Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ارنست رادرفورد
|نام = Ernest Rutherford
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=سر، بارون
|زادروز=۱۸۷۱م
|تاریخ مرگ=۱۹۳۷م
|دوره زندگی=
|ملیت=انگلیسی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در کرایست چرچ
| شغل و تخصص اصلی =فیزیک دان
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد دانشگاه مکگیل در مونترال کانادا؛ تحقیقاتش در زمینه فروپاشی رادیواکتیو و شیمی مواد پرتوزا در ۱۹۰۸ ؛ به دست آوردن تریتیوم با استفاده از آب سنگین در ۱۹۳۴
|جوایز و افتخارات =برنده جایزه نوبل (۱۹۰۸)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =فیزیک و مکانیک
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}رادِرْفورد، اِرْنِسْت (۱۸۷۱ـ۱۹۳۷)(Rutherford, Ernest)<br/> [[File:22012000.jpg|thumb|رادِرْفورد، اِرْنِسْت]] فیزیک‌دان انگلیسی، زادۀ نیوزیلند. او را بنیادگذار دانش اتمی نوین می‌دانند. پژوهش عمدۀ او در زمینۀ پرتوزایی<ref>radioactivity </ref> بود و پرتو آلفا<ref>alpha ray </ref>، پرتو بتا<ref>beta ray </ref>، و پرتو گاما<ref>gamma ray </ref> را کشف کرد. در ۱۹۱۱، نخستین‌بار به ماهیت فعالیت رادیواکتیو اتم‌ها پی‌برد. به‌سبب تحقیقاتش در زمینۀ فروپاشی رادیواکتیو و شیمی مواد پرتوزا به جایزۀ نوبل شیمی ۱۹۰۸ دست‌یافت. در ۱۹۱۹، با بمباران‌کردن نیتروژن با ذرات آلفا و به‌دست‌آوردن هیدروژن و اکسیژن، برای نخستین‌بار توانست مصنوعاً عنصری را به عنصری دیگر تبدیل کند. در ادامۀ تحقیقاتش اعلام کرد که هستۀ هر اتم ‌باید شامل هسته‌های هیدروژن باشد. در ۱۹۲۰، پیشنهاد کرد هستۀ هیدروژن را پروتون<ref>proton </ref> بنامند. بر این گمان بود که ذرات بی‌باری نیز، با نام نوترون<ref>neutron </ref>، باید در هسته وجود داشته باشند. در ۱۹۳۴، او و همکارانش با استفاده از آب سنگین<ref>heavy water </ref>، دوتریم<ref>deuterium </ref> را با دوترون‌ها<ref>deuterons</ref> بمباران کردند و تریتیوم<ref> tritium </ref> به‌دست آوردند. این فرآیند را می‌توان نخستین واکنش گُداخت هسته‌ای دانست. در ۱۹۱۴، لقب سِر و در ۱۹۳۱، لقب بارون گرفت. رادرفورد در نزدیکی نلسون<ref>Nelson </ref>، واقع در ساوت آیلند (جزیرۀ جنوبی)<ref>South Island </ref> زاده شد و در کرایست چرچ<ref>Christchurch </ref> درس خواند. در ۱۸۹۵، به بریتانیا رفت و در مقام اولین دانشجوی پژوهشی جان تامسون<ref>John Thomson </ref> در آزمایشگاه کاوندیش<ref>Cavendish Laboratory </ref> در کیمبریج<ref>Cambridge </ref> مشغول کار شد. در ۱۸۹۸، با به‌دست‌آوردن اولین سمت دانشگاهی به استادی دانشگاه مک‌گیل<ref>McGill University </ref> در مونترال<ref>Montreal </ref> کانادا برگزیده شد و آن‌جا را به مجهزترین آزمایشگاه دنیا بدل کرد. در ۱۹۰۷، برای ادامۀ کار به دانشگاه منچستر<ref>Manchester University </ref> در بریتانیا بازگشت. از ۱۹۱۹، مدیر آزمایشگاه کاوندیش بود، و در آن‌جا، رهبری ساخت شتاب‌دهندۀ ذره<ref>particle accelerator </ref> را برعهده گرفت. از ۱۹۲۱ به بعد، استاد فلسفۀ طبیعی<ref>natural philosophy </ref> در مؤسسۀ سلطنتی<ref>Royal Institution </ref> بود. پژوهش در پرتوزایی را از ۱۸۹۷ آغاز کرد و تا ۱۹۰۰ موفق به کشف سه نوع پرتوزایی با قدرت نفوذ‌های متفاوت شد که عبارت بودند از پرتوهای آلفا، بتا، و گاما. وقتی‌که به مونترال رفت، به‌جای استفاده از اورانیوم<ref>Uranium</ref> به‌منزلۀ منبع پرتوزایی، شروع به بهره‌برداری از توریوم<ref> thorium </ref> کرد. شیمی‌دان انگلیسی، فردریک سدی<ref>Frederick Soddy</ref>، برای شناسایی محصولات واپاشی با رادرفورد همکاری می‌کرد. در ۱۹۰۳، آنان پرتوزایی را به‌صورت شکسته‌شدن اتم‌ها و تولید عناصر جدید توضیح دادند. در ۱۹۰۴، رادرفورد سری تبدیل هسته‌ای<ref> transformation </ref> عناصر پرتوزا را به‌دست آورد و نشان داد که همۀ این عناصر به سرب ختم می‌شوند. در ۱۹۱۴، متوجه شد که پرتوهای مثبت متشکل از هسته‌های هیدروژن<ref>hydrogen nuclei </ref> و پرتوهای گاما<ref>gamma rays </ref>یند و پرتوهای گاما نیز از جنس امواج الکترومغناطیسی<ref>electromagnetic waves</ref> با انرژی بیشتری از پرتوهای ایکس<ref> x-ray</ref>اند.

 

----

[[Category:فیزیک و مکانیک]] [[Category:(فیزیک و مکانیک)اشخاص و آثار]]

رادرفورد، ارنست (۱۸۷۱ـ۱۹۳۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳