داریوش خنجی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۸

2025-07-20T20:38:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۸
خط ۳۹:		خط ۳۹:


	گزیده‌ی فیلم‌شناسی: ''شهر کودکان گمشده'' (ژان-پیر ژونه و مارک کارو- 1995)؛ ''هفت'' (دیوید فینچر- 1995)؛ ''اویتا'' (آلن پارکر- 1996)؛ ''بیگانه: رستاخیز'' (ژان پیر ژونه- 1997)؛ ''دروازه‌ی نهم'' (رومن پولانسکی- 1999)؛ ''ساحل'' ([[بویل، دنی ~~(۱۹۵۶)~~\|دنی بویل]]- 2000)؛ ''اتاق وحشت'' (دیوید فینچر- 2002)؛ ''چیزی غیر از این'' (وودی آلن- 2003)؛ ''مترجم'' ([[پولاک، سیدنی (۱۹۳۴ـ۲۰۰۸)\|سیدنی پولاک]]- 2005)؛ ''بازی‌های مسخره'' (میشائیل هانکه)؛ ''نیمه‌شب در پاریس'' (وودی آلن- 2011)؛ ''تقدیم به رُم با عشق'' (وودی آلن- 2012)؛ ''جادو در مهتاب'' (وودی آلن- 2014)؛ ''مرد بی‌منطق'' (وودی آلن- 2015)؛ ''شهر گمشده‌ی زی'' (جیمز گری- 2016)؛ ''اُکجا'' (بونگ جون-هو- 2017)؛ ''جواهرات تراش‌نخورده'' (برادران سفدی- 2019).		گزیده‌ی فیلم‌شناسی: ''شهر کودکان گمشده'' (ژان-پیر ژونه و مارک کارو- 1995)؛ ''هفت'' (دیوید فینچر- 1995)؛ ''اویتا'' (آلن پارکر- 1996)؛ ''بیگانه: رستاخیز'' (ژان پیر ژونه- 1997)؛ ''دروازه‌ی نهم'' (رومن پولانسکی- 1999)؛ ''ساحل'' ([[بویل، دنی\|دنی بویل]]- 2000)؛ ''اتاق وحشت'' (دیوید فینچر- 2002)؛ ''چیزی غیر از این'' (وودی آلن- 2003)؛ ''مترجم'' ([[پولاک، سیدنی (۱۹۳۴ـ۲۰۰۸)\|سیدنی پولاک]]- 2005)؛ ''بازی‌های مسخره'' (میشائیل هانکه)؛ ''نیمه‌شب در پاریس'' (وودی آلن- 2011)؛ ''تقدیم به رُم با عشق'' (وودی آلن- 2012)؛ ''جادو در مهتاب'' (وودی آلن- 2014)؛ ''مرد بی‌منطق'' (وودی آلن- 2015)؛ ''شهر گمشده‌ی زی'' (جیمز گری- 2016)؛ ''اُکجا'' (بونگ جون-هو- 2017)؛ ''جواهرات تراش‌نخورده'' (برادران سفدی- 2019).

	----		----

Mohammadi3 در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۶

2025-07-19T19:46:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۶
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	آغاز کار خنجی با فیلم‌برداری چهار فیلم کوتاه بود که اولینشان در سال ۱۹۸۴ اکران شد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۱۹۸۹ فیلم‌برداری کرد. فیلمی با نام مرا ببوس<ref>Embrasse-moi</ref> به کارگردانی مایکل روسیر<ref>Michèle Rosier</ref> فرانسوی. در سال ۱۹۹۰ ژان پیر ژونه<ref>Marc Caro		آغاز کار خنجی با فیلم‌برداری چهار فیلم کوتاه بود که اولینشان در سال ۱۹۸۴ اکران شد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۱۹۸۹ فیلم‌برداری کرد. فیلمی با نام مرا ببوس<ref>Embrasse-moi</ref> به کارگردانی مایکل روسیر<ref>Michèle Rosier</ref> فرانسوی. در سال ۱۹۹۰ ژان پیر ژونه<ref>Marc Caro

	Jean-Pierre Jeunet</ref> (کارگردان مشهور فرانسوی و کارگردان فیلم زندگی شگفت‌انگیز آملی پولان<ref>''The Fabulous Destiny of Amélie Poulain''</ref>) از او خواست برای فیلم‌برداری فیلم جدیدش به تیم او ملحق شود و خنجی هم پذیرفت. فیلم جدید پیر ژونه، اغذیه‌فروشی<ref>Delicatessen</ref> نام داشت. کار خوب خنجی در این فیلم باعث شد در سال ۱۹۹۱ در جشنواره‌ی فیلم سزار ایتالیا نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شود. او یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ با پیر ژونه همکاری کرد و دوباره در همان سال در جشنواره‌ها درخشید و نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری جشنواره‌ی سزار شد. در همان سال ۱۹۹۵، مدیریت فیلم‌برداری فیلم هفت<ref>''SE7EN''</ref> دیوید فینچر<ref>David Fincher</ref> را عهده‌دار شد. بعد از هفت، [[برتولوچی، برناردو\|برناردو برتالوچی]]<ref>Bernardo Bertolucci</ref> فیلم‌برداری ''زیبایی ربوده شده''<ref>Stealing Beauty</ref> را به او سپرد. سپس در ۱۹۹۶ برای [[پارکر، آلن\|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> فیلم اویتا<ref>Evita</ref> را فیلم‌برداری کرد. این فیلم در جشنواره‌های فیلم اسکار و بفتا<ref>British Academy of Film and Television Arts</ref> نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شد؛ هرچند از دست‌یابی به جایزه باز ماند. خنجی بعد از این فیلم دوباره به فرانسه رفت و سومین همکاری خود با ژونه را هم با موفقیت انجام داد. در سال ۱۹۹۹ اولین همکاری خود با [[پولانسکی، رومن ~~(۱۹۳۳)~~\|رومن پولانسکی]]<ref>Roman Polanski</ref> را در فیلم دروازه‌ی نهم<ref>Ninth gate</ref> تجربه کرد. در سال ۲۰۰۲ اتاق وحشت<ref>''Panic Room''</ref> را برای فینچر فیلم‌برداری کرد. خنجی در سال ۲۰۰۳ اولین بار با [[وودی آلن]]<ref>Woody Allen</ref> کار کرد و فیلم‌برداری هر چیز دیگر<ref>''Anything Else''</ref> را به عهده گرفت؛ همکاری‌ای که ادامه‌دار شد. وی بعدها چند فیلم دیگر وودی آلن را هم فیلم‌برداری کرد. خنجی در ۲۰۱۶ فیلم شهر گمشده‌ی زی<ref>The Lost City of Z</ref> را برای جیمز گری<ref>James Gray</ref> فیلم‌برداری کرد. آخرین کار‌های او یکی از ساخته‌های بونگ جو-هو<ref>Bong Joon-ho</ref> (کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس شهیر کره‌ای) است که اُکجا<ref>''Okja''</ref> نام دارد و دیگری جواهرات تراش‌نخورده<ref>Uncut Gems</ref> به کارگردانی برادران سفدی.		Jean-Pierre Jeunet</ref> (کارگردان مشهور فرانسوی و کارگردان فیلم زندگی شگفت‌انگیز آملی پولان<ref>''The Fabulous Destiny of Amélie Poulain''</ref>) از او خواست برای فیلم‌برداری فیلم جدیدش به تیم او ملحق شود و خنجی هم پذیرفت. فیلم جدید پیر ژونه، اغذیه‌فروشی<ref>Delicatessen</ref> نام داشت. کار خوب خنجی در این فیلم باعث شد در سال ۱۹۹۱ در جشنواره‌ی فیلم سزار ایتالیا نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شود. او یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ با پیر ژونه همکاری کرد و دوباره در همان سال در جشنواره‌ها درخشید و نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری جشنواره‌ی سزار شد. در همان سال ۱۹۹۵، مدیریت فیلم‌برداری فیلم هفت<ref>''SE7EN''</ref> دیوید فینچر<ref>David Fincher</ref> را عهده‌دار شد. بعد از هفت، [[برتولوچی، برناردو\|برناردو برتالوچی]]<ref>Bernardo Bertolucci</ref> فیلم‌برداری ''زیبایی ربوده شده''<ref>Stealing Beauty</ref> را به او سپرد. سپس در ۱۹۹۶ برای [[پارکر، آلن\|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> فیلم اویتا<ref>Evita</ref> را فیلم‌برداری کرد. این فیلم در جشنواره‌های فیلم اسکار و بفتا<ref>British Academy of Film and Television Arts</ref> نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شد؛ هرچند از دست‌یابی به جایزه باز ماند. خنجی بعد از این فیلم دوباره به فرانسه رفت و سومین همکاری خود با ژونه را هم با موفقیت انجام داد. در سال ۱۹۹۹ اولین همکاری خود با [[پولانسکی، رومن\|رومن پولانسکی]]<ref>Roman Polanski</ref> را در فیلم دروازه‌ی نهم<ref>Ninth gate</ref> تجربه کرد. در سال ۲۰۰۲ اتاق وحشت<ref>''Panic Room''</ref> را برای فینچر فیلم‌برداری کرد. خنجی در سال ۲۰۰۳ اولین بار با [[وودی آلن]]<ref>Woody Allen</ref> کار کرد و فیلم‌برداری هر چیز دیگر<ref>''Anything Else''</ref> را به عهده گرفت؛ همکاری‌ای که ادامه‌دار شد. وی بعدها چند فیلم دیگر وودی آلن را هم فیلم‌برداری کرد. خنجی در ۲۰۱۶ فیلم شهر گمشده‌ی زی<ref>The Lost City of Z</ref> را برای جیمز گری<ref>James Gray</ref> فیلم‌برداری کرد. آخرین کار‌های او یکی از ساخته‌های بونگ جو-هو<ref>Bong Joon-ho</ref> (کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس شهیر کره‌ای) است که اُکجا<ref>''Okja''</ref> نام دارد و دیگری جواهرات تراش‌نخورده<ref>Uncut Gems</ref> به کارگردانی برادران سفدی.


خط ۴۲:		خط ۴۲:

	----		----


	<references />		<references />
	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Mohammadi3 در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۳

2025-07-14T06:33:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۳
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	آغاز کار خنجی با فیلم‌برداری چهار فیلم کوتاه بود که اولینشان در سال ۱۹۸۴ اکران شد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۱۹۸۹ فیلم‌برداری کرد. فیلمی با نام مرا ببوس<ref>Embrasse-moi</ref> به کارگردانی مایکل روسیر<ref>Michèle Rosier</ref> فرانسوی. در سال ۱۹۹۰ ژان پیر ژونه<ref>Marc Caro		آغاز کار خنجی با فیلم‌برداری چهار فیلم کوتاه بود که اولینشان در سال ۱۹۸۴ اکران شد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۱۹۸۹ فیلم‌برداری کرد. فیلمی با نام مرا ببوس<ref>Embrasse-moi</ref> به کارگردانی مایکل روسیر<ref>Michèle Rosier</ref> فرانسوی. در سال ۱۹۹۰ ژان پیر ژونه<ref>Marc Caro

	Jean-Pierre Jeunet</ref> (کارگردان مشهور فرانسوی و کارگردان فیلم زندگی شگفت‌انگیز آملی پولان<ref>''The Fabulous Destiny of Amélie Poulain''</ref>) از او خواست برای فیلم‌برداری فیلم جدیدش به تیم او ملحق شود و خنجی هم پذیرفت. فیلم جدید پیر ژونه، اغذیه‌فروشی<ref>Delicatessen</ref> نام داشت. کار خوب خنجی در این فیلم باعث شد در سال ۱۹۹۱ در جشنواره‌ی فیلم سزار ایتالیا نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شود. او یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ با پیر ژونه همکاری کرد و دوباره در همان سال در جشنواره‌ها درخشید و نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری جشنواره‌ی سزار شد. در همان سال ۱۹۹۵، مدیریت فیلم‌برداری فیلم هفت<ref>''SE7EN''</ref> دیوید فینچر<ref>David Fincher</ref> را عهده‌دار شد. بعد از هفت، [[برتولوچی، برناردو\|برناردو برتالوچی]]<ref>Bernardo Bertolucci</ref> فیلم‌برداری ''زیبایی ربوده شده''<ref>Stealing Beauty</ref> را به او سپرد. سپس در ۱۹۹۶ برای [[آلن ~~پارکر (۱۹۴۴)~~\|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> فیلم اویتا<ref>Evita</ref> را فیلم‌برداری کرد. این فیلم در جشنواره‌های فیلم اسکار و بفتا<ref>British Academy of Film and Television Arts</ref> نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شد؛ هرچند از دست‌یابی به جایزه باز ماند. خنجی بعد از این فیلم دوباره به فرانسه رفت و سومین همکاری خود با ژونه را هم با موفقیت انجام داد. در سال ۱۹۹۹ اولین همکاری خود با [[رومن ~~پولانسکی~~ (۱۹۳۳)\|رومن پولانسکی]]<ref>Roman Polanski</ref> را در فیلم دروازه‌ی نهم<ref>Ninth gate</ref> تجربه کرد. در سال ۲۰۰۲ اتاق وحشت<ref>''Panic Room''</ref> را برای فینچر فیلم‌برداری کرد. خنجی در سال ۲۰۰۳ اولین بار با [[وودی آلن]]<ref>Woody Allen</ref> کار کرد و فیلم‌برداری هر چیز دیگر<ref>''Anything Else''</ref> را به عهده گرفت؛ همکاری‌ای که ادامه‌دار شد. وی بعدها چند فیلم دیگر وودی آلن را هم فیلم‌برداری کرد. خنجی در ۲۰۱۶ فیلم شهر گمشده‌ی زی<ref>The Lost City of Z</ref> را برای جیمز گری<ref>James Gray</ref> فیلم‌برداری کرد. آخرین کار‌های او یکی از ساخته‌های بونگ جو-هو<ref>Bong Joon-ho</ref> (کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس شهیر کره‌ای) است که اُکجا<ref>''Okja''</ref> نام دارد و دیگری جواهرات تراش‌نخورده<ref>Uncut Gems</ref> به کارگردانی برادران سفدی.		Jean-Pierre Jeunet</ref> (کارگردان مشهور فرانسوی و کارگردان فیلم زندگی شگفت‌انگیز آملی پولان<ref>''The Fabulous Destiny of Amélie Poulain''</ref>) از او خواست برای فیلم‌برداری فیلم جدیدش به تیم او ملحق شود و خنجی هم پذیرفت. فیلم جدید پیر ژونه، اغذیه‌فروشی<ref>Delicatessen</ref> نام داشت. کار خوب خنجی در این فیلم باعث شد در سال ۱۹۹۱ در جشنواره‌ی فیلم سزار ایتالیا نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شود. او یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ با پیر ژونه همکاری کرد و دوباره در همان سال در جشنواره‌ها درخشید و نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری جشنواره‌ی سزار شد. در همان سال ۱۹۹۵، مدیریت فیلم‌برداری فیلم هفت<ref>''SE7EN''</ref> دیوید فینچر<ref>David Fincher</ref> را عهده‌دار شد. بعد از هفت، [[برتولوچی، برناردو\|برناردو برتالوچی]]<ref>Bernardo Bertolucci</ref> فیلم‌برداری ''زیبایی ربوده شده''<ref>Stealing Beauty</ref> را به او سپرد. سپس در ۱۹۹۶ برای [[پارکر، آلن\|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> فیلم اویتا<ref>Evita</ref> را فیلم‌برداری کرد. این فیلم در جشنواره‌های فیلم اسکار و بفتا<ref>British Academy of Film and Television Arts</ref> نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شد؛ هرچند از دست‌یابی به جایزه باز ماند. خنجی بعد از این فیلم دوباره به فرانسه رفت و سومین همکاری خود با ژونه را هم با موفقیت انجام داد. در سال ۱۹۹۹ اولین همکاری خود با [[پولانسکی، رومن (۱۹۳۳)\|رومن پولانسکی]]<ref>Roman Polanski</ref> را در فیلم دروازه‌ی نهم<ref>Ninth gate</ref> تجربه کرد. در سال ۲۰۰۲ اتاق وحشت<ref>''Panic Room''</ref> را برای فینچر فیلم‌برداری کرد. خنجی در سال ۲۰۰۳ اولین بار با [[وودی آلن]]<ref>Woody Allen</ref> کار کرد و فیلم‌برداری هر چیز دیگر<ref>''Anything Else''</ref> را به عهده گرفت؛ همکاری‌ای که ادامه‌دار شد. وی بعدها چند فیلم دیگر وودی آلن را هم فیلم‌برداری کرد. خنجی در ۲۰۱۶ فیلم شهر گمشده‌ی زی<ref>The Lost City of Z</ref> را برای جیمز گری<ref>James Gray</ref> فیلم‌برداری کرد. آخرین کار‌های او یکی از ساخته‌های بونگ جو-هو<ref>Bong Joon-ho</ref> (کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس شهیر کره‌ای) است که اُکجا<ref>''Okja''</ref> نام دارد و دیگری جواهرات تراش‌نخورده<ref>Uncut Gems</ref> به کارگردانی برادران سفدی.


	گزیده‌ی فیلم‌شناسی: ''شهر کودکان گمشده'' (ژان-پیر ژونه و مارک کارو- 1995)؛ ''هفت'' (دیوید فینچر- 1995)؛ ''اویتا'' (آلن پارکر- 1996)؛ ''بیگانه: رستاخیز'' (ژان پیر ژونه- 1997)؛ ''دروازه‌ی نهم'' (رومن پولانسکی- 1999)؛ ''ساحل'' ([[دنی بویل]]- 2000)؛ ''اتاق وحشت'' (دیوید فینچر- 2002)؛ ''چیزی غیر از این'' (وودی آلن- 2003)؛ ''مترجم'' ([[سیدنی ~~پولاک~~ (۱۹۳۴ـ۲۰۰۸)\|سیدنی پولاک]]- 2005)؛ ''بازی‌های مسخره'' (میشائیل هانکه)؛ ''نیمه‌شب در پاریس'' (وودی آلن- 2011)؛ ''تقدیم به رُم با عشق'' (وودی آلن- 2012)؛ ''جادو در مهتاب'' (وودی آلن- 2014)؛ ''مرد بی‌منطق'' (وودی آلن- 2015)؛ ''شهر گمشده‌ی زی'' (جیمز گری- 2016)؛ ''اُکجا'' (بونگ جون-هو- 2017)؛ ''جواهرات تراش‌نخورده'' (برادران سفدی- 2019).		گزیده‌ی فیلم‌شناسی: ''شهر کودکان گمشده'' (ژان-پیر ژونه و مارک کارو- 1995)؛ ''هفت'' (دیوید فینچر- 1995)؛ ''اویتا'' (آلن پارکر- 1996)؛ ''بیگانه: رستاخیز'' (ژان پیر ژونه- 1997)؛ ''دروازه‌ی نهم'' (رومن پولانسکی- 1999)؛ ''ساحل'' ([[بویل، دنی (۱۹۵۶)\|دنی بویل]]- 2000)؛ ''اتاق وحشت'' (دیوید فینچر- 2002)؛ ''چیزی غیر از این'' (وودی آلن- 2003)؛ ''مترجم'' ([[پولاک، سیدنی (۱۹۳۴ـ۲۰۰۸)\|سیدنی پولاک]]- 2005)؛ ''بازی‌های مسخره'' (میشائیل هانکه)؛ ''نیمه‌شب در پاریس'' (وودی آلن- 2011)؛ ''تقدیم به رُم با عشق'' (وودی آلن- 2012)؛ ''جادو در مهتاب'' (وودی آلن- 2014)؛ ''مرد بی‌منطق'' (وودی آلن- 2015)؛ ''شهر گمشده‌ی زی'' (جیمز گری- 2016)؛ ''اُکجا'' (بونگ جون-هو- 2017)؛ ''جواهرات تراش‌نخورده'' (برادران سفدی- 2019).

	----		----

Mohammadi3 در ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۴

2025-07-04T19:14:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۴
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	آغاز کار خنجی با فیلم‌برداری چهار فیلم کوتاه بود که اولینشان در سال ۱۹۸۴ اکران شد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۱۹۸۹ فیلم‌برداری کرد. فیلمی با نام مرا ببوس<ref>Embrasse-moi</ref> به کارگردانی مایکل روسیر<ref>Michèle Rosier</ref> فرانسوی. در سال ۱۹۹۰ ژان پیر ژونه<ref>Marc Caro		آغاز کار خنجی با فیلم‌برداری چهار فیلم کوتاه بود که اولینشان در سال ۱۹۸۴ اکران شد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۱۹۸۹ فیلم‌برداری کرد. فیلمی با نام مرا ببوس<ref>Embrasse-moi</ref> به کارگردانی مایکل روسیر<ref>Michèle Rosier</ref> فرانسوی. در سال ۱۹۹۰ ژان پیر ژونه<ref>Marc Caro

	Jean-Pierre Jeunet</ref> (کارگردان مشهور فرانسوی و کارگردان فیلم زندگی شگفت‌انگیز آملی پولان<ref>''The Fabulous Destiny of Amélie Poulain''</ref>) از او خواست برای فیلم‌برداری فیلم جدیدش به تیم او ملحق شود و خنجی هم پذیرفت. فیلم جدید پیر ژونه، اغذیه‌فروشی<ref>Delicatessen</ref> نام داشت. کار خوب خنجی در این فیلم باعث شد در سال ۱۹۹۱ در جشنواره‌ی فیلم سزار ایتالیا نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شود. او یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ با پیر ژونه همکاری کرد و دوباره در همان سال در جشنواره‌ها درخشید و نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری جشنواره‌ی سزار شد. در همان سال ۱۹۹۵، مدیریت فیلم‌برداری فیلم هفت<ref>''SE7EN''</ref> دیوید فینچر<ref>David Fincher</ref> را عهده‌دار شد. بعد از هفت، [[برتولوچی، برناردو ~~(۱۹۴1-2018)~~\|برناردو برتالوچی]]<ref>Bernardo Bertolucci</ref> فیلم‌برداری ''زیبایی ربوده شده''<ref>Stealing Beauty</ref> را به او سپرد. سپس در ۱۹۹۶ برای [[آلن پارکر (۱۹۴۴)\|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> فیلم اویتا<ref>Evita</ref> را فیلم‌برداری کرد. این فیلم در جشنواره‌های فیلم اسکار و بفتا<ref>British Academy of Film and Television Arts</ref> نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شد؛ هرچند از دست‌یابی به جایزه باز ماند. خنجی بعد از این فیلم دوباره به فرانسه رفت و سومین همکاری خود با ژونه را هم با موفقیت انجام داد. در سال ۱۹۹۹ اولین همکاری خود با [[رومن پولانسکی (۱۹۳۳)\|رومن پولانسکی]]<ref>Roman Polanski</ref> را در فیلم دروازه‌ی نهم<ref>Ninth gate</ref> تجربه کرد. در سال ۲۰۰۲ اتاق وحشت<ref>''Panic Room''</ref> را برای فینچر فیلم‌برداری کرد. خنجی در سال ۲۰۰۳ اولین بار با [[وودی آلن]]<ref>Woody Allen</ref> کار کرد و فیلم‌برداری هر چیز دیگر<ref>''Anything Else''</ref> را به عهده گرفت؛ همکاری‌ای که ادامه‌دار شد. وی بعدها چند فیلم دیگر وودی آلن را هم فیلم‌برداری کرد. خنجی در ۲۰۱۶ فیلم شهر گمشده‌ی زی<ref>The Lost City of Z</ref> را برای جیمز گری<ref>James Gray</ref> فیلم‌برداری کرد. آخرین کار‌های او یکی از ساخته‌های بونگ جو-هو<ref>Bong Joon-ho</ref> (کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس شهیر کره‌ای) است که اُکجا<ref>''Okja''</ref> نام دارد و دیگری جواهرات تراش‌نخورده<ref>Uncut Gems</ref> به کارگردانی برادران سفدی.		Jean-Pierre Jeunet</ref> (کارگردان مشهور فرانسوی و کارگردان فیلم زندگی شگفت‌انگیز آملی پولان<ref>''The Fabulous Destiny of Amélie Poulain''</ref>) از او خواست برای فیلم‌برداری فیلم جدیدش به تیم او ملحق شود و خنجی هم پذیرفت. فیلم جدید پیر ژونه، اغذیه‌فروشی<ref>Delicatessen</ref> نام داشت. کار خوب خنجی در این فیلم باعث شد در سال ۱۹۹۱ در جشنواره‌ی فیلم سزار ایتالیا نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شود. او یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ با پیر ژونه همکاری کرد و دوباره در همان سال در جشنواره‌ها درخشید و نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری جشنواره‌ی سزار شد. در همان سال ۱۹۹۵، مدیریت فیلم‌برداری فیلم هفت<ref>''SE7EN''</ref> دیوید فینچر<ref>David Fincher</ref> را عهده‌دار شد. بعد از هفت، [[برتولوچی، برناردو\|برناردو برتالوچی]]<ref>Bernardo Bertolucci</ref> فیلم‌برداری ''زیبایی ربوده شده''<ref>Stealing Beauty</ref> را به او سپرد. سپس در ۱۹۹۶ برای [[آلن پارکر (۱۹۴۴)\|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> فیلم اویتا<ref>Evita</ref> را فیلم‌برداری کرد. این فیلم در جشنواره‌های فیلم اسکار و بفتا<ref>British Academy of Film and Television Arts</ref> نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شد؛ هرچند از دست‌یابی به جایزه باز ماند. خنجی بعد از این فیلم دوباره به فرانسه رفت و سومین همکاری خود با ژونه را هم با موفقیت انجام داد. در سال ۱۹۹۹ اولین همکاری خود با [[رومن پولانسکی (۱۹۳۳)\|رومن پولانسکی]]<ref>Roman Polanski</ref> را در فیلم دروازه‌ی نهم<ref>Ninth gate</ref> تجربه کرد. در سال ۲۰۰۲ اتاق وحشت<ref>''Panic Room''</ref> را برای فینچر فیلم‌برداری کرد. خنجی در سال ۲۰۰۳ اولین بار با [[وودی آلن]]<ref>Woody Allen</ref> کار کرد و فیلم‌برداری هر چیز دیگر<ref>''Anything Else''</ref> را به عهده گرفت؛ همکاری‌ای که ادامه‌دار شد. وی بعدها چند فیلم دیگر وودی آلن را هم فیلم‌برداری کرد. خنجی در ۲۰۱۶ فیلم شهر گمشده‌ی زی<ref>The Lost City of Z</ref> را برای جیمز گری<ref>James Gray</ref> فیلم‌برداری کرد. آخرین کار‌های او یکی از ساخته‌های بونگ جو-هو<ref>Bong Joon-ho</ref> (کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس شهیر کره‌ای) است که اُکجا<ref>''Okja''</ref> نام دارد و دیگری جواهرات تراش‌نخورده<ref>Uncut Gems</ref> به کارگردانی برادران سفدی.

Reza rouzbahani در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۷

2019-10-30T12:07:30Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =داریوش خنجی
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=تهران 29 مهر 1334ش
|تاریخ مرگ=
|دوره زندگی=
|ملیت= فرانسوی
|محل زندگی=فرانسه
|تحصیلات و محل تحصیل= دانش‌آموخته‌ی دانشگاه نیویورک
| شغل و تخصص اصلی =فیلم‌بردار
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =نامزدی جوایز اسکار، سزار و بفتا
|آثار = بیگانه: رستاخیز (ژان پیر ژونه- 1997)؛ دروازه‌ی نهم (رومن پولانسکی- 1999)؛ ساحل (دنی بویل- 2000)؛ اتاق امن (دیوید فینچر- 2002)؛ چیزی غیر از این (وودی آلن- 2003)؛ مترجم (سیدنی پولاک- 2005)؛ بازی‌های مسخره (میشائیل هانکه)؛
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =سینما
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[پرونده:2042150331.jpg|جایگزین=خنجی در صحنه‌ی یکی از فیلم‌های وودی آلن|بندانگشتی|داریوش خنجی با وودی آلن]]
[[پرونده:2042150331 2.jpg|جایگزین=داریوش خنجی|بندانگشتی|داریوش خنجی]]
داریوش خنجی (تهران 29 مهر 1334ش- )

فیلم‌بردار ایرانی‌الاصل فرانسوی سینما. در تهران از پدری ایرانی (اهل [[خنج]] در استان فارس) و مادری فرانسوی به دنیا آمد. پدرش یک تاجر موفق بود و در صنعت پنبه فعالیت گسترده‌ای داشت. او همچنین صاحب دو سینما در مرکز تهران بود؛ سینماهایی که فیلم‌های ایتالیایی و فرانسوی را به نمایش در می‌آوردند. مادر خنجی، او را در سه سالگی از ایران به فرانسه برد و همان‌جا رشد کرد. داریوش اولین فیلم خود را در دوران نوجوانی و با دوربین‌های سوپر ۸ ساخت. بعد از اتمام متوسطه، برای تحصیلات دانشگاهی به ایالات متحده رفت. نخستین مقصدش دانشگاه UCLA بود. مدتی بعد تصمیم گرفت آن‌جا را به هدف دانشگاه نیویورک ترک کند. در نیویورک رشته‌ی فیلم و هنر را انتخاب نمود و هم‌زمان به خاطر علاقه‌اش به عکاسی، در مرکز بین‌المللی عکاسی نیویورک ثبت‌نام کرد تا در این زمینه هم سواد کافی داشته باشد. در دانشگاه توانست با حمایت استادانی چون جوناس میکس<ref>Jonas Mekas</ref> و هگ مانوگیان<ref>Haig Manoogian </ref> که از بزرگان سینما بودند در اکثر فیلم‌برداری‌های دانشگاهی، حضوری پررنگ در سینمای دانشجویی آن دوره داشته باشد. پس از اتمام تحصیلات به فرانسه بازگشت و ابتدا در دوره‌های مختلفی شرکت کرد و تدوین‌گری را هم یاد گرفت.

آغاز کار خنجی با فیلم‌برداری چهار فیلم کوتاه بود که اولینشان در سال ۱۹۸۴ اکران شد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۱۹۸۹ فیلم‌برداری کرد. فیلمی با نام مرا ببوس<ref>Embrasse-moi</ref> به کارگردانی مایکل روسیر<ref>Michèle Rosier</ref> فرانسوی. در سال ۱۹۹۰ ژان پیر ژونه<ref>Marc Caro

Jean-Pierre Jeunet</ref> (کارگردان مشهور فرانسوی و کارگردان فیلم زندگی شگفت‌انگیز آملی پولان<ref>''The Fabulous Destiny of Amélie Poulain''</ref>) از او خواست برای فیلم‌برداری فیلم جدیدش به تیم او ملحق شود و خنجی هم پذیرفت. فیلم جدید پیر ژونه، اغذیه‌فروشی<ref>Delicatessen</ref> نام داشت. کار خوب خنجی در این فیلم باعث شد در سال ۱۹۹۱ در جشنواره‌ی فیلم سزار ایتالیا نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شود. او یک بار دیگر در سال ۱۹۹۵ با پیر ژونه همکاری کرد و دوباره در همان سال در جشنواره‌ها درخشید و نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری جشنواره‌ی سزار شد. در همان سال ۱۹۹۵، مدیریت فیلم‌برداری فیلم هفت<ref>''SE7EN''</ref> دیوید فینچر<ref>David Fincher</ref> را عهده‌دار شد. بعد از هفت، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)|برناردو برتالوچی]]<ref>Bernardo Bertolucci</ref> فیلم‌برداری ''زیبایی ربوده شده''<ref>Stealing Beauty</ref> را به او سپرد. سپس در ۱۹۹۶ برای [[آلن پارکر (۱۹۴۴)|آلن پارکر]]<ref>Alan Parker</ref> فیلم اویتا<ref>Evita</ref> را فیلم‌برداری کرد. این فیلم در جشنواره‌های فیلم اسکار و بفتا<ref>British Academy of Film and Television Arts</ref> نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری شد؛ هرچند از دست‌یابی به جایزه باز ماند. خنجی بعد از این فیلم دوباره به فرانسه رفت و سومین همکاری خود با ژونه را هم با موفقیت انجام داد. در سال ۱۹۹۹ اولین همکاری خود با [[رومن پولانسکی (۱۹۳۳)|رومن پولانسکی]]<ref>Roman Polanski</ref> را در فیلم دروازه‌ی نهم<ref>Ninth gate</ref> تجربه کرد. در سال ۲۰۰۲ اتاق وحشت<ref>''Panic Room''</ref> را برای فینچر فیلم‌برداری کرد. خنجی در سال ۲۰۰۳ اولین بار با [[وودی آلن]]<ref>Woody Allen</ref> کار کرد و فیلم‌برداری هر چیز دیگر<ref>''Anything Else''</ref> را به عهده گرفت؛ همکاری‌ای که ادامه‌دار شد. وی بعدها چند فیلم دیگر وودی آلن را هم فیلم‌برداری کرد. خنجی در ۲۰۱۶ فیلم شهر گمشده‌ی زی<ref>The Lost City of Z</ref> را برای جیمز گری<ref>James Gray</ref> فیلم‌برداری کرد. آخرین کار‌های او یکی از ساخته‌های بونگ جو-هو<ref>Bong Joon-ho</ref> (کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس شهیر کره‌ای) است که اُکجا<ref>''Okja''</ref> نام دارد و دیگری جواهرات تراش‌نخورده<ref>Uncut Gems</ref> به کارگردانی برادران سفدی.

گزیده‌ی فیلم‌شناسی: ''شهر کودکان گمشده'' (ژان-پیر ژونه و مارک کارو- 1995)؛ ''هفت'' (دیوید فینچر- 1995)؛ ''اویتا'' (آلن پارکر- 1996)؛ ''بیگانه: رستاخیز'' (ژان پیر ژونه- 1997)؛ ''دروازه‌ی نهم'' (رومن پولانسکی- 1999)؛ ''ساحل'' ([[دنی بویل]]- 2000)؛ ''اتاق وحشت'' (دیوید فینچر- 2002)؛ ''چیزی غیر از این'' (وودی آلن- 2003)؛ ''مترجم'' ([[سیدنی پولاک (۱۹۳۴ـ۲۰۰۸)|سیدنی پولاک]]- 2005)؛ ''بازی‌های مسخره'' (میشائیل هانکه)؛ ''نیمه‌شب در پاریس'' (وودی آلن- 2011)؛ ''تقدیم به رُم با عشق'' (وودی آلن- 2012)؛ ''جادو در مهتاب'' (وودی آلن- 2014)؛ ''مرد بی‌منطق'' (وودی آلن- 2015)؛ ''شهر گمشده‌ی زی'' (جیمز گری- 2016)؛ ''اُکجا'' (بونگ جون-هو- 2017)؛ ''جواهرات تراش‌نخورده'' (برادران سفدی- 2019).
----

<references />
[[رده:سینما]]
[[رده:جهان - اشخاص]]