀ داروین حمایت چندانی نمی‌کردند، ولی امروزه این نظریه پیروانی دارد. داروین در ''منشأ گونه‌ها'' نظریه‌های پیشین دربارۀ تکامل، ازجمله مانند نظریۀ طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان لامارک''<ref>''Jean Lamarck''</ref>، را رد کرد. او خود نقش کمی در این بحث‌ و جدل‌ها داشت، ولی کتابش با نام ''منشأ انسان'' (۱۸۷۱م) به مباحثی در الهیات دامن زد که دانشمند انگلیسی، ''تامس هاکسلی''<ref>''Thomas Huxley''</ref>، و جانورشناس آلمانی، ارنست هِکِل<ref>Ernst Haeckel</ref>، آن‌ها را رهبری می‌کردند. تحقیقات داروین نقطۀ عطف بسیاری از علوم، ازجمله انسان‌شناسی زیستی<ref>physical anthrology</ref> و دیرین‌شناسی<ref>palaeontology</ref>، بود. پیش از سفر ''بیگل''، داروین نیز مانند دیگران اعتقادی به ''جهش‌پذیری''<ref>''mutability''</ref> گونه‌ها نداشت. او در امریکای جنوبی بقایای سنگوارۀ پستاندار غول‌پيکر تنبل<ref>sloth</ref> و سایر جانورانی را مشاهده کرد که منقرض شده‌اند. همچنین، در جزایر گالاپاگوس کلنی‌ای از فینچ‌ها<ref>finches</ref> یافت و توانست آن‌ها را حداقل به چهارده گونۀ مشابه تقسیم کند. هیچ‌یک از این گونه‌ها در سرزمین اصلی یافت نمی‌شدند. برای داروین روشن بود که یک نوع از آن‌ها باید از امریکای جنوبی تا جزایر مذکور سفری طولانی کرده باشد و سپس، به انواع متعدد دیگر تکامل یافته باشد، اما چگونگی این رویداد را درنمی‌یافت. دو سال پس از بازگشت از این سفر، اثر مالتوس<ref>Malthus</ref> با نام ''رساله‌ای در باب اصول جمعیت''<ref>''An Essay on the Principle of Population''</ref> را خواند. مالتوس در این رساله پیشنهاد کرده بود که جمعیت انسان سریع‌تر از آن رشد می‌کند که بتوان غذای کافی برایش فراهم کرد و لازم است از طریق جنگ یا بلای طبیعی از رشد جمعیت کاسته شود. داروین پی برد که اصلی مشابه ممکن است برای جمعیت‌های حیوانی نیز صادق باشد. داروین در موارد متعدد دیگر، ازجمله سازوکار‌های لقاح<ref>fertilization</ref> در گیاهان، رده‌بندی کشتی‌چسب‌ها<ref>barnacles</ref>، و تشکل صخره‌های مرجانی<ref>coral reefs</ref>، به کشفیاتی دست یافت. او برای نخستین‌بار بین صخره‌های مرجانی و جزایر آتشفشانی رابطه‌ای پیشنهاد کرد. دیدگاه‌های او به صورت نظریۀ اولیه‌ای در شکل‌گیری جزیرۀ مرجانی حلقوی<ref>atoll</ref> همچنان مقبول است. داروین هرگز ندانست چه چیز موجب پدیدآمدن خصوصیات سودمند جدید در جانوران و گیاهان می‌شود، زیرا از وراثت و جهش چیزی نمی‌دانست. عجیب آن‌که تحقیق کلیدی دربارۀ وراثت را دانشمند اتریشی، گرگور مندل<ref>Gregor Mendel</ref>، در زمان حیات داروین صورت داده و نتایج آن را در ~~۱۸۶۵~~ منتشر کرده بود. به تحقیقات مندل تا ~~۱۹۰۰~~ توجهی نشد. داروین‌گرایی نو (نئوداروینیسم)<ref>Neo-Darwinism</ref> نظریۀ امروزی تکامل است که ترکیبی از نظریۀ داروین و نظریۀ‌ وراثت، مبتنی بر تحقیقات مندل، است. ''منشأ گونه‌ها'' همچنین مخالف نظریه‌های پیشین در زمینۀ تکامل،‌ مانند نظریه‌های طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان باپتیست لامارک''<ref>''Jean Baptiste Lamarck''</ref>، بود. بنا به دیدگاه لامارک، ساختارهایی که در طول زندگی جاندار تغییر می‌یابند، در زاده‌های آن نیز دیده می‌شوند. لامارک ازجمله اعتقاد داشت که زرافه برای رسیدن به برگ‌های درختان گردن خویش را می‌کشد و درنتیجه، زاده‌هایی با گردن درازتر پدید می‌آیند. به عکس، از دید داروین، زرافه‌ها متفاوت‌اند و برخی گردن‌های درازتری دارند. در صورت تغییر شرایط آب‌ و هوایی و کاهش غذا، زرافه‌هایی که خصوصیت گردن دراز را به ارث برده‌اند باقی‌ می‌مانند و بیش از زرافه‌های دارای گردن کوتاه تولید مثل می‌کنند. داروین در شروزبری<ref>Shrewsbury</ref> زاده شد و نوۀ اراسموس داروین<ref>Erasmus Darwin</ref> بود. در ادینبورگ<ref>Edinburgh</ref> پزشکی و در کیمبریج الهیات خواند. نخستین کتابش ''یادداشت‌های پژوهش‌های زمین‌شناسی و تاریخ طبیعی کشورهای گوناگون در مسافرت با کشتی بیگل''<ref>''Journal of Researches into the Geology and Natural History of the Various Countries Visited by HMS Beagle''</ref> (۱۸۳۹م) بود. تا ۱۸۴۶م، کلیات نظراتش را طی رساله‌ای گسترش داد، ولی هشت سال، که طی آن به مطالعۀ کشتی‌چسب‌ها پرداخت، این نظریه را رها کرده بود. در ۱۸۵۸م، گزارش علمی اِی آر والاس<ref>A R Wallace</ref> را دریافت کرد که در واقع صورت دیگری از نظریۀ تکاملی او بود. این امر سبب شد که به نشر نظریه‌اش اقدام کند.		دارْوین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲م)(Darwin, Charles)<br /> [[File:20016200-1.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-3.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-2.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]]طبیعی‌دان انگلیسی. نظریۀ جدید تکامل<ref>evolution</ref> را توسعه داد و هم‌زمان با [[والاس، آلفرد راسل (۱۸۲۳ـ۱۹۱۳)\|آلفرد راسل والاس]]<ref>Alfred Russel Wallace</ref>، اصول انتخاب طبیعی<ref>Natural Selection</ref> را پیشنهاد کرد. در مقام طبیعی‌دان با کشتی بیگل<ref>Beagle</ref> از ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۶م در [[امریکای جنوبی، قاره\|امریکای جنوبی]] و [[گالاپاگوس، جزایر\|جزایر گالاپاگوس]]<ref>Galapagos</ref> به سفر تحقیقاتی پرداخت که حاصل آن انتشار کتاب ''منشأ گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا''<ref>''sloth''</ref> (۱۸۹۵م) بود. این کتاب فرآیند تکامل را از طریق اصول انتخاب طبیعی توصیف کرد و به‌سبب عدم توافق با تفاسیر ظاهری [[پیدایش، سفر\|سِفر پیدایش]]<ref>Genesis</ref> از [[کتاب مقدس]] مناقشه‌های بسیاری برانگیخت. نظریۀ انتخاب طبیعی<ref>theory of natural selection</ref> داروین به ایجاد گوناگونی در افراد یک جمعیت از طریق [[تولید مثل جنسی]] می‌پردازد. افرادی که دارای گوناگونی ساختار وراثتی‌اند، در مقایسه با سایر افراد سازش بهتری با محیط پیدا می‌کنند و احتمال بقا و زادآوری آن‌ها بیشتر است. درنتیجه، خصوصیات مطلوب را به زاده‌های خود نیز منتقل می‌کنند. ساختار وراثتی نسل بعدی نسبت به نسل قبلی متفاوت خواهد بود و این امر زمینه‌ساز تکامل است. داروین از پرداختن به مسئلۀ تکامل انسان اجتناب کرد و فقط در پایان کتاب ''منشأ گونه‌ها'' خاطرنشان کرد که «پرتو بیشتری بر خاستگاه و تاریخ انسان تابیده خواهد شد». هنگام انتشار ''منشأ انسان و انتخاب در رابطه با جنس''<ref>''The Descent of Man and Selection in Relation to Sex''</ref> (۱۸۷۱م)، داروین استدلال کرد که انسان نیز مثل سایر جانداران تکامل یافته است. او درپی بحث و جدل دربارۀ نظریه‌اش برنیامد، ولی به‌‌زودی نظریاتش مورد توجه عموم قرار گرفت. به‌زودی رسانه‌های عمومی مقاله‌هایی در باب «حلقۀ مفقوده<ref>missing link</ref>» بین انسان و [[میمون\|میمون‌]] منتشر کردند. بنا به دیدگاه داروین، ماده‌ها یا نرهایی که جفت‌گیری را برمی‌گزینند، شکلی از انتخاب طبیعی را دنبال می‌کنند که منجر به تکامل می‌شود. تا همین اواخر زیست‌شناسان از این بخش نظریۀ داروین حمایت چندانی نمی‌کردند، ولی امروزه این نظریه پیروانی دارد. داروین در ''منشأ گونه‌ها'' نظریه‌های پیشین دربارۀ تکامل، ازجمله مانند نظریۀ طبیعی‌دان فرانسوی، [[لامارک، ژان باپتیست (۱۷۴۴ـ۱۸۲۹)\|ژان لامارک]]<ref>''Jean Lamarck''</ref>، را رد کرد. او خود نقش کمی در این بحث‌ و جدل‌ها داشت، ولی کتابش با نام ''منشأ انسان'' (۱۸۷۱م) به مباحثی در الهیات دامن زد که دانشمند انگلیسی، [[هاکسلی، تامس هنری (۱۸۲۵ـ۱۸۹۵)\|تامس هاکسلی]]<ref>''Thomas Huxley''</ref>، و جانورشناس آلمانی، [[هکل، ارنست (۱۸۳۴ـ۱۹۱۹)\|ارنست هِکِل]]<ref>Ernst Haeckel</ref>، آن‌ها را رهبری می‌کردند. تحقیقات داروین نقطۀ عطف بسیاری از علوم، ازجمله انسان‌شناسی زیستی<ref>physical anthrology</ref> و دیرین‌شناسی<ref>palaeontology</ref>، بود. پیش از سفر ''بیگل''، داروین نیز مانند دیگران اعتقادی به ''جهش‌پذیری''<ref>''mutability''</ref> گونه‌ها نداشت. او در امریکای جنوبی بقایای سنگوارۀ پستاندار غول‌پيکر تنبل<ref>sloth</ref> و سایر جانورانی را مشاهده کرد که منقرض شده‌اند. همچنین، در جزایر گالاپاگوس کلنی‌ای از فینچ‌ها<ref>finches</ref> یافت و توانست آن‌ها را حداقل به چهارده گونۀ مشابه تقسیم کند. هیچ‌یک از این گونه‌ها در سرزمین اصلی یافت نمی‌شدند. برای داروین روشن بود که یک نوع از آن‌ها باید از امریکای جنوبی تا جزایر مذکور سفری طولانی کرده باشد و سپس، به انواع متعدد دیگر تکامل یافته باشد، اما چگونگی این رویداد را درنمی‌یافت. دو سال پس از بازگشت از این سفر، اثر [[مالتوس، تامس (۱۷۶۶ـ۱۸۳۴)\|مالتوس]]<ref>Malthus</ref> با نام ''رساله‌ای در باب اصول جمعیت''<ref>''An Essay on the Principle of Population''</ref> را خواند. مالتوس در این رساله پیشنهاد کرده بود که جمعیت انسان سریع‌تر از آن رشد می‌کند که بتوان غذای کافی برایش فراهم کرد و لازم است از طریق جنگ یا بلای طبیعی از رشد جمعیت کاسته شود. داروین پی برد که اصلی مشابه ممکن است برای جمعیت‌های حیوانی نیز صادق باشد. داروین در موارد متعدد دیگر، ازجمله سازوکار‌های [[لقاح]]<ref>fertilization</ref> در گیاهان، رده‌بندی کشتی‌چسب‌ها<ref>barnacles</ref>، و تشکل صخره‌های مرجانی<ref>coral reefs</ref>، به کشفیاتی دست یافت. او برای نخستین‌بار بین صخره‌های مرجانی و جزایر آتشفشانی رابطه‌ای پیشنهاد کرد. دیدگاه‌های او به صورت نظریۀ اولیه‌ای در شکل‌گیری جزیرۀ مرجانی حلقوی<ref>atoll</ref> همچنان مقبول است. داروین هرگز ندانست چه چیز موجب پدیدآمدن خصوصیات سودمند جدید در جانوران و گیاهان می‌شود، زیرا از وراثت و جهش چیزی نمی‌دانست. عجیب آن‌که تحقیق کلیدی دربارۀ وراثت را دانشمند اتریشی، [[مندل، گرگور یوهان (۱۸۲۲ـ۱۸۸۴)\|گرگور مندل]]<ref>Gregor Mendel</ref>، در زمان حیات داروین صورت داده و نتایج آن را در ۱۸۶۵م منتشر کرده بود. به تحقیقات مندل تا ۱۹۰۰م توجهی نشد. داروین‌گرایی نو ([[نوداروینیسم\|نئوداروینیسم]])<ref>Neo-Darwinism</ref> نظریۀ امروزی تکامل است که ترکیبی از نظریۀ داروین و نظریۀ‌ وراثت، مبتنی بر تحقیقات مندل، است. ''منشأ گونه‌ها'' همچنین مخالف نظریه‌های پیشین در زمینۀ تکامل،‌ مانند نظریه‌های طبیعی‌دان فرانسوی، ژان باپتیست لامارک<ref>''Jean Baptiste Lamarck''</ref>، بود. بنا به دیدگاه لامارک، ساختارهایی که در طول زندگی جاندار تغییر می‌یابند، در زاده‌های آن نیز دیده می‌شوند. لامارک ازجمله اعتقاد داشت که زرافه برای رسیدن به برگ‌های درختان گردن خویش را می‌کشد و درنتیجه، زاده‌هایی با گردن درازتر پدید می‌آیند. به عکس، از دید داروین، زرافه‌ها متفاوت‌اند و برخی گردن‌های درازتری دارند. در صورت تغییر شرایط آب‌ و هوایی و کاهش غذا، زرافه‌هایی که خصوصیت گردن دراز را به ارث برده‌اند باقی‌ می‌مانند و بیش از زرافه‌های دارای گردن کوتاه تولید مثل می‌کنند. داروین در [[شروزبری]]<ref>Shrewsbury</ref> زاده شد و نوۀ [[داروین، اراسموس (۱۷۳۱ـ۱۸۰۲)\|اراسموس داروین]]<ref>Erasmus Darwin</ref> بود. در [[ادینبورگ]]<ref>Edinburgh</ref> پزشکی و در [[کیمبریج]] الهیات خواند. نخستین کتابش ''یادداشت‌های پژوهش‌های زمین‌شناسی و تاریخ طبیعی کشورهای گوناگون در مسافرت با کشتی بیگل''<ref>''Journal of Researches into the Geology and Natural History of the Various Countries Visited by HMS Beagle''</ref> (۱۸۳۹م) بود. تا ۱۸۴۶م، کلیات نظراتش را طی رساله‌ای گسترش داد، ولی هشت سال، که طی آن به مطالعۀ کشتی‌چسب‌ها پرداخت، این نظریه را رها کرده بود. در ۱۸۵۸م، گزارش علمی اِی آر والاس<ref>A R Wallace</ref> را دریافت کرد که در واقع صورت دیگری از نظریۀ تکاملی او بود. این امر سبب شد که به نشر نظریه‌اش اقدام کند.

Mohammadi3 در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۳

2025-01-13T04:13:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۳
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	دارْوین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲م)(Darwin, Charles)<br /> [[File:20016200-1.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-3.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-2.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]]طبیعی‌دان انگلیسی. نظریۀ جدید تکامل<ref>evolution</ref> را توسعه داد و هم‌زمان با آلفرد راسل والاس<ref>Alfred Russel Wallace</ref>، اصول انتخاب طبیعی<ref>Natural Selection</ref> را پیشنهاد کرد. در مقام طبیعی‌دان با کشتی بیگل<ref>Beagle</ref> از ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۶م در امریکای جنوبی و جزایر گالاپاگوس<ref>Galapagos</ref> به سفر تحقیقاتی پرداخت که حاصل آن انتشار کتاب ''منشأ گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا''<ref>''sloth''</ref> (۱۸۹۵م) بود. این کتاب فرآیند تکامل را از طریق اصول انتخاب طبیعی توصیف کرد و به‌سبب عدم توافق با تفاسیر ظاهری سِفر پیدایش<ref>Genesis</ref> از کتاب مقدس مناقشه‌های بسیاری برانگیخت. نظریۀ انتخاب طبیعی<ref>theory of natural selection</ref> داروین به ایجاد گوناگونی در افراد یک جمعیت از طریق تولید مثل جنسی می‌پردازد. افرادی که دارای گوناگونی ساختار وراثتی‌اند، در مقایسه با سایر افراد سازش بهتری با محیط پیدا می‌کنند و احتمال بقا و زادآوری آن‌ها بیشتر است. درنتیجه، خصوصیات مطلوب را به زاده‌های خود نیز منتقل می‌کنند. ساختار وراثتی نسل بعدی نسبت به نسل قبلی متفاوت خواهد بود و این امر زمینه‌ساز تکامل است. داروین از پرداختن به مسئلۀ تکامل انسان اجتناب کرد و فقط در پایان کتاب ''منشأ گونه‌ها'' خاطرنشان کرد که «پرتو بیشتری بر خاستگاه و تاریخ انسان تابیده خواهد شد». هنگام انتشار ''منشأ انسان و انتخاب در رابطه با جنس''<ref>''The Descent of Man and Selection in Relation to Sex''</ref> (۱۸۷۱م)، داروین استدلال کرد که انسان نیز مثل سایر جانداران تکامل یافته است. او درپی بحث و جدل دربارۀ نظریه‌اش برنیامد، ولی به‌‌زودی نظریاتش مورد توجه عموم قرار گرفت. به‌زودی رسانه‌های عمومی مقاله‌هایی در باب «حلقۀ مفقوده<ref>missing link</ref>» بین انسان و میمون‌ منتشر کردند. بنا به دیدگاه داروین، ماده‌ها یا نرهایی که جفت‌گیری را برمی‌گزینند، شکلی از انتخاب طبیعی را دنبال می‌کنند که منجر به تکامل می‌شود. تا همین اواخر زیست‌شناسان از این بخش نظریۀ داروین حمایت چندانی نمی‌کردند، ولی امروزه این نظریه پیروانی دارد. داروین در ''منشأ گونه‌ها'' نظریه‌های پیشین دربارۀ تکامل، ازجمله مانند نظریۀ طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان لامارک''<ref>''Jean Lamarck''</ref>، را رد کرد. او خود نقش کمی در این بحث‌ و جدل‌ها داشت، ولی کتابش با نام ''منشأ انسان'' (۱۸۷۱م) به مباحثی در الهیات دامن زد که دانشمند انگلیسی، ''تامس هاکسلی''<ref>''Thomas Huxley''</ref>، و جانورشناس آلمانی، ارنست هِکِل<ref>Ernst Haeckel</ref>، آن‌ها را رهبری می‌کردند. تحقیقات داروین نقطۀ عطف بسیاری از علوم، ازجمله انسان‌شناسی زیستی<ref>physical anthrology</ref> و دیرین‌شناسی<ref>palaeontology</ref>، بود. پیش از سفر ''بیگل''، داروین نیز مانند دیگران اعتقادی به ''جهش‌پذیری''<ref>''mutability''</ref> گونه‌ها نداشت. او در امریکای جنوبی بقایای سنگوارۀ پستاندار غول‌پيکر تنبل<ref>sloth</ref> و سایر جانورانی را مشاهده کرد که منقرض شده‌اند. همچنین، در جزایر گالاپاگوس کلنی‌ای از فینچ‌ها<ref>finches</ref> یافت و توانست آن‌ها را حداقل به چهارده گونۀ مشابه تقسیم کند. هیچ‌یک از این گونه‌ها در سرزمین اصلی یافت نمی‌شدند. برای داروین روشن بود که یک نوع از آن‌ها باید از امریکای جنوبی تا جزایر مذکور سفری طولانی کرده باشد و سپس، به انواع متعدد دیگر تکامل یافته باشد، اما چگونگی این رویداد را درنمی‌یافت. دو سال پس از بازگشت از این سفر، اثر مالتوس<ref>Malthus</ref> با نام ''رساله‌ای در باب اصول جمعیت''<ref>''An Essay on the Principle of Population''</ref> را خواند. مالتوس در این رساله پیشنهاد کرده بود که جمعیت انسان سریع‌تر از آن رشد می‌کند که بتوان غذای کافی برایش فراهم کرد و لازم است از طریق جنگ یا بلای طبیعی از رشد جمعیت کاسته شود. داروین پی برد که اصلی مشابه ممکن است برای جمعیت‌های حیوانی نیز صادق باشد. داروین در موارد متعدد دیگر، ازجمله سازوکار‌های لقاح<ref>fertilization</ref> در گیاهان، رده‌بندی کشتی‌چسب‌ها<ref>barnacles</ref>، و تشکل صخره‌های مرجانی<ref>coral reefs</ref>، به کشفیاتی دست یافت. او برای نخستین‌بار بین صخره‌های مرجانی و جزایر آتشفشانی رابطه‌ای پیشنهاد کرد. دیدگاه‌های او به صورت نظریۀ اولیه‌ای در شکل‌گیری جزیرۀ مرجانی حلقوی<ref>atoll</ref> همچنان مقبول است. داروین هرگز ندانست چه چیز موجب پدیدآمدن خصوصیات سودمند جدید در جانوران و گیاهان می‌شود، زیرا از وراثت و جهش چیزی نمی‌دانست. عجیب آن‌که تحقیق کلیدی دربارۀ وراثت را دانشمند اتریشی، گرگور مندل<ref>Gregor Mendel</ref>، در زمان حیات داروین صورت داده و نتایج آن را در ۱۸۶۵ منتشر کرده بود. به تحقیقات مندل تا ۱۹۰۰ توجهی نشد. داروین‌گرایی نو (نئوداروینیسم)<ref>Neo-Darwinism</ref> نظریۀ امروزی تکامل است که ترکیبی از نظریۀ داروین و نظریۀ‌ وراثت، مبتنی بر تحقیقات مندل، است. ''منشأ گونه‌ها'' همچنین مخالف نظریه‌های پیشین در زمینۀ تکامل،‌ مانند نظریه‌های طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان باپتیست لامارک''<ref>''Jean Baptiste Lamarck''</ref>، بود. بنا به دیدگاه لامارک، ساختارهایی که در طول زندگی جاندار تغییر می‌یابند، در زاده‌های آن نیز دیده می‌شوند. لامارک ازجمله اعتقاد داشت که زرافه برای رسیدن به برگ‌های درختان گردن خویش را می‌کشد و درنتیجه، زاده‌هایی با گردن درازتر پدید می‌آیند. به عکس، از دید داروین، زرافه‌ها متفاوت‌اند و برخی گردن‌های درازتری دارند. در صورت تغییر شرایط آب‌ و هوایی و کاهش غذا، زرافه‌هایی که خصوصیت گردن دراز را به ارث برده‌اند باقی‌ می‌مانند و بیش از زرافه‌های دارای گردن کوتاه تولید مثل می‌کنند. داروین در شروزبری<ref>Shrewsbury</ref> زاده شد و نوۀ اراسموس داروین<ref>Erasmus Darwin</ref> بود. در ادینبورگ<ref>Edinburgh</ref> پزشکی و در کیمبریج الهیات خواند. نخستین کتابش ''یادداشت‌های پژوهش‌های زمین‌شناسی و تاریخ طبیعی کشورهای گوناگون در مسافرت با کشتی بیگل''<ref>''Journal of Researches into the Geology and Natural History of the Various Countries Visited by HMS Beagle''</ref> (۱۸۳۹م) بود. تا ۱۸۴۶م، کلیات نظراتش را طی رساله‌ای گسترش داد، ولی هشت سال، که طی آن به مطالعۀ کشتی‌چسب‌ها پرداخت، این نظریه را رها کرده بود. در ۱۸۵۸م، گزارش علمی اِی آر والاس<ref>A R Wallace</ref> را دریافت کرد که در واقع صورت دیگری از نظریۀ تکاملی او بود. این امر سبب شد که به نشر نظریه‌اش اقدام کند.~~<!--20016200-->~~		دارْوین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲م)(Darwin, Charles)<br /> [[File:20016200-1.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-3.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-2.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]]طبیعی‌دان انگلیسی. نظریۀ جدید تکامل<ref>evolution</ref> را توسعه داد و هم‌زمان با آلفرد راسل والاس<ref>Alfred Russel Wallace</ref>، اصول انتخاب طبیعی<ref>Natural Selection</ref> را پیشنهاد کرد. در مقام طبیعی‌دان با کشتی بیگل<ref>Beagle</ref> از ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۶م در امریکای جنوبی و جزایر گالاپاگوس<ref>Galapagos</ref> به سفر تحقیقاتی پرداخت که حاصل آن انتشار کتاب ''منشأ گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا''<ref>''sloth''</ref> (۱۸۹۵م) بود. این کتاب فرآیند تکامل را از طریق اصول انتخاب طبیعی توصیف کرد و به‌سبب عدم توافق با تفاسیر ظاهری سِفر پیدایش<ref>Genesis</ref> از کتاب مقدس مناقشه‌های بسیاری برانگیخت. نظریۀ انتخاب طبیعی<ref>theory of natural selection</ref> داروین به ایجاد گوناگونی در افراد یک جمعیت از طریق تولید مثل جنسی می‌پردازد. افرادی که دارای گوناگونی ساختار وراثتی‌اند، در مقایسه با سایر افراد سازش بهتری با محیط پیدا می‌کنند و احتمال بقا و زادآوری آن‌ها بیشتر است. درنتیجه، خصوصیات مطلوب را به زاده‌های خود نیز منتقل می‌کنند. ساختار وراثتی نسل بعدی نسبت به نسل قبلی متفاوت خواهد بود و این امر زمینه‌ساز تکامل است. داروین از پرداختن به مسئلۀ تکامل انسان اجتناب کرد و فقط در پایان کتاب ''منشأ گونه‌ها'' خاطرنشان کرد که «پرتو بیشتری بر خاستگاه و تاریخ انسان تابیده خواهد شد». هنگام انتشار ''منشأ انسان و انتخاب در رابطه با جنس''<ref>''The Descent of Man and Selection in Relation to Sex''</ref> (۱۸۷۱م)، داروین استدلال کرد که انسان نیز مثل سایر جانداران تکامل یافته است. او درپی بحث و جدل دربارۀ نظریه‌اش برنیامد، ولی به‌‌زودی نظریاتش مورد توجه عموم قرار گرفت. به‌زودی رسانه‌های عمومی مقاله‌هایی در باب «حلقۀ مفقوده<ref>missing link</ref>» بین انسان و میمون‌ منتشر کردند. بنا به دیدگاه داروین، ماده‌ها یا نرهایی که جفت‌گیری را برمی‌گزینند، شکلی از انتخاب طبیعی را دنبال می‌کنند که منجر به تکامل می‌شود. تا همین اواخر زیست‌شناسان از این بخش نظریۀ داروین حمایت چندانی نمی‌کردند، ولی امروزه این نظریه پیروانی دارد. داروین در ''منشأ گونه‌ها'' نظریه‌های پیشین دربارۀ تکامل، ازجمله مانند نظریۀ طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان لامارک''<ref>''Jean Lamarck''</ref>، را رد کرد. او خود نقش کمی در این بحث‌ و جدل‌ها داشت، ولی کتابش با نام ''منشأ انسان'' (۱۸۷۱م) به مباحثی در الهیات دامن زد که دانشمند انگلیسی، ''تامس هاکسلی''<ref>''Thomas Huxley''</ref>، و جانورشناس آلمانی، ارنست هِکِل<ref>Ernst Haeckel</ref>، آن‌ها را رهبری می‌کردند. تحقیقات داروین نقطۀ عطف بسیاری از علوم، ازجمله انسان‌شناسی زیستی<ref>physical anthrology</ref> و دیرین‌شناسی<ref>palaeontology</ref>، بود. پیش از سفر ''بیگل''، داروین نیز مانند دیگران اعتقادی به ''جهش‌پذیری''<ref>''mutability''</ref> گونه‌ها نداشت. او در امریکای جنوبی بقایای سنگوارۀ پستاندار غول‌پيکر تنبل<ref>sloth</ref> و سایر جانورانی را مشاهده کرد که منقرض شده‌اند. همچنین، در جزایر گالاپاگوس کلنی‌ای از فینچ‌ها<ref>finches</ref> یافت و توانست آن‌ها را حداقل به چهارده گونۀ مشابه تقسیم کند. هیچ‌یک از این گونه‌ها در سرزمین اصلی یافت نمی‌شدند. برای داروین روشن بود که یک نوع از آن‌ها باید از امریکای جنوبی تا جزایر مذکور سفری طولانی کرده باشد و سپس، به انواع متعدد دیگر تکامل یافته باشد، اما چگونگی این رویداد را درنمی‌یافت. دو سال پس از بازگشت از این سفر، اثر مالتوس<ref>Malthus</ref> با نام ''رساله‌ای در باب اصول جمعیت''<ref>''An Essay on the Principle of Population''</ref> را خواند. مالتوس در این رساله پیشنهاد کرده بود که جمعیت انسان سریع‌تر از آن رشد می‌کند که بتوان غذای کافی برایش فراهم کرد و لازم است از طریق جنگ یا بلای طبیعی از رشد جمعیت کاسته شود. داروین پی برد که اصلی مشابه ممکن است برای جمعیت‌های حیوانی نیز صادق باشد. داروین در موارد متعدد دیگر، ازجمله سازوکار‌های لقاح<ref>fertilization</ref> در گیاهان، رده‌بندی کشتی‌چسب‌ها<ref>barnacles</ref>، و تشکل صخره‌های مرجانی<ref>coral reefs</ref>، به کشفیاتی دست یافت. او برای نخستین‌بار بین صخره‌های مرجانی و جزایر آتشفشانی رابطه‌ای پیشنهاد کرد. دیدگاه‌های او به صورت نظریۀ اولیه‌ای در شکل‌گیری جزیرۀ مرجانی حلقوی<ref>atoll</ref> همچنان مقبول است. داروین هرگز ندانست چه چیز موجب پدیدآمدن خصوصیات سودمند جدید در جانوران و گیاهان می‌شود، زیرا از وراثت و جهش چیزی نمی‌دانست. عجیب آن‌که تحقیق کلیدی دربارۀ وراثت را دانشمند اتریشی، گرگور مندل<ref>Gregor Mendel</ref>، در زمان حیات داروین صورت داده و نتایج آن را در ۱۸۶۵ منتشر کرده بود. به تحقیقات مندل تا ۱۹۰۰ توجهی نشد. داروین‌گرایی نو (نئوداروینیسم)<ref>Neo-Darwinism</ref> نظریۀ امروزی تکامل است که ترکیبی از نظریۀ داروین و نظریۀ‌ وراثت، مبتنی بر تحقیقات مندل، است. ''منشأ گونه‌ها'' همچنین مخالف نظریه‌های پیشین در زمینۀ تکامل،‌ مانند نظریه‌های طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان باپتیست لامارک''<ref>''Jean Baptiste Lamarck''</ref>، بود. بنا به دیدگاه لامارک، ساختارهایی که در طول زندگی جاندار تغییر می‌یابند، در زاده‌های آن نیز دیده می‌شوند. لامارک ازجمله اعتقاد داشت که زرافه برای رسیدن به برگ‌های درختان گردن خویش را می‌کشد و درنتیجه، زاده‌هایی با گردن درازتر پدید می‌آیند. به عکس، از دید داروین، زرافه‌ها متفاوت‌اند و برخی گردن‌های درازتری دارند. در صورت تغییر شرایط آب‌ و هوایی و کاهش غذا، زرافه‌هایی که خصوصیت گردن دراز را به ارث برده‌اند باقی‌ می‌مانند و بیش از زرافه‌های دارای گردن کوتاه تولید مثل می‌کنند. داروین در شروزبری<ref>Shrewsbury</ref> زاده شد و نوۀ اراسموس داروین<ref>Erasmus Darwin</ref> بود. در ادینبورگ<ref>Edinburgh</ref> پزشکی و در کیمبریج الهیات خواند. نخستین کتابش ''یادداشت‌های پژوهش‌های زمین‌شناسی و تاریخ طبیعی کشورهای گوناگون در مسافرت با کشتی بیگل''<ref>''Journal of Researches into the Geology and Natural History of the Various Countries Visited by HMS Beagle''</ref> (۱۸۳۹م) بود. تا ۱۸۴۶م، کلیات نظراتش را طی رساله‌ای گسترش داد، ولی هشت سال، که طی آن به مطالعۀ کشتی‌چسب‌ها پرداخت، این نظریه را رها کرده بود. در ۱۸۵۸م، گزارش علمی اِی آر والاس<ref>A R Wallace</ref> را دریافت کرد که در واقع صورت دیگری از نظریۀ تکاملی او بود. این امر سبب شد که به نشر نظریه‌اش اقدام کند.


			<!--20016200-->

			----
			<references />
	[[Category:زمین شناسی]]		[[Category:زمین شناسی]]
	[[Category:(زمین شناسی)اشخاص و آثار]]		[[Category:(زمین شناسی)اشخاص و آثار]]
	[[Category:زیست شناسی]]		[[Category:زیست شناسی]]
	[[Category:(زیست شناسی)اشخاص و آثار]]		[[Category:(زیست شناسی)اشخاص و آثار]]
	~~<references />~~

Mohammadi3 در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۲

2025-01-13T04:12:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	دارْوین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)(Darwin, Charles)<br /> [[File:20016200-1.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-2.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-3.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]] {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =چارلز داروین		\|عنوان =چارلز داروین
	\|نام = Charles Darwin		\|نام = Charles Darwin
خط ۱۳:		خط ۱۲:
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=پزشکی در ادینبورگ و الهیات در کیمبریج		\|تحصیلات و محل تحصیل=پزشکی در ادینبورگ و الهیات در کیمبریج
	\| شغل و تخصص اصلی =~~طبیعی دان~~		\| شغل و تخصص اصلی =طبیعی‌دان
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =
خط ۱۹:		خط ۱۸:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار = منشا ~~گونه ها~~ از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا (~~۱۸۹۵~~)		\|آثار = منشا گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا (۱۸۹۵م)
	\|خویشاوندان سرشناس =اراسموس داروین (پدربزرگ)، جورج داروین (پسر)		\|خویشاوندان سرشناس =اراسموس داروین (پدربزرگ)، جورج داروین (پسر)
	\|گروه مقاله =~~زمین شناسی، زیست شناسی~~		\|گروه مقاله =زمین‌شناسی، زیست‌شناسی
	\|دوره =		\|دوره =
	\|فعالیت های مهم =		\|فعالیت های مهم =
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}طبیعی‌دان انگلیسی. نظریۀ جدید تکامل<ref>evolution</ref>~~ ~~را توسعه داد و هم‌زمان با آلفرد راسل والاس<ref>Alfred Russel Wallace</ref>، اصول انتخاب طبیعی<ref>Natural Selection</ref>~~ ~~را پیشنهاد کرد. در مقام طبیعی‌دان با کشتی بیگل<ref>Beagle</ref>~~ ~~از ۱۸۳۱ تا ~~۱۸۳۶~~ در امریکای جنوبی و جزایر گالاپاگوس<ref>Galapagos</ref>~~ ~~به سفر تحقیقاتی پرداخت که حاصل آن انتشار کتاب ''منشأ گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا''<ref>''sloth''</ref> (~~۱۸۹۵~~) بود. این کتاب فرآیند تکامل را از طریق اصول انتخاب طبیعی توصیف کرد و به‌سبب عدم توافق با تفاسیر ظاهری سِفر پیدایش<ref>Genesis</ref> از کتاب مقدس مناقشه‌های بسیاری برانگیخت. نظریۀ انتخاب طبیعی<ref>theory of natural selection</ref>~~ ~~داروین به ایجاد گوناگونی در افراد یک جمعیت از طریق تولید مثل جنسی می‌پردازد. افرادی که دارای گوناگونی ساختار وراثتی‌اند، در مقایسه با سایر افراد سازش بهتری با محیط پیدا می‌کنند و احتمال بقا و زادآوری آن‌ها بیشتر است. درنتیجه، خصوصیات مطلوب را به زاده‌های خود نیز منتقل می‌کنند. ساختار وراثتی نسل بعدی نسبت به نسل قبلی متفاوت خواهد بود و این امر زمینه‌ساز تکامل است. داروین از پرداختن به مسئلۀ تکامل انسان اجتناب کرد و فقط در پایان کتاب ''منشأ گونه‌ها'' خاطرنشان کرد که «پرتو بیشتری بر خاستگاه و تاریخ انسان تابیده خواهد شد». هنگام انتشار ''منشأ انسان و انتخاب در رابطه با جنس''<ref>''The Descent of Man and Selection in Relation to Sex''</ref>~~ ~~(~~۱۸۷۱~~)، داروین استدلال کرد که انسان نیز مثل سایر جانداران تکامل یافته است. او درپی بحث و جدل دربارۀ نظریه‌اش برنیامد، ولی به‌‌زودی نظریاتش مورد توجه عموم قرار گرفت. به‌زودی رسانه‌های عمومی مقاله‌هایی در باب «حلقۀ مفقوده<ref>missing link</ref>» بین انسان و میمون‌ منتشر کردند. بنا به دیدگاه داروین، ماده‌ها یا نرهایی که جفت‌گیری را برمی‌گزینند، شکلی از انتخاب طبیعی را دنبال می‌کنند که منجر به تکامل می‌شود. تا همین اواخر زیست‌شناسان از این بخش نظریۀ داروین حمایت چندانی نمی‌کردند، ولی امروزه این نظریه پیروانی دارد. داروین در ''منشأ گونه‌ها'' نظریه‌های پیشین دربارۀ تکامل، ازجمله مانند نظریۀ طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان لامارک''<ref>''Jean Lamarck''</ref>، را رد کرد. او خود نقش کمی در این بحث‌ و جدل‌ها داشت، ولی کتابش با نام ''منشأ انسان'' (~~۱۸۷۱~~) به مباحثی در الهیات دامن زد که دانشمند انگلیسی، ''تامس هاکسلی''<ref>''Thomas Huxley''</ref>، و جانورشناس آلمانی، ارنست هِکِل<ref>Ernst Haeckel</ref>، آن‌ها را رهبری می‌کردند. تحقیقات داروین نقطۀ عطف بسیاری از علوم، ازجمله انسان‌شناسی زیستی<ref>physical anthrology</ref>~~ ~~و دیرین‌شناسی<ref>palaeontology</ref>، بود. پیش از سفر ''بیگل''، داروین نیز مانند دیگران اعتقادی به ''جهش‌پذیری''<ref>''mutability''</ref>~~ ~~گونه‌ها نداشت. او در امریکای جنوبی بقایای سنگوارۀ پستاندار غول‌پيکر تنبل<ref>sloth</ref>~~ ~~و سایر جانورانی را مشاهده کرد که منقرض شده‌اند. همچنین، در جزایر گالاپاگوس کلنی‌ای از فینچ‌ها<ref>finches</ref>~~ ~~یافت و توانست آن‌ها را حداقل به چهارده گونۀ مشابه تقسیم کند. هیچ‌یک از این گونه‌ها در سرزمین اصلی یافت نمی‌شدند. برای داروین روشن بود که یک نوع از آن‌ها باید از امریکای جنوبی تا جزایر مذکور سفری طولانی کرده باشد و سپس، به انواع متعدد دیگر تکامل یافته باشد، اما چگونگی این رویداد را درنمی‌یافت. دو سال پس از بازگشت از این سفر، اثر مالتوس<ref>Malthus</ref>~~ ~~با نام ''رساله‌ای در باب اصول جمعیت''<ref>''An Essay on the Principle of Population''</ref>~~ ~~را خواند. مالتوس در این رساله پیشنهاد کرده بود که جمعیت انسان سریع‌تر از آن رشد می‌کند که بتوان غذای کافی برایش فراهم کرد و لازم است از طریق جنگ یا بلای طبیعی از رشد جمعیت کاسته شود. داروین پی برد که اصلی مشابه ممکن است برای جمعیت‌های حیوانی نیز صادق باشد. داروین در موارد متعدد دیگر، ازجمله سازوکار‌های لقاح<ref>fertilization</ref>~~ ~~در گیاهان، رده‌بندی کشتی‌چسب‌ها<ref>barnacles</ref>، و تشکل صخره‌های مرجانی<ref>coral reefs</ref>، به کشفیاتی دست یافت. او برای نخستین‌بار بین صخره‌های مرجانی و جزایر آتشفشانی رابطه‌ای پیشنهاد کرد. دیدگاه‌های او به صورت نظریۀ اولیه‌ای در شکل‌گیری جزیرۀ مرجانی~~ ~~حلقوی<ref>atoll</ref>~~ ~~همچنان مقبول است. داروین هرگز ندانست چه چیز موجب پدیدآمدن خصوصیات سودمند جدید در جانوران و گیاهان می‌شود، زیرا از وراثت و جهش چیزی نمی‌دانست. عجیب آن‌که تحقیق کلیدی دربارۀ وراثت را دانشمند اتریشی، گرگور مندل<ref>Gregor Mendel</ref>، در زمان حیات داروین صورت داده و نتایج آن را در ۱۸۶۵ منتشر کرده بود. به تحقیقات مندل تا ۱۹۰۰ توجهی نشد. داروین‌گرایی نو (نئوداروینیسم)<ref>Neo-Darwinism</ref> نظریۀ امروزی تکامل است که ترکیبی از نظریۀ داروین و نظریۀ‌ وراثت، مبتنی بر تحقیقات مندل، است. ''منشأ گونه‌ها'' همچنین مخالف نظریه‌های پیشین در زمینۀ تکامل،‌ مانند نظریه‌های طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان باپتیست لامارک''<ref>''Jean Baptiste Lamarck''</ref>، بود. بنا به دیدگاه لامارک، ساختارهایی که در طول زندگی جاندار تغییر می‌یابند، در زاده‌های آن نیز دیده می‌شوند. لامارک ازجمله اعتقاد داشت که زرافه برای رسیدن به برگ‌های درختان گردن خویش را می‌کشد و درنتیجه، زاده‌هایی با گردن درازتر پدید می‌آیند. به عکس، از دید داروین، زرافه‌ها متفاوت‌اند و برخی گردن‌های درازتری دارند. در صورت تغییر شرایط آب‌ و هوایی و کاهش غذا، زرافه‌هایی که خصوصیت گردن دراز را به ارث برده‌اند باقی‌ می‌مانند و بیش از زرافه‌های دارای گردن کوتاه تولید مثل می‌کنند. داروین در شروزبری<ref>Shrewsbury</ref>~~ ~~زاده شد و نوۀ اراسموس داروین<ref>Erasmus Darwin</ref>~~ ~~بود. در ادینبورگ<ref>Edinburgh</ref>~~ ~~پزشکی و در کیمبریج الهیات خواند. نخستین کتابش ''یادداشت‌های پژوهش‌های زمین‌شناسی و تاریخ طبیعی کشورهای گوناگون در مسافرت با کشتی بیگل''<ref>''Journal of Researches into the Geology and Natural History of the Various Countries Visited by HMS Beagle''</ref>~~ ~~(~~۱۸۳۹~~) بود. تا ~~۱۸۴۶،~~ کلیات نظراتش را طی رساله‌ای گسترش داد، ولی هشت سال، که طی آن به مطالعۀ کشتی‌چسب‌ها پرداخت، این نظریه را رها کرده بود. در ~~۱۸۵۸،~~ گزارش علمی اِی آر والاس<ref>A R Wallace</ref>~~ ~~را دریافت کرد که در واقع صورت دیگری از نظریۀ تکاملی او بود. این امر سبب شد که به نشر نظریه‌اش اقدام کند.		}}
			دارْوین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲م)(Darwin, Charles)<br /> [[File:20016200-1.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-3.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-2.jpg\|thumb\|دارْوين، چارلز]]طبیعی‌دان انگلیسی. نظریۀ جدید تکامل<ref>evolution</ref> را توسعه داد و هم‌زمان با آلفرد راسل والاس<ref>Alfred Russel Wallace</ref>، اصول انتخاب طبیعی<ref>Natural Selection</ref> را پیشنهاد کرد. در مقام طبیعی‌دان با کشتی بیگل<ref>Beagle</ref> از ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۶م در امریکای جنوبی و جزایر گالاپاگوس<ref>Galapagos</ref> به سفر تحقیقاتی پرداخت که حاصل آن انتشار کتاب ''منشأ گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا''<ref>''sloth''</ref> (۱۸۹۵م) بود. این کتاب فرآیند تکامل را از طریق اصول انتخاب طبیعی توصیف کرد و به‌سبب عدم توافق با تفاسیر ظاهری سِفر پیدایش<ref>Genesis</ref> از کتاب مقدس مناقشه‌های بسیاری برانگیخت. نظریۀ انتخاب طبیعی<ref>theory of natural selection</ref> داروین به ایجاد گوناگونی در افراد یک جمعیت از طریق تولید مثل جنسی می‌پردازد. افرادی که دارای گوناگونی ساختار وراثتی‌اند، در مقایسه با سایر افراد سازش بهتری با محیط پیدا می‌کنند و احتمال بقا و زادآوری آن‌ها بیشتر است. درنتیجه، خصوصیات مطلوب را به زاده‌های خود نیز منتقل می‌کنند. ساختار وراثتی نسل بعدی نسبت به نسل قبلی متفاوت خواهد بود و این امر زمینه‌ساز تکامل است. داروین از پرداختن به مسئلۀ تکامل انسان اجتناب کرد و فقط در پایان کتاب ''منشأ گونه‌ها'' خاطرنشان کرد که «پرتو بیشتری بر خاستگاه و تاریخ انسان تابیده خواهد شد». هنگام انتشار ''منشأ انسان و انتخاب در رابطه با جنس''<ref>''The Descent of Man and Selection in Relation to Sex''</ref> (۱۸۷۱م)، داروین استدلال کرد که انسان نیز مثل سایر جانداران تکامل یافته است. او درپی بحث و جدل دربارۀ نظریه‌اش برنیامد، ولی به‌‌زودی نظریاتش مورد توجه عموم قرار گرفت. به‌زودی رسانه‌های عمومی مقاله‌هایی در باب «حلقۀ مفقوده<ref>missing link</ref>» بین انسان و میمون‌ منتشر کردند. بنا به دیدگاه داروین، ماده‌ها یا نرهایی که جفت‌گیری را برمی‌گزینند، شکلی از انتخاب طبیعی را دنبال می‌کنند که منجر به تکامل می‌شود. تا همین اواخر زیست‌شناسان از این بخش نظریۀ داروین حمایت چندانی نمی‌کردند، ولی امروزه این نظریه پیروانی دارد. داروین در ''منشأ گونه‌ها'' نظریه‌های پیشین دربارۀ تکامل، ازجمله مانند نظریۀ طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان لامارک''<ref>''Jean Lamarck''</ref>، را رد کرد. او خود نقش کمی در این بحث‌ و جدل‌ها داشت، ولی کتابش با نام ''منشأ انسان'' (۱۸۷۱م) به مباحثی در الهیات دامن زد که دانشمند انگلیسی، ''تامس هاکسلی''<ref>''Thomas Huxley''</ref>، و جانورشناس آلمانی، ارنست هِکِل<ref>Ernst Haeckel</ref>، آن‌ها را رهبری می‌کردند. تحقیقات داروین نقطۀ عطف بسیاری از علوم، ازجمله انسان‌شناسی زیستی<ref>physical anthrology</ref> و دیرین‌شناسی<ref>palaeontology</ref>، بود. پیش از سفر ''بیگل''، داروین نیز مانند دیگران اعتقادی به ''جهش‌پذیری''<ref>''mutability''</ref> گونه‌ها نداشت. او در امریکای جنوبی بقایای سنگوارۀ پستاندار غول‌پيکر تنبل<ref>sloth</ref> و سایر جانورانی را مشاهده کرد که منقرض شده‌اند. همچنین، در جزایر گالاپاگوس کلنی‌ای از فینچ‌ها<ref>finches</ref> یافت و توانست آن‌ها را حداقل به چهارده گونۀ مشابه تقسیم کند. هیچ‌یک از این گونه‌ها در سرزمین اصلی یافت نمی‌شدند. برای داروین روشن بود که یک نوع از آن‌ها باید از امریکای جنوبی تا جزایر مذکور سفری طولانی کرده باشد و سپس، به انواع متعدد دیگر تکامل یافته باشد، اما چگونگی این رویداد را درنمی‌یافت. دو سال پس از بازگشت از این سفر، اثر مالتوس<ref>Malthus</ref> با نام ''رساله‌ای در باب اصول جمعیت''<ref>''An Essay on the Principle of Population''</ref> را خواند. مالتوس در این رساله پیشنهاد کرده بود که جمعیت انسان سریع‌تر از آن رشد می‌کند که بتوان غذای کافی برایش فراهم کرد و لازم است از طریق جنگ یا بلای طبیعی از رشد جمعیت کاسته شود. داروین پی برد که اصلی مشابه ممکن است برای جمعیت‌های حیوانی نیز صادق باشد. داروین در موارد متعدد دیگر، ازجمله سازوکار‌های لقاح<ref>fertilization</ref> در گیاهان، رده‌بندی کشتی‌چسب‌ها<ref>barnacles</ref>، و تشکل صخره‌های مرجانی<ref>coral reefs</ref>، به کشفیاتی دست یافت. او برای نخستین‌بار بین صخره‌های مرجانی و جزایر آتشفشانی رابطه‌ای پیشنهاد کرد. دیدگاه‌های او به صورت نظریۀ اولیه‌ای در شکل‌گیری جزیرۀ مرجانی حلقوی<ref>atoll</ref> همچنان مقبول است. داروین هرگز ندانست چه چیز موجب پدیدآمدن خصوصیات سودمند جدید در جانوران و گیاهان می‌شود، زیرا از وراثت و جهش چیزی نمی‌دانست. عجیب آن‌که تحقیق کلیدی دربارۀ وراثت را دانشمند اتریشی، گرگور مندل<ref>Gregor Mendel</ref>، در زمان حیات داروین صورت داده و نتایج آن را در ۱۸۶۵ منتشر کرده بود. به تحقیقات مندل تا ۱۹۰۰ توجهی نشد. داروین‌گرایی نو (نئوداروینیسم)<ref>Neo-Darwinism</ref> نظریۀ امروزی تکامل است که ترکیبی از نظریۀ داروین و نظریۀ‌ وراثت، مبتنی بر تحقیقات مندل، است. ''منشأ گونه‌ها'' همچنین مخالف نظریه‌های پیشین در زمینۀ تکامل،‌ مانند نظریه‌های طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان باپتیست لامارک''<ref>''Jean Baptiste Lamarck''</ref>، بود. بنا به دیدگاه لامارک، ساختارهایی که در طول زندگی جاندار تغییر می‌یابند، در زاده‌های آن نیز دیده می‌شوند. لامارک ازجمله اعتقاد داشت که زرافه برای رسیدن به برگ‌های درختان گردن خویش را می‌کشد و درنتیجه، زاده‌هایی با گردن درازتر پدید می‌آیند. به عکس، از دید داروین، زرافه‌ها متفاوت‌اند و برخی گردن‌های درازتری دارند. در صورت تغییر شرایط آب‌ و هوایی و کاهش غذا، زرافه‌هایی که خصوصیت گردن دراز را به ارث برده‌اند باقی‌ می‌مانند و بیش از زرافه‌های دارای گردن کوتاه تولید مثل می‌کنند. داروین در شروزبری<ref>Shrewsbury</ref> زاده شد و نوۀ اراسموس داروین<ref>Erasmus Darwin</ref> بود. در ادینبورگ<ref>Edinburgh</ref> پزشکی و در کیمبریج الهیات خواند. نخستین کتابش ''یادداشت‌های پژوهش‌های زمین‌شناسی و تاریخ طبیعی کشورهای گوناگون در مسافرت با کشتی بیگل''<ref>''Journal of Researches into the Geology and Natural History of the Various Countries Visited by HMS Beagle''</ref> (۱۸۳۹م) بود. تا ۱۸۴۶م، کلیات نظراتش را طی رساله‌ای گسترش داد، ولی هشت سال، که طی آن به مطالعۀ کشتی‌چسب‌ها پرداخت، این نظریه را رها کرده بود. در ۱۸۵۸م، گزارش علمی اِی آر والاس<ref>A R Wallace</ref> را دریافت کرد که در واقع صورت دیگری از نظریۀ تکاملی او بود. این امر سبب شد که به نشر نظریه‌اش اقدام کند.<!--20016200-->


	~~<!--20016200-->~~[[Category:زمین شناسی]]		[[Category:زمین شناسی]]
	[[Category:(زمین شناسی)اشخاص و آثار]]		[[Category:(زمین شناسی)اشخاص و آثار]]
	[[Category:زیست شناسی]]		[[Category:زیست شناسی]]
	[[Category:(زیست شناسی)اشخاص و آثار]]		[[Category:(زیست شناسی)اشخاص و آثار]]
	<references />		<references />

Nazanin در ‏۲ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۶

2020-03-02T10:16:05Z

صفحهٔ تازه

دارْوین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)(Darwin, Charles)<br /> [[File:20016200-1.jpg|thumb|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-2.jpg|thumb|دارْوين، چارلز]][[File:20016200-3.jpg|thumb|دارْوين، چارلز]][[File:20016200.jpg|thumb|دارْوين، چارلز]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان =چارلز داروین
|نام = Charles Darwin
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۰۹م
|تاریخ مرگ=۱۸۸۲م
|دوره زندگی=
|ملیت=انگلیسی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=پزشکی در ادینبورگ و الهیات در کیمبریج
| شغل و تخصص اصلی =طبیعی دان
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار = منشا گونه ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا (۱۸۹۵)
|خویشاوندان سرشناس =اراسموس داروین (پدربزرگ)، جورج داروین (پسر)
|گروه مقاله =زمین شناسی، زیست شناسی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}طبیعی‌دان انگلیسی. نظریۀ جدید تکامل<ref>evolution</ref> را توسعه داد و هم‌زمان با آلفرد راسل والاس<ref>Alfred Russel Wallace</ref>، اصول انتخاب طبیعی<ref>Natural Selection</ref> را پیشنهاد کرد. در مقام طبیعی‌دان با کشتی بیگل<ref>Beagle</ref> از ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۶ در امریکای جنوبی و جزایر گالاپاگوس<ref>Galapagos</ref> به سفر تحقیقاتی پرداخت که حاصل آن انتشار کتاب ''منشأ گونه‌ها از راه انتخاب طبیعی یا حفظ نژادهای مطلوب در تنازع بقا''<ref>''sloth''</ref> (۱۸۹۵) بود. این کتاب فرآیند تکامل را از طریق اصول انتخاب طبیعی توصیف کرد و به‌سبب عدم توافق با تفاسیر ظاهری سِفر پیدایش<ref>Genesis</ref> از کتاب مقدس مناقشه‌های بسیاری برانگیخت. نظریۀ انتخاب طبیعی<ref>theory of natural selection</ref> داروین به ایجاد گوناگونی در افراد یک جمعیت از طریق تولید مثل جنسی می‌پردازد. افرادی که دارای گوناگونی ساختار وراثتی‌اند، در مقایسه با سایر افراد سازش بهتری با محیط پیدا می‌کنند و احتمال بقا و زادآوری آن‌ها بیشتر است. درنتیجه، خصوصیات مطلوب را به زاده‌های خود نیز منتقل می‌کنند. ساختار وراثتی نسل بعدی نسبت به نسل قبلی متفاوت خواهد بود و این امر زمینه‌ساز تکامل است. داروین از پرداختن به مسئلۀ تکامل انسان اجتناب کرد و فقط در پایان کتاب ''منشأ گونه‌ها'' خاطرنشان کرد که «پرتو بیشتری بر خاستگاه و تاریخ انسان تابیده خواهد شد». هنگام انتشار ''منشأ انسان و انتخاب در رابطه با جنس''<ref>''The Descent of Man and Selection in Relation to Sex''</ref> (۱۸۷۱)، داروین استدلال کرد که انسان نیز مثل سایر جانداران تکامل یافته است. او درپی بحث و جدل دربارۀ نظریه‌اش برنیامد، ولی به‌‌زودی نظریاتش مورد توجه عموم قرار گرفت. به‌زودی رسانه‌های عمومی مقاله‌هایی در باب «حلقۀ مفقوده<ref>missing link</ref>» بین انسان و میمون‌ منتشر کردند. بنا به دیدگاه داروین، ماده‌ها یا نرهایی که جفت‌گیری را برمی‌گزینند، شکلی از انتخاب طبیعی را دنبال می‌کنند که منجر به تکامل می‌شود. تا همین اواخر زیست‌شناسان از این بخش نظریۀ داروین حمایت چندانی نمی‌کردند، ولی امروزه این نظریه پیروانی دارد. داروین در ''منشأ گونه‌ها'' نظریه‌های پیشین دربارۀ تکامل، ازجمله مانند نظریۀ طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان لامارک''<ref>''Jean Lamarck''</ref>، را رد کرد. او خود نقش کمی در این بحث‌ و جدل‌ها داشت، ولی کتابش با نام ''منشأ انسان'' (۱۸۷۱) به مباحثی در الهیات دامن زد که دانشمند انگلیسی، ''تامس هاکسلی''<ref>''Thomas Huxley''</ref>، و جانورشناس آلمانی، ارنست هِکِل<ref>Ernst Haeckel</ref>، آن‌ها را رهبری می‌کردند. تحقیقات داروین نقطۀ عطف بسیاری از علوم، ازجمله انسان‌شناسی زیستی<ref>physical anthrology</ref> و دیرین‌شناسی<ref>palaeontology</ref>، بود. پیش از سفر ''بیگل''، داروین نیز مانند دیگران اعتقادی به ''جهش‌پذیری''<ref>''mutability''</ref> گونه‌ها نداشت. او در امریکای جنوبی بقایای سنگوارۀ پستاندار غول‌پيکر تنبل<ref>sloth</ref> و سایر جانورانی را مشاهده کرد که منقرض شده‌اند. همچنین، در جزایر گالاپاگوس کلنی‌ای از فینچ‌ها<ref>finches</ref> یافت و توانست آن‌ها را حداقل به چهارده گونۀ مشابه تقسیم کند. هیچ‌یک از این گونه‌ها در سرزمین اصلی یافت نمی‌شدند. برای داروین روشن بود که یک نوع از آن‌ها باید از امریکای جنوبی تا جزایر مذکور سفری طولانی کرده باشد و سپس، به انواع متعدد دیگر تکامل یافته باشد، اما چگونگی این رویداد را درنمی‌یافت. دو سال پس از بازگشت از این سفر، اثر مالتوس<ref>Malthus</ref> با نام ''رساله‌ای در باب اصول جمعیت''<ref>''An Essay on the Principle of Population''</ref> را خواند. مالتوس در این رساله پیشنهاد کرده بود که جمعیت انسان سریع‌تر از آن رشد می‌کند که بتوان غذای کافی برایش فراهم کرد و لازم است از طریق جنگ یا بلای طبیعی از رشد جمعیت کاسته شود. داروین پی برد که اصلی مشابه ممکن است برای جمعیت‌های حیوانی نیز صادق باشد. داروین در موارد متعدد دیگر، ازجمله سازوکار‌های لقاح<ref>fertilization</ref> در گیاهان، رده‌بندی کشتی‌چسب‌ها<ref>barnacles</ref>، و تشکل صخره‌های مرجانی<ref>coral reefs</ref>، به کشفیاتی دست یافت. او برای نخستین‌بار بین صخره‌های مرجانی و جزایر آتشفشانی رابطه‌ای پیشنهاد کرد. دیدگاه‌های او به صورت نظریۀ اولیه‌ای در شکل‌گیری جزیرۀ مرجانی حلقوی<ref>atoll</ref> همچنان مقبول است. داروین هرگز ندانست چه چیز موجب پدیدآمدن خصوصیات سودمند جدید در جانوران و گیاهان می‌شود، زیرا از وراثت و جهش چیزی نمی‌دانست. عجیب آن‌که تحقیق کلیدی دربارۀ وراثت را دانشمند اتریشی، گرگور مندل<ref>Gregor Mendel</ref>، در زمان حیات داروین صورت داده و نتایج آن را در ۱۸۶۵ منتشر کرده بود. به تحقیقات مندل تا ۱۹۰۰ توجهی نشد. داروین‌گرایی نو (نئوداروینیسم)<ref>Neo-Darwinism</ref> نظریۀ امروزی تکامل است که ترکیبی از نظریۀ داروین و نظریۀ‌ وراثت، مبتنی بر تحقیقات مندل، است. ''منشأ گونه‌ها'' همچنین مخالف نظریه‌های پیشین در زمینۀ تکامل،‌ مانند نظریه‌های طبیعی‌دان فرانسوی، ''ژان باپتیست لامارک''<ref>''Jean Baptiste Lamarck''</ref>، بود. بنا به دیدگاه لامارک، ساختارهایی که در طول زندگی جاندار تغییر می‌یابند، در زاده‌های آن نیز دیده می‌شوند. لامارک ازجمله اعتقاد داشت که زرافه برای رسیدن به برگ‌های درختان گردن خویش را می‌کشد و درنتیجه، زاده‌هایی با گردن درازتر پدید می‌آیند. به عکس، از دید داروین، زرافه‌ها متفاوت‌اند و برخی گردن‌های درازتری دارند. در صورت تغییر شرایط آب‌ و هوایی و کاهش غذا، زرافه‌هایی که خصوصیت گردن دراز را به ارث برده‌اند باقی‌ می‌مانند و بیش از زرافه‌های دارای گردن کوتاه تولید مثل می‌کنند. داروین در شروزبری<ref>Shrewsbury</ref> زاده شد و نوۀ اراسموس داروین<ref>Erasmus Darwin</ref> بود. در ادینبورگ<ref>Edinburgh</ref> پزشکی و در کیمبریج الهیات خواند. نخستین کتابش ''یادداشت‌های پژوهش‌های زمین‌شناسی و تاریخ طبیعی کشورهای گوناگون در مسافرت با کشتی بیگل''<ref>''Journal of Researches into the Geology and Natural History of the Various Countries Visited by HMS Beagle''</ref> (۱۸۳۹) بود. تا ۱۸۴۶، کلیات نظراتش را طی رساله‌ای گسترش داد، ولی هشت سال، که طی آن به مطالعۀ کشتی‌چسب‌ها پرداخت، این نظریه را رها کرده بود. در ۱۸۵۸، گزارش علمی اِی آر والاس<ref>A R Wallace</ref> را دریافت کرد که در واقع صورت دیگری از نظریۀ تکاملی او بود. این امر سبب شد که به نشر نظریه‌اش اقدام کند.

[[Category:زمین شناسی]]
[[Category:(زمین شناسی)اشخاص و آثار]]
[[Category:زیست شناسی]]
[[Category:(زیست شناسی)اشخاص و آثار]]
<references />