دومینیک ساندا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۹

2025-07-08T09:19:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۹
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)		دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)

	بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو\|برتولوچی]]، [[دسیکا، ویتوریو (۱۹۰۱ـ۱۹۷۴)\|دسیکا]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم ''میراث فرامونتی''<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.		بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[برسون، روبر (۱۹۰۷ـ۱۹۹۹)\|روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو\|برتولوچی]]، [[دسیکا، ویتوریو (۱۹۰۱ـ۱۹۷۴)\|دسیکا]]، [[هیوستون، جان (۱۹۰۶ـ۱۹۸۷)\|جان هیوستون]]، [[ویسکونتی، لوکینو (۱۹۰۶ـ۱۹۷۶)\|لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم ''میراث فرامونتی''<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.

	با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.		با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	* ''رودخانه‌های سرخ'' (متیو کاسوویتس<ref>Mathieu Kassovitz</ref>- 2000)		* ''رودخانه‌های سرخ'' (متیو کاسوویتس<ref>Mathieu Kassovitz</ref>- 2000)
	* ''سن لوران'' (برتران بونلو<ref>Bertrand Bonello </ref>- 2014)		* ''سن لوران'' (برتران بونلو<ref>Bertrand Bonello </ref>- 2014)



	----		----
	<references />		<references />
	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Mohammadi3 در ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۴

2025-07-04T19:14:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۴
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)		دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)

	بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو ~~(۱۹۴1-2018)~~\|برتولوچی]]، [[دسیکا، ویتوریو (۱۹۰۱ـ۱۹۷۴)\|دسیکا]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم ''میراث فرامونتی''<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.		بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو\|برتولوچی]]، [[دسیکا، ویتوریو (۱۹۰۱ـ۱۹۷۴)\|دسیکا]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم ''میراث فرامونتی''<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.

	با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.		با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.

Reza rouzbahani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۴

2022-09-12T09:44:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042166155.jpg\|جایگزین=دومینیک ساندا\|بندانگشتی\|دومینیک ساندا]]		{{جعبه زندگینامه
			\|عنوان =دومینیک ساندا
			\|نام =Dominique Sanda
			\|نام دیگر=
			\|نام اصلی=
			\|نام مستعار=
			\|لقب=
			\|زادروز=پاریس 11 مارس 1951م
			\|تاریخ مرگ=
			\|دوره زندگی=
			\|ملیت=فرانسوی
			\|محل زندگی=
			\|تحصیلات و محل تحصیل=
			\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
			\|شغل و تخصص های دیگر=
			\|سبک =
			\|مکتب =
			\|سمت =
			\|جوایز و افتخارات =جایزۀ بهترین بازیگر زن جشنواره کن 1976
			\|آثار =یک زن نازنین؛ سازش‌کار؛ باغ فینتسی-کونتینی؛ هدف غیرممکن؛ مأمور مکینتاش؛ 1900؛ میراث فرامونتی؛ اتاقی در شهر (ژآک دمی- 1982)
			\|خویشاوندان سرشناس =
			\|گروه مقاله =سینما
			\|دوره =
			\|فعالیت های مهم =
			\|رشته =
			\|پست تخصصی =
			\|باشگاه =
			}}[[پرونده:2042166155.jpg\|جایگزین=دومینیک ساندا\|بندانگشتی\|دومینیک ساندا]]
	دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)		دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)

Reza rouzbahani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۹

2022-09-12T09:39:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	* ''سن لوران'' (برتران بونلو<ref>Bertrand Bonello </ref>- 2014)		* ''سن لوران'' (برتران بونلو<ref>Bertrand Bonello </ref>- 2014)
	----		----
			<references />
			[[رده:سینما]]
			[[رده:جهان - اشخاص]]

Reza rouzbahani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۹

2022-09-12T09:39:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۵:		خط ۵:

	با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.		با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.


	'''برخی از آثار سینمایی'''		'''برخی از آثار سینمایی'''

Reza rouzbahani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۹

2022-09-12T09:39:15Z

@@ خط ۲: / خط ۲: @@
 دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)
-بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)|برتولوچی]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم میراث فرامونتی<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.
+بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)|برتولوچی]]، [[دسیکا، ویتوریو (۱۹۰۱ـ۱۹۷۴)|دسیکا]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم ''میراث فرامونتی''<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.
 با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.
 ----

Reza rouzbahani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۷

2022-09-12T08:07:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۷
خط ۳:		خط ۳:

	بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)\|برتولوچی]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم میراث فرامونتی<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.		بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)\|برتولوچی]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم میراث فرامونتی<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.

			با این که کوشش‌های ساندا برای تثبیت خویش در سینمای امریکا بی‌نتیجه ماند و او عملاً، از دههٔ ۱۹۸۰ از نظرها دور شد، نباید تاثیر انکارناپذیر حضور او را در فیلم‌های اولیه‌اش از یاد برد. خاطرۀ او همچنان با تصویری که در فیلم‌های برسون و برتولوچی به دست داد، پیوند خورده است. تصویری که مظهر توأمان رهایی زنانه و آزادی بود. دو تا از بهترین بازی‌های او در ''یک زن نازنین'' و ''سازش‌کار'' نمایشگر شخصیتی است که در قبال روابط نزدیک با بلاتکلیفی روبه‌روست. در فیلم برسون اگرچه «زن آزاد» فرجامی جز مرگ ندارد، ساندا موفق می‌شود از حیطۀ تنگ کنترل کارگردان - ناشی از شیوۀ معمول کار برسون با بازیگرانش - بگریزد و سرزنده‌ترین و هم‌دردی‌برانگیزترین شخصیت فیلم شود. در ''سازش‌کار''، دیدگاه برتولوچی نسبت به آشفتگی مسألۀ جنسیت و ارتباطش با سیاست، باز در شخصیت ساندا متبلور می‌شود. شخصیت دوجنسی او، در تضاد با شخصیت همجنس دوست ژان-لویی ترنتینیان<ref>Jean-Louis Trintignant</ref>، جنبه‌های مثبت آزادی زن را نشان می‌دهد، در عین حال همین آزادی راه به زوال و نابودی او می‌برد. این شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او باشد. جایی که زیبایی و شور او با ابهام جنسی‌اش پیوند خورده است و او با رفتاری تواماً مردانه و زنانه به یکی از مدرن‌ترین شخصیت‌های زن روشنفکر و بی‌پروای سینمای معاصر تبدیل می‌شود. او بعدها در ''۱۹۰۰''<ref>''1900'' </ref> همین شخصیت را با جلوۀ کم‌رنگ‌تری تکرار کرد. در پرتو بررسی‌های آزادخواهی زنانه، جنبۀ مترقی شخصیت‌های ساندا در این فیلم‌ها برجسته‌تر می‌شود. اما صرف نظر از اینها، ساندا به دو صحنۀ درخشان و به‌یادماندنی، جاذبۀ تقدیرگرایانه‌ای می‌بخشد. در ''یک زن نازنین'' که با آن چهرۀ سرد، گیرا و اندوهگین به آغوش مرگ می‌شتابد و در ''سازش‌کار'' که پس از تماشای قتل فجیع شوهرش، لابه‌لای درختان جنگل از دست تعقیب‌کنندگان بی‌رحم می‌گریزد و سرانجام مظلومانه قربانی می‌شود: با پالتو پوست گرانقیمتی به تن و صورتی آغشته به خون.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۳

2022-09-12T07:53:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:2042166155.jpg\|جایگزین=دومینیک ساندا\|بندانگشتی\|دومینیک ساندا]]
	دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)		دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)

	بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)\|برتولوچی]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم میراث فرامونتی<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.		بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)\|برتولوچی]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن\|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم میراث فرامونتی<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.
	----		----

Reza rouzbahani: صفحه‌ای تازه حاوی «دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda) بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینیDominique Varaigne به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین'''...» ایجاد کرد

2022-09-12T07:49:39Z

صفحه‌ای تازه حاوی «دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda) بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>'...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

دومینیک ساندا (پاریس 11 مارس 1951م- ) (Dominique Sanda)

بازیگر زن فرانسوی. با نام دومینیک واراینی<ref>Dominique Varaigne</ref> به دنیا آمد. در پانزده سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. مدتی مدل موفق مجلات مد بود تا این‌که با بازی در نقش اصلی فیلم ''یک زن نازنین''<ref>''Une femme douce''</ref>، ساختۀ [[روبر برسون]]، به سینما راه یافت. به دنبال آن با فیلم‌های ''سازش‌کار''<ref>''Le Conformiste'' </ref> و ''باغ فینتسی-کونتینی''<ref>''Le Jardin des Finzi-Contini''</ref> به شهرتی جهانی رسید. خوش‌اقبال بود که توانست با کارگردانان بزرگ و شاخصی چون برسون، [[برتولوچی، برناردو (۱۹۴1-2018)|برتولوچی]]، [[جان هیوستون]]، [[لوکینو ویسکونتی]] و ژاک دمی<ref><bdi>Jacques Demy</bdi></ref> کار کند. در [[جشنواره فیلم کن|جشنوارۀ کن]] سال ۱۹۷۶ به خاطر فیلم میراث فرامونتی<ref>''L'eredità Ferramonti'' </ref>، به طور مشترک، جایزۀ بهترین بازیگر زن را گرفت. از کریستیان مارکونِ<ref>Christian Marquand</ref> بازیگر یک فرزند دارد.
----