دکلرک، فریدریک ویلم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۹

2025-12-19T20:59:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۹
خط ۷:		خط ۷:
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۹۳۶م		\|زادروز=۱۹۳۶م
	\|تاریخ مرگ=		\|تاریخ مرگ=۲۰۲۱م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=افریقایی		\|ملیت=افریقایی
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[File:20136200.jpg\|thumb\|دکلرک، فریدریک ویلم]]		}}[[File:20136200.jpg\|thumb\|دکلرک، فریدریک ویلم]]
	دِکْلِرْک، فریدریک ویلِم (۱۹۳۶) (de Klerk, Frederik Willem)<br />		دِکْلِرْک، فریدریک ویلِم (۱۹۳۶-۲۰۲۱م) (de Klerk, Frederik Willem)<br />

	سیاستمدار عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی، از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور آن کشور. دکلرک، با معرفی خود در مقام محافظه‌کاری عملگرا که در صدد اصلاح تدریجی نظام جدایی نژادی حاکم بر کشورش بود، در انتخابات سپتامبر ۱۹۸۹ حزب ملی افریقای جنوبی را به پیروزی رساند، اگرچه اکثریتی که این حزب در اختیار داشت کاهش یافت. در فوریۀ ۱۹۹۰، از جنبش مخالف موسوم به کنگرۀ ملی افریقا<ref>(African National Congress (ANC </ref> رفع توقیف و رهبر تأثیرگذار آن نلسون ماندلا<ref>Nelson Mandela </ref> را از زندان آزاد کرد و تا ژوئن ۱۹۹۱ همۀ قوانین تبعیض نژادی را از میان برداشت. پس از آن‌که در نخستین انتخابات غیرنژادی در آوریل ۱۹۹۴ ماندلا و کنگرۀ ملی افریقا به پیروزی چشمگیر و غافلگیرکننده‌ای دست یافتند، دکلرک معاون دوم اجرایی رئیس‌جمهور شد. در ۱۹۹۳، به مناسبت تلاش‌هایی که برای از میان بردن نظام تبعیض نژادی و مذاکره برای گذار به دموکراسی غیرنژادی کرده بود، جایزۀ صلح نوبل را مشترکاً با ماندلا دریافت کرد. دکلرک، که وکیلی کارآزموده بود، در ۱۹۷۲ به پارلمان افریقای جنوبی راه یافت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹ در کابینۀ وُرستر<ref>Vorster </ref> و بوتا<ref>Botha </ref> خدمت کرد؛ در فوریۀ ۱۹۸۹، به جای بوتا به رهبری حزب ملی رسید، و در اوت همان سال جای وی را در مقام ریاست جمهوری گرفت. در دسامبر ۱۹۹۱، باب گفت‌و‌گو با کنگرۀ ملی افریقا را گشود و در مارس ۱۹۹۲، با برگزاری همه‌پرسی از سفیدپوستان کل کشور، اجازۀ یافت که برای اصلاح عمدۀ قانون اساسی، با هدفِ پایان‌دادن به حکومت اقلیت سفید‌پوست، طرح‌هایی را به اجرا گذارد. در فوریۀ ۱۹۹۳، با ماندلا به توافق رسید تا پس از برگزاری انتخابات چندنژادی در ۱۹۹۴، دولتِ وحدت ملی تشکیل دهد، اما در مه ۱۹۹۵ برای ایجاد نیروی قدرتمند و هوشیار در مخالفت با دولت حاکم حزب ملی را از ائتلاف حاکم خارج کرد. شهرت او، به رغم دریافت جایزۀ صلح نوبل، به‌سبب افشاگری‌های کمیسیون حقیقت و مصالحه<ref>Truth and Reconciliation Commission </ref>، که نهادی با مسئولیت افشای حقیقت دربارۀ سال‌های حاکمیت رژیم جدایی نژادی بود، به شدت ضربه خورد. در اوت ۱۹۹۷، دکلرک از رهبری حزب ملی استعفا داد و ادعا کرد که هدفش از کناره‌گیری رها کردن حزبِ زیر سلطۀ آفریکانرها از بقایای جدایی نژادی است. در سپتامبر ۱۹۹۷، مارتینوس وان اسخالکویک<ref>Marthinus van Schalkwyk		سیاستمدار عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی، از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور آن کشور. دکلرک، با معرفی خود در مقام محافظه‌کاری عملگرا که در صدد اصلاح تدریجی نظام جدایی نژادی حاکم بر کشورش بود، در انتخابات سپتامبر ۱۹۸۹ حزب ملی افریقای جنوبی را به پیروزی رساند، اگرچه اکثریتی که این حزب در اختیار داشت کاهش یافت. در فوریۀ ۱۹۹۰، از جنبش مخالف موسوم به کنگرۀ ملی افریقا<ref>(African National Congress (ANC </ref> رفع توقیف و رهبر تأثیرگذار آن نلسون ماندلا<ref>Nelson Mandela </ref> را از زندان آزاد کرد و تا ژوئن ۱۹۹۱ همۀ قوانین تبعیض نژادی را از میان برداشت. پس از آن‌که در نخستین انتخابات غیرنژادی در آوریل ۱۹۹۴ ماندلا و کنگرۀ ملی افریقا به پیروزی چشمگیر و غافلگیرکننده‌ای دست یافتند، دکلرک معاون دوم اجرایی رئیس‌جمهور شد. در ۱۹۹۳، به مناسبت تلاش‌هایی که برای از میان بردن نظام تبعیض نژادی و مذاکره برای گذار به دموکراسی غیرنژادی کرده بود، جایزۀ صلح نوبل را مشترکاً با ماندلا دریافت کرد. دکلرک، که وکیلی کارآزموده بود، در ۱۹۷۲ به پارلمان افریقای جنوبی راه یافت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹ در کابینۀ وُرستر<ref>Vorster </ref> و بوتا<ref>Botha </ref> خدمت کرد؛ در فوریۀ ۱۹۸۹، به جای بوتا به رهبری حزب ملی رسید، و در اوت همان سال جای وی را در مقام ریاست جمهوری گرفت. در دسامبر ۱۹۹۱، باب گفت‌و‌گو با کنگرۀ ملی افریقا را گشود و در مارس ۱۹۹۲، با برگزاری همه‌پرسی از سفیدپوستان کل کشور، اجازۀ یافت که برای اصلاح عمدۀ قانون اساسی، با هدفِ پایان‌دادن به حکومت اقلیت سفید‌پوست، طرح‌هایی را به اجرا گذارد. در فوریۀ ۱۹۹۳، با ماندلا به توافق رسید تا پس از برگزاری انتخابات چندنژادی در ۱۹۹۴، دولتِ وحدت ملی تشکیل دهد، اما در مه ۱۹۹۵ برای ایجاد نیروی قدرتمند و هوشیار در مخالفت با دولت حاکم حزب ملی را از ائتلاف حاکم خارج کرد. شهرت او، به رغم دریافت جایزۀ صلح نوبل، به‌سبب افشاگری‌های کمیسیون حقیقت و مصالحه<ref>Truth and Reconciliation Commission </ref>، که نهادی با مسئولیت افشای حقیقت دربارۀ سال‌های حاکمیت رژیم جدایی نژادی بود، به شدت ضربه خورد. در اوت ۱۹۹۷، دکلرک از رهبری حزب ملی استعفا داد و ادعا کرد که هدفش از کناره‌گیری رها کردن حزبِ زیر سلطۀ آفریکانرها از بقایای جدایی نژادی است. در سپتامبر ۱۹۹۷، مارتینوس وان اسخالکویک<ref>Marthinus van Schalkwyk
	</ref> جای او را در مقام رهبر حزب ملی گرفت. <br /> <!--20136200-->		</ref> جای او را در مقام رهبر حزب ملی گرفت.

			فریدریک ویلم دکلرک، ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱م (۲۰ آبان ۱۴۰۰م) در سن ۸۵ سالگی در منزل خود در کیپ‌تاون بر اثر ابتلا به سرطان مزوتلیوما (نوعی سرطان ریه ناشی از استنشاق ذرات آزبست) درگذشت.



			<br /> <!--20136200-->

	----		----

Mohammadi3 در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۸

2025-12-19T20:28:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	~~دِکْلِرْک، فریدْریک ویلِم (۱۹۳۶)(de Klerk, F(rederik) W(illem))<br /> [[File:20136200.jpg\|thumb\|دِکْلِرْک، فريدْريک ويلِم]]~~ {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =فریدریک ویلم دکلرک		\|عنوان =فریدریک ویلم دکلرک
	\|نام =~~F(rederik) W(illem)~~ de Klerk		\|نام =Frederik Willem de Klerk
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=
	\|نام اصلی=		\|نام اصلی=
خط ۱۷:		خط ۱۶:
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =~~رییس جمهور،~~ عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی		\|سمت =رئیس‌جمهور، عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی
	\|جوایز و افتخارات =برنده جایزه صلح نوبل (۱۹۹۳)		\|جوایز و افتخارات =برنده جایزه صلح نوبل (۱۹۹۳)
	\|آثار =		\|آثار =
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}سیاستمدار عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی، از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور آن کشور. دکلرک، با معرفی خود در مقام محافظه‌کاری عملگرا که در صدد اصلاح تدریجی نظام جدایی نژادی حاکم بر کشورش بود، در انتخابات سپتامبر ۱۹۸۹ حزب ملی افریقای جنوبی را به پیروزی رساند، اگرچه اکثریتی که این حزب در اختیار داشت کاهش یافت. در فوریۀ ۱۹۹۰، از جنبش مخالف موسوم به کنگرۀ ملی افریقا<ref>(African National Congress (ANC </ref> رفع توقیف و رهبر تأثیرگذار آن نلسون ماندلا<ref>Nelson Mandela </ref> را از زندان آزاد کرد و تا ژوئن ۱۹۹۱ همۀ قوانین تبعیض نژادی را از میان برداشت. پس از آن‌که در نخستین انتخابات غیرنژادی در آوریل ۱۹۹۴ ماندلا و کنگرۀ ملی افریقا به پیروزی چشمگیر و غافلگیرکننده‌ای دست یافتند، دکلرک معاون دوم اجرایی رئیس‌جمهور شد. در ۱۹۹۳، به مناسبت تلاش‌هایی که برای از میان بردن نظام تبعیض نژادی و مذاکره برای گذار به دموکراسی غیرنژادی کرده بود، جایزۀ صلح نوبل را مشترکاً با ماندلا دریافت کرد. دکلرک، که وکیلی کارآزموده بود، در ۱۹۷۲ به پارلمان افریقای جنوبی راه یافت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹ در کابینۀ وُرستر<ref>Vorster </ref> و بوتا<ref>Botha </ref> خدمت کرد؛ در فوریۀ ۱۹۸۹، به جای بوتا به رهبری حزب ملی رسید، و در اوت همان سال جای وی را در مقام ریاست جمهوری گرفت. در دسامبر ۱۹۹۱، باب گفت‌و‌گو با کنگرۀ ملی افریقا را گشود و در مارس ۱۹۹۲، با برگزاری همه‌پرسی از سفیدپوستان کل کشور، اجازۀ یافت که برای اصلاح عمدۀ قانون اساسی، با هدفِ پایان‌دادن به حکومت اقلیت سفید‌پوست، طرح‌هایی را به اجرا گذارد. در فوریۀ ۱۹۹۳، با ماندلا به توافق رسید تا پس از برگزاری انتخابات چندنژادی در ۱۹۹۴، دولتِ وحدت ملی تشکیل دهد، اما در مه ۱۹۹۵ برای ایجاد نیروی قدرتمند و هوشیار در مخالفت با دولت حاکم حزب ملی را از ائتلاف حاکم خارج کرد. شهرت او، به رغم دریافت جایزۀ صلح نوبل، به‌سبب افشاگری‌های کمیسیون حقیقت و مصالحه<ref>Truth and Reconciliation Commission </ref>، که نهادی با مسئولیت افشای حقیقت دربارۀ سال‌های حاکمیت رژیم جدایی نژادی بود، به شدت ضربه خورد. در اوت ۱۹۹۷، دکلرک از رهبری حزب ملی استعفا داد و ادعا کرد که هدفش از کناره‌گیری رها کردن حزبِ زیر سلطۀ آفریکانرها از بقایای جدایی نژادی است. در سپتامبر ۱۹۹۷، مارتینوس وان اسخالکویک<ref>Marthinus van Schalkwyk		}}[[File:20136200.jpg\|thumb\|دکلرک، فریدریک ویلم]]
			دِکْلِرْک، فریدریک ویلِم (۱۹۳۶) (de Klerk, Frederik Willem)<br />

			سیاستمدار عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی، از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور آن کشور. دکلرک، با معرفی خود در مقام محافظه‌کاری عملگرا که در صدد اصلاح تدریجی نظام جدایی نژادی حاکم بر کشورش بود، در انتخابات سپتامبر ۱۹۸۹ حزب ملی افریقای جنوبی را به پیروزی رساند، اگرچه اکثریتی که این حزب در اختیار داشت کاهش یافت. در فوریۀ ۱۹۹۰، از جنبش مخالف موسوم به کنگرۀ ملی افریقا<ref>(African National Congress (ANC </ref> رفع توقیف و رهبر تأثیرگذار آن نلسون ماندلا<ref>Nelson Mandela </ref> را از زندان آزاد کرد و تا ژوئن ۱۹۹۱ همۀ قوانین تبعیض نژادی را از میان برداشت. پس از آن‌که در نخستین انتخابات غیرنژادی در آوریل ۱۹۹۴ ماندلا و کنگرۀ ملی افریقا به پیروزی چشمگیر و غافلگیرکننده‌ای دست یافتند، دکلرک معاون دوم اجرایی رئیس‌جمهور شد. در ۱۹۹۳، به مناسبت تلاش‌هایی که برای از میان بردن نظام تبعیض نژادی و مذاکره برای گذار به دموکراسی غیرنژادی کرده بود، جایزۀ صلح نوبل را مشترکاً با ماندلا دریافت کرد. دکلرک، که وکیلی کارآزموده بود، در ۱۹۷۲ به پارلمان افریقای جنوبی راه یافت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹ در کابینۀ وُرستر<ref>Vorster </ref> و بوتا<ref>Botha </ref> خدمت کرد؛ در فوریۀ ۱۹۸۹، به جای بوتا به رهبری حزب ملی رسید، و در اوت همان سال جای وی را در مقام ریاست جمهوری گرفت. در دسامبر ۱۹۹۱، باب گفت‌و‌گو با کنگرۀ ملی افریقا را گشود و در مارس ۱۹۹۲، با برگزاری همه‌پرسی از سفیدپوستان کل کشور، اجازۀ یافت که برای اصلاح عمدۀ قانون اساسی، با هدفِ پایان‌دادن به حکومت اقلیت سفید‌پوست، طرح‌هایی را به اجرا گذارد. در فوریۀ ۱۹۹۳، با ماندلا به توافق رسید تا پس از برگزاری انتخابات چندنژادی در ۱۹۹۴، دولتِ وحدت ملی تشکیل دهد، اما در مه ۱۹۹۵ برای ایجاد نیروی قدرتمند و هوشیار در مخالفت با دولت حاکم حزب ملی را از ائتلاف حاکم خارج کرد. شهرت او، به رغم دریافت جایزۀ صلح نوبل، به‌سبب افشاگری‌های کمیسیون حقیقت و مصالحه<ref>Truth and Reconciliation Commission </ref>، که نهادی با مسئولیت افشای حقیقت دربارۀ سال‌های حاکمیت رژیم جدایی نژادی بود، به شدت ضربه خورد. در اوت ۱۹۹۷، دکلرک از رهبری حزب ملی استعفا داد و ادعا کرد که هدفش از کناره‌گیری رها کردن حزبِ زیر سلطۀ آفریکانرها از بقایای جدایی نژادی است. در سپتامبر ۱۹۹۷، مارتینوس وان اسخالکویک<ref>Marthinus van Schalkwyk
	</ref> جای او را در مقام رهبر حزب ملی گرفت. <br /> <!--20136200-->		</ref> جای او را در مقام رهبر حزب ملی گرفت. <br /> <!--20136200-->

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ دکلرک، فریدریک ویلم (۱۹۳۶) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به دکلرک، فریدریک ویلم منتقل کرد

2025-12-19T20:24:53Z

Mohammadi3 صفحهٔ دکلرک، فریدریک ویلم (۱۹۳۶) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به دکلرک، فریدریک ویلم منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۴
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۴ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۳

2020-08-24T07:43:20Z

صفحهٔ تازه

دِکْلِرْک، فریدْریک ویلِم (۱۹۳۶)(de Klerk, F(rederik) W(illem))<br /> [[File:20136200.jpg|thumb|دِکْلِرْک، فريدْريک ويلِم]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان =فریدریک ویلم دکلرک
|نام =F(rederik) W(illem) de Klerk
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۹۳۶م
|تاریخ مرگ=
|دوره زندگی=
|ملیت=افریقایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =سیاستمدار
|شغل و تخصص های دیگر=رهبر
|سبک =
|مکتب =
|سمت =رییس جمهور، عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی
|جوایز و افتخارات =برنده جایزه صلح نوبل (۱۹۹۳)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =تاریخ جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}سیاستمدار عضو و رهبر حزب ملی افریقای جنوبی، از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور آن کشور. دکلرک، با معرفی خود در مقام محافظه‌کاری عملگرا که در صدد اصلاح تدریجی نظام جدایی نژادی حاکم بر کشورش بود، در انتخابات سپتامبر ۱۹۸۹ حزب ملی افریقای جنوبی را به پیروزی رساند، اگرچه اکثریتی که این حزب در اختیار داشت کاهش یافت. در فوریۀ ۱۹۹۰، از جنبش مخالف موسوم به کنگرۀ ملی افریقا<ref>(African National Congress (ANC </ref> رفع توقیف و رهبر تأثیرگذار آن نلسون ماندلا<ref>Nelson Mandela </ref> را از زندان آزاد کرد و تا ژوئن ۱۹۹۱ همۀ قوانین تبعیض نژادی را از میان برداشت. پس از آن‌که در نخستین انتخابات غیرنژادی در آوریل ۱۹۹۴ ماندلا و کنگرۀ ملی افریقا به پیروزی چشمگیر و غافلگیرکننده‌ای دست یافتند، دکلرک معاون دوم اجرایی رئیس‌جمهور شد. در ۱۹۹۳، به مناسبت تلاش‌هایی که برای از میان بردن نظام تبعیض نژادی و مذاکره برای گذار به دموکراسی غیرنژادی کرده بود، جایزۀ صلح نوبل را مشترکاً با ماندلا دریافت کرد. دکلرک، که وکیلی کارآزموده بود، در ۱۹۷۲ به پارلمان افریقای جنوبی راه یافت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹ در کابینۀ وُرستر<ref>Vorster </ref> و بوتا<ref>Botha </ref> خدمت کرد؛ در فوریۀ ۱۹۸۹، به جای بوتا به رهبری حزب ملی رسید، و در اوت همان سال جای وی را در مقام ریاست جمهوری گرفت. در دسامبر ۱۹۹۱، باب گفت‌و‌گو با کنگرۀ ملی افریقا را گشود و در مارس ۱۹۹۲، با برگزاری همه‌پرسی از سفیدپوستان کل کشور، اجازۀ یافت که برای اصلاح عمدۀ قانون اساسی، با هدفِ پایان‌دادن به حکومت اقلیت سفید‌پوست، طرح‌هایی را به اجرا گذارد. در فوریۀ ۱۹۹۳، با ماندلا به توافق رسید تا پس از برگزاری انتخابات چندنژادی در ۱۹۹۴، دولتِ وحدت ملی تشکیل دهد، اما در مه ۱۹۹۵ برای ایجاد نیروی قدرتمند و هوشیار در مخالفت با دولت حاکم حزب ملی را از ائتلاف حاکم خارج کرد. شهرت او، به رغم دریافت جایزۀ صلح نوبل، به‌سبب افشاگری‌های کمیسیون حقیقت و مصالحه<ref>Truth and Reconciliation Commission </ref>، که نهادی با مسئولیت افشای حقیقت دربارۀ سال‌های حاکمیت رژیم جدایی نژادی بود، به شدت ضربه خورد. در اوت ۱۹۹۷، دکلرک از رهبری حزب ملی استعفا داد و ادعا کرد که هدفش از کناره‌گیری رها کردن حزبِ زیر سلطۀ آفریکانرها از بقایای جدایی نژادی است. در سپتامبر ۱۹۹۷، مارتینوس وان اسخالکویک<ref>Marthinus van Schalkwyk
</ref> جای او را در مقام رهبر حزب ملی گرفت. <br /> 

----
[[Category:تاریخ جهان]]
[[Category:سایر کشورها و حکومت های افریقایی]]
<references />