رئالیسم سوسیالیستی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۱

2025-10-20T08:21:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۱
خط ۲:		خط ۲:
	رئالیسم سوسیالیستی (socialist realism)		رئالیسم سوسیالیستی (socialist realism)
	[[پرونده:22202300-2.jpg\|بندانگشتی\|رئالیسم سوسیالیستی]]		[[پرونده:22202300-2.jpg\|بندانگشتی\|رئالیسم سوسیالیستی]]
	هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲م پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot</ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳م جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴م نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱م که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئ		هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲م پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot</ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳م جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴م نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱م که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئالیسم سوسیالیستی بدان راه یافت، و در دهۀ ۱۹۵۰م یگانه سبک هنری قابل‌ قبول دولت آن بود. رئالیسم سوسیالیستی را نباید با رئالیسم اجتماعی<ref>social realism</ref> اشتباه گرفت، که هدفش بیان واقع‌گرایانۀ معضلات اجتماعی است.



	<br/> <!--22202300-->		<br/> <!--22202300-->
	----		----
	[[Category:هنر]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]		[[Category:هنر]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]

Nazanin در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۵

2025-10-20T08:15:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۵
خط ۱:		خط ۱:

	رئالیسم سوسیالیستی (socialist realism)		رئالیسم سوسیالیستی (socialist realism)
			[[پرونده:22202300-2.jpg\|بندانگشتی\|رئالیسم سوسیالیستی]]
	[[~~File~~:22202300.jpg\|~~thumb~~\|رئالیسم سوسیالیستی]]

	هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲م پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot</ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳م جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴م نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱م که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئ		هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲م پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot</ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳م جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴م نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱م که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئ

Mohammadi3 در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۹

2025-01-26T09:09:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۹
خط ۲:		خط ۲:
	رئالیسم سوسیالیستی (socialist realism)		رئالیسم سوسیالیستی (socialist realism)

	[[File:22202300.jpg\|thumb\|~~رئاليسم سوسياليستي~~]]		[[File:22202300.jpg\|thumb\|رئالیسم سوسیالیستی]]

			هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲م پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot</ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳م جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴م نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱م که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئ

	هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲ پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot </ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳ جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴ نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱ که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئ

Mohammadi3 در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۸

2025-01-26T09:08:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۸
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:22202300.jpg\|thumb\|رئاليسم سوسياليستي]]		[[File:22202300.jpg\|thumb\|رئاليسم سوسياليستي]]

	هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲ پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot </ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳ جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴ نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱ که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئالیسم سوسیالیستی بدان راه یافت، و در دهۀ ۱۹۵۰ یگانه سبک هنری قابل‌ قبول دولت آن بود. رئالیسم سوسیالیستی را نباید با رئالیسم اجتماعی<ref>social realism</ref> اشتباه گرفت، که هدفش بیان واقع‌گرایانۀ معضلات اجتماعی است.<br/> <!--22202300-->		هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲ پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot </ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳ جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴ نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱ که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئ


			<br/> <!--22202300-->
			----
	[[Category:هنر]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]		[[Category:هنر]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ ریالیسم سوسیالیستی را به رئالیسم سوسیالیستی منتقل کرد

2025-01-26T09:08:01Z

Mohammadi3 صفحهٔ ریالیسم سوسیالیستی را به رئالیسم سوسیالیستی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۸
(بدون تفاوت)

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

رئالیسم سوسیالیستی (socialist realism)

[[File:22202300.jpg|thumb|رئاليسم سوسياليستي]]

هنر رسمی مورد تأیید حکومت شوروی و دیگر کشورهای کمونیستی. خلق آثار هنری در چارچوب این نظریۀ کمونیستی قرار گرفت که همۀ تولیدات مادی و وسایل تولید آن‌ها مایملک مشترک جامعه‌اند، و آفرینش هنری باید فقط برای آموزش و انگیزش مردم صورت گیرد. هنرمندان این شیوه در تصویرهای خوش‌بینانه از کار و کارگر قهرمان، کمونیسم و میهن‌پرستی را می‌ستودند و از کشور تمجید می‌کردند. به این ترتیب هنر به وسیله‌ای برای تبلیغ سیاسی مبدل شد. در شوروی همچون سایر کشورهای تک‌حزبی<ref>totalitarian</ref>، همۀ نهادهای هنری زیر نظر دولت بودند. هرگونه کار هنریِ تجربی، نشانۀ نفوذ فرهنگ منحط غرب و افکار ضدکمونیستی به‌شمار می‌رفت. اصطلاح رئالیسم سوسیالیستی گرچه بیشتر برای نقاشی به‌کار می‌رود، به ادبیات و موسیقی نیز قابل اطلاق است. در ۱۹۳۲ پس از صدور فرمان حکومت سرکوبگر استالین در «بازسازی سازمان‌های ادبی و هنری<ref>On the Reconstruction of Literary and Art Organizations</ref>»، رئالیسم سوسیالیستی آیین رسمی شوروی شد. از نقاشان انتظار می‌رفت که با طبیعت‌گرایی<ref>naturalism </ref> صریح، تصاویری از کارگران خرسند در مزارع اشتراکی، تک‌چهره‌هایی قهرمانانه از استالین و رهبران دیگر، و صحنه‌هایی صنعتی پدید آورند. به رمان‌نویسان دیکته می‌کردند که داستان‌های امیدبخش بنویسند و توان خود را صرف جزئیات پی‌رنگ<ref>plot </ref> یا شخصیت‌پردازی نکنند. آهنگ‌سازان چنان که در متن فرمان آمده بود، باید «موسیقی رئالیستی پرشوری، انعکاس‌دهندۀ زندگی و مبارزات مردم شوروی» می‌ساختند. رئالیسم سوسیالیستی پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳ جدّیت پیشین خود را از دست داد، اما بیان شخصی همچنان دشوار و پرمخاطره باقی ماند (در ۱۹۷۴ نمایشگاهی غیررسمی در مزرعه‌ای نزدیک مسکو را با بولدوزر و ماشین آب‌پاش برچیدند). رئالیسم سوسیالیستی تا ۱۹۹۱ که اتحاد شوروی فروپاشید، رسماً به قوت خود باقی ماند. چین هم از دیگر کشورهایی بود که رئالیسم سوسیالیستی بدان راه یافت، و در دهۀ ۱۹۵۰ یگانه سبک هنری قابل‌ قبول دولت آن بود. رئالیسم سوسیالیستی را نباید با رئالیسم اجتماعی<ref>social realism</ref> اشتباه گرفت، که هدفش بیان واقع‌گرایانۀ معضلات اجتماعی است.<br/> 

[[Category:هنر]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]