راسل، برتراند (۱۸۷۲ـ۱۹۷۰) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۹

2023-12-05T09:49:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۹
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	فیلسوف و ریاضی‌دان انگلیسی. تأکیدش بر تحلیل منطقی<ref>logical analysis		فیلسوف و ریاضی‌دان انگلیسی. تأکیدش بر تحلیل منطقی<ref>logical analysis

	</ref> سیر فلسفۀ قرن ۲۰ را تحت تأثیر قرار داد. راسل در ۱۸ مۀ ۱۸۷۲ در تِرلِک<ref>Trelleck </ref>، واقع در ویلز<ref>Wales </ref>، متولد شد و در ترینیتی کالج<ref>Trinity College</ref>، دانشگاه کیمبریج، تحصیل کرد. پس از آن که در ۱۸۹۴ از تحصیل فراغت یافت، در فرانسه و آلمان و ایالات متحد به سفر پرداخت و سپس به عضویت شورای مدیران ترینیتی کالج درآمد. از روزگار جوانی حس آگاهی اجتماعی نیرومندی را در خود پروراند؛ در همان زمان، به تحصیل در زمینۀ مسائل منطقی و ریاضی مشغول شد؛ در این رشته‌ها تخصص یافت و از او دعوت شد که در بسیاری از مؤسسه‌های سراسر جهان به تدریس و سخنرانی پردازد. راسل با نخستین اثر عمده‌اش، ''اصول ریاضیات''<ref> ''The Principles of Mathematics''</ref> (۱۹۰۲)، شهرت و اعتبار کسب کرد؛ او در این کتاب کوشید که ریاضیات را از قلمرو مفاهیم مجرد فلسفی برهاند و چارچوبِ علمیِ دقیقی به آن ببخشد. سپس به‌مدت هشت سال با آلفرد نورت وایتهد<ref> Alfred North Whitehead</ref>، فیلسوف و ریاضی‌دان انگلیسی، همکاری کرد. حاصل این همکاری اثر سترگ ''اصول ریاضیات'' بود (۳ جلد، ۱۹۱۰ـ۱۹۱۳). در این کتاب نشان داده شده که ریاضیات را می‌توان برحسب مفاهیم منطق عمومی، از قبیل رده<ref> class</ref> و عضویت یک رده، بیان کرد. راسل و وایتهد ثابت کردند که اعداد را می‌توان به‌منزلۀ رده‌هایی از نوعی معیّن تعریف کرد و در این فرآیند، مفاهیم منطقی و نشانه‌گذاری<ref> notation</ref> منطقی‌ای به‌وجود آوردند که مقام منطق نمادین<ref> symbolic logic</ref> را به‌عنوان رشتۀ تخصصی مهمی در حوزۀ فلسفه تثبیت کردند. راسل در کتاب مهم بعدی خود، ''مسائل فلسفه''<ref> ''The Problems of Philosophy''</ref> (۱۹۱۲)، مفاهیمی از حوزه‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، فیزیک و ریاضیات را به وام گرفت تا اصول عقاید ایدئالیسم<ref> idealism </ref> را، که مکتب فلسفی مسلط آن دوره بود و همۀ اشیا و تجربه‌ها را محصول نیروی عقل می‌انگاشت، باطل کند. راسل واقع‌گرا<ref>realist</ref> بود و عقیده داشت که اشیایی که از راه حواس ادراک می‌شوند واقعیتی ذاتی و مستقل از ذهن دارند.		</ref> سیر فلسفۀ قرن ۲۰ را تحت تأثیر قرار داد. راسل در ۱۸ مۀ ۱۸۷۲ در تِرلِک<ref>Trelleck </ref>، واقع در [[ویلز]]<ref>Wales </ref>، متولد شد و در ترینیتی کالج<ref>Trinity College</ref>، دانشگاه کیمبریج، تحصیل کرد. پس از آن که در ۱۸۹۴ از تحصیل فراغت یافت، در [[فرانسه]] و [[آلمان]] و ایالات متحد به سفر پرداخت و سپس به عضویت شورای مدیران ترینیتی کالج درآمد. از روزگار جوانی حس آگاهی اجتماعی نیرومندی را در خود پروراند؛ در همان زمان، به تحصیل در زمینۀ مسائل منطقی و ریاضی مشغول شد؛ در این رشته‌ها تخصص یافت و از او دعوت شد که در بسیاری از مؤسسه‌های سراسر جهان به تدریس و سخنرانی پردازد. راسل با نخستین اثر عمده‌اش، ''اصول ریاضیات''<ref> ''The Principles of Mathematics''</ref> (۱۹۰۲)، شهرت و اعتبار کسب کرد؛ او در این کتاب کوشید که ریاضیات را از قلمرو مفاهیم مجرد فلسفی برهاند و چارچوبِ علمیِ دقیقی به آن ببخشد. سپس به‌مدت هشت سال با آلفرد نورت وایتهد<ref> Alfred North Whitehead</ref>، فیلسوف و ریاضی‌دان انگلیسی، همکاری کرد. حاصل این همکاری اثر سترگ ''اصول ریاضیات'' بود (۳ جلد، ۱۹۱۰ـ۱۹۱۳). در این کتاب نشان داده شده که ریاضیات را می‌توان برحسب مفاهیم منطق عمومی، از قبیل رده<ref> class</ref> و عضویت یک رده، بیان کرد. راسل و وایتهد ثابت کردند که اعداد را می‌توان به‌منزلۀ رده‌هایی از نوعی معیّن تعریف کرد و در این فرآیند، مفاهیم منطقی و نشانه‌گذاری<ref> notation</ref> منطقی‌ای به‌وجود آوردند که مقام منطق نمادین<ref> symbolic logic</ref> را به‌عنوان رشتۀ تخصصی مهمی در حوزۀ فلسفه تثبیت کردند. راسل در کتاب مهم بعدی خود، ''مسائل فلسفه''<ref> ''The Problems of Philosophy''</ref> (۱۹۱۲)، مفاهیمی از حوزه‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، فیزیک و ریاضیات را به وام گرفت تا اصول عقاید ایدئالیسم<ref> idealism </ref> را، که مکتب فلسفی مسلط آن دوره بود و همۀ اشیا و تجربه‌ها را محصول نیروی عقل می‌انگاشت، باطل کند. راسل واقع‌گرا<ref>realist</ref> بود و عقیده داشت که اشیایی که از راه حواس ادراک می‌شوند واقعیتی ذاتی و مستقل از ذهن دارند.

	'''سوسیالیست و صلح‌دوست'''. راسل هر دو طرف منازعه در جنگ جهانی اول را محکوم کرد و به‌سبب موضع سازش‌ناپذیری که داشت جریمه پرداخت، به زندان افتاد و از شغل تدریس در دانشگاه کیمبریج محروم شد. در زندان کتابی نوشت با عنوان ''مقدمه‌ای بر فلسفۀ ریاضی''<ref> ''Introduction to Mathematical Philosophy''</ref> (۱۹۱۹) و دو حوزۀ شناختی را که از یکدیگر جدایی‌ناپذیر می‌انگاشت درهم آمیخت. پس از جنگ، از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (جمهوری روسیه) دیدن کرد و در کتاب ''عمل و نظر بلشویسم''<ref> ''Practice and Theory of Bolshevism''</ref> (۱۹۲۰) واخوردگی‌اش را از سوسیالیسمی که در آن‌جا اجرا می‌شد بیان کرد. به گمان او، روش‌هایی که برای دست‌یابی به نظام کمونیستی به‌کار برده شده‌اند تحمل‌ناپذیر بوده‌اند و نتیجه‌های به‌دست آمده ارزش پرداخت چنان بهای گزافی را نداشته‌اند. راسل در فاصلۀ میان ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ در دانشگاه پکن تدریس کرد. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲، پس از آن که به انگلستان بازگشت، ادارۀ مدرسۀ خصوصی فوق‌العاده پیشرفتۀ بیکن هیل<ref> Beacon Hill</ref> را برعهده گرفت؛ از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ در مؤسسه‌های آموزشی گوناگونی در ایالات متحد تدریس کرد. دیوان عالی نیویورک او را از تدریس در سیتی<ref> City </ref>کالج شهر نیویورک بازداشت زیرا در آثاری از قبیل ''آنچه من بدان معتقدم''<ref>''What I Believe''</ref> (۱۹۲۵) به دین حمله کرده بود و در ''شیوه‌های رفتار و اصول اخلاقی''<ref> Manners and Morals</ref> (۱۹۲۹) به حمایت از آزادی جنسی برخاسته بود. راسل در ۱۹۴۴ به بریتانیا بازگشت و بار دیگر به عضویت شورای آموزشی ترینیتی کالج درآمد. اگرچه او به‌منظور حمایت از آرمان متفقین در جنگ جهانی دوم دست از صلح‌طلبی برداشت، اما مخالف سرسخت استفاده از سلاح‌های هسته‌ای شد. در ۱۹۴۹ «نشان لیاقت<ref> Order of Merit</ref>» از دست جورج ششم دریافت کرد. راسل در ۱۹۵۰ جایزۀ نوبل را در رشتۀ ادبیات از آن خود کرد و با عنوان «قهرمان انسانیت و آزادی اندیشه» از او نام برده شد. در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ رهبری نهضتی را برعهده گرفت که مدافع خلع سلاح هسته‌ای بریتانیا بود و به همین سبب در ۸۹سالگی، پس از اجرای تظاهراتی ضد هسته‌ای، زندانی شد. راسل بقیۀ عمر را در ویلز گذرانید و در ۲ فوریۀ ۱۹۷۰ در آن‌جا درگذشت. راسل، علاوه بر کارهای اولیه‌اش، خدمت عمده‌ای به پیشرفت پوزیتیویسم منطقی<ref> logical positivism</ref>، که جنبش فلسفی نیرومند دو دهۀ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بود، انجام داد. لودویگ ویتگنشتاین<ref> Ludwig Wittgenstein</ref>، که زمانی شاگرد راسل در کیمبریج بود، قویاً تحت تأثیر مفهوم ابتکاری «ذره‌باوری منطقی<ref> logical atomism</ref>» او قرار گرفت. راسل، در پویش خویش برای درک ماهیّت و حدود شناخت، در احیای فلسفۀ تجربه‌گرایی<ref> empiricism</ref> در حوزۀ وسیع‌تر شناخت‌شناسی<ref> epistemology</ref> نقشی اساسی داشت. او، در کتاب‌های ''دانش ما دربارۀ جهان خارجی''<ref> ''Our Knowledge of the External World''</ref>(۱۹۱۴) و ''تحقیق دربارۀ معنی و حقیقت''<ref> ''Inquiry into Meaning and Truth''</ref> (۱۹۴۰)، کوشید تا هرگونه شناخت بالفعلی را که از طریق تجربه‌های بی‌واسطه ساخته می‌شود، تبیین کند. از دیگر آثارش: ''الفبای نسبیّت''<ref> ''The ABC of Relativity''</ref> (۱۹۲۵)؛ ''آموزش و پرورش و نظم اجتماعی''<ref> ''Education and the Social Order''</ref> (۱۹۳۲)؛ ''تاریخ فلسفۀ غرب''<ref> ''A History of Western Philosophy''</ref> (۱۹۴۵)؛ ''تأثیر علم بر جامعه''<ref> ''Impact of Science upon Society''</ref> (۱۹۵۲)؛ ''پیشرفت فلسفی من''<ref> ''My Philosophical Development''</ref> (۱۹۵۹)؛ ''جنایت‌های جنگی در ویتنام''<ref> ''War Crimes in Vietnam''</ref> (۱۹۶۷)؛ ''زندگی‌نامۀ برتراند راسل به‌قلم خودش''<ref> ''The Autobiography of Bertrand Russell''</ref> (۳ جلد، ۱۹۶۷ـ۱۹۶۹).		'''سوسیالیست و صلح‌دوست'''. راسل هر دو طرف منازعه در جنگ جهانی اول را محکوم کرد و به‌سبب موضع سازش‌ناپذیری که داشت جریمه پرداخت، به زندان افتاد و از شغل تدریس در دانشگاه کیمبریج محروم شد. در زندان کتابی نوشت با عنوان ''مقدمه‌ای بر فلسفۀ ریاضی''<ref> ''Introduction to Mathematical Philosophy''</ref> (۱۹۱۹) و دو حوزۀ شناختی را که از یکدیگر جدایی‌ناپذیر می‌انگاشت درهم آمیخت. پس از جنگ، از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (جمهوری روسیه) دیدن کرد و در کتاب ''عمل و نظر بلشویسم''<ref> ''Practice and Theory of Bolshevism''</ref> (۱۹۲۰) واخوردگی‌اش را از سوسیالیسمی که در آن‌جا اجرا می‌شد بیان کرد. به گمان او، روش‌هایی که برای دست‌یابی به نظام کمونیستی به‌کار برده شده‌اند تحمل‌ناپذیر بوده‌اند و نتیجه‌های به‌دست آمده ارزش پرداخت چنان بهای گزافی را نداشته‌اند. راسل در فاصلۀ میان ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ در دانشگاه پکن تدریس کرد. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲، پس از آن که به انگلستان بازگشت، ادارۀ مدرسۀ خصوصی فوق‌العاده پیشرفتۀ بیکن هیل<ref> Beacon Hill</ref> را برعهده گرفت؛ از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ در مؤسسه‌های آموزشی گوناگونی در ایالات متحد تدریس کرد. دیوان عالی نیویورک او را از تدریس در سیتی<ref> City </ref>کالج شهر نیویورک بازداشت زیرا در آثاری از قبیل ''آنچه من بدان معتقدم''<ref>''What I Believe''</ref> (۱۹۲۵) به دین حمله کرده بود و در ''شیوه‌های رفتار و اصول اخلاقی''<ref> Manners and Morals</ref> (۱۹۲۹) به حمایت از آزادی جنسی برخاسته بود. راسل در ۱۹۴۴ به بریتانیا بازگشت و بار دیگر به عضویت شورای آموزشی ترینیتی کالج درآمد. اگرچه او به‌منظور حمایت از آرمان متفقین در جنگ جهانی دوم دست از صلح‌طلبی برداشت، اما مخالف سرسخت استفاده از سلاح‌های هسته‌ای شد. در ۱۹۴۹ «نشان لیاقت<ref> Order of Merit</ref>» از دست جورج ششم دریافت کرد. راسل در ۱۹۵۰ جایزۀ نوبل را در رشتۀ ادبیات از آن خود کرد و با عنوان «قهرمان انسانیت و آزادی اندیشه» از او نام برده شد. در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ رهبری نهضتی را برعهده گرفت که مدافع خلع سلاح هسته‌ای بریتانیا بود و به همین سبب در ۸۹سالگی، پس از اجرای تظاهراتی ضد هسته‌ای، زندانی شد. راسل بقیۀ عمر را در ویلز گذرانید و در ۲ فوریۀ ۱۹۷۰ در آن‌جا درگذشت. راسل، علاوه بر کارهای اولیه‌اش، خدمت عمده‌ای به پیشرفت پوزیتیویسم منطقی<ref> logical positivism</ref>، که جنبش فلسفی نیرومند دو دهۀ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بود، انجام داد. لودویگ ویتگنشتاین<ref> Ludwig Wittgenstein</ref>، که زمانی شاگرد راسل در کیمبریج بود، قویاً تحت تأثیر مفهوم ابتکاری «ذره‌باوری منطقی<ref> logical atomism</ref>» او قرار گرفت. راسل، در پویش خویش برای درک ماهیّت و حدود شناخت، در احیای فلسفۀ تجربه‌گرایی<ref> empiricism</ref> در حوزۀ وسیع‌تر شناخت‌شناسی<ref> epistemology</ref> نقشی اساسی داشت. او، در کتاب‌های ''دانش ما دربارۀ جهان خارجی''<ref> ''Our Knowledge of the External World''</ref>(۱۹۱۴) و ''تحقیق دربارۀ معنی و حقیقت''<ref> ''Inquiry into Meaning and Truth''</ref> (۱۹۴۰)، کوشید تا هرگونه شناخت بالفعلی را که از طریق تجربه‌های بی‌واسطه ساخته می‌شود، تبیین کند. از دیگر آثارش: ''الفبای نسبیّت''<ref> ''The ABC of Relativity''</ref> (۱۹۲۵)؛ ''آموزش و پرورش و نظم اجتماعی''<ref> ''Education and the Social Order''</ref> (۱۹۳۲)؛ ''تاریخ فلسفۀ غرب''<ref> ''A History of Western Philosophy''</ref> (۱۹۴۵)؛ ''تأثیر علم بر جامعه''<ref> ''Impact of Science upon Society''</ref> (۱۹۵۲)؛ ''پیشرفت فلسفی من''<ref> ''My Philosophical Development''</ref> (۱۹۵۹)؛ ''جنایت‌های جنگی در ویتنام''<ref> ''War Crimes in Vietnam''</ref> (۱۹۶۷)؛ ''زندگی‌نامۀ برتراند راسل به‌قلم خودش''<ref> ''The Autobiography of Bertrand Russell''</ref> (۳ جلد، ۱۹۶۷ـ۱۹۶۹).

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =برتراند راسل
|نام =Bertrand Russell
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۷۲م
|تاریخ مرگ=۱۹۷۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=انگلیسی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در ترینیتی کالج، دانشگاه کیمبریج
| شغل و تخصص اصلی =فیلسوف
|شغل و تخصص های دیگر=ریاضی دان
|سبک =
|مکتب =
|سمت =عضویت شورای مدیران ترینیتی کالج
|جوایز و افتخارات =
|آثار =دانش ما درباره جهان خارجی (۱۹۱۴) و تحقیق درباره معنی و حقیقت (۱۹۴۰)
|خویشاوندان سرشناس =دورا راسل (همسر)
|گروه مقاله =ریاضیات
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}} راسِل، برتراند (۱۸۷۲ـ۱۹۷۰)(Russell, Bertrand)<br/> [[File:22023700.jpg|thumb|راسِل، برتراند]]

فیلسوف و ریاضی‌دان انگلیسی. تأکیدش بر تحلیل منطقی<ref>logical analysis

</ref> سیر فلسفۀ قرن ۲۰ را تحت تأثیر قرار داد. راسل در ۱۸ مۀ ۱۸۷۲ در تِرلِک<ref>Trelleck </ref>، واقع در ویلز<ref>Wales </ref>، متولد شد و در ترینیتی کالج<ref>Trinity College</ref>، دانشگاه کیمبریج، تحصیل کرد. پس از آن که در ۱۸۹۴ از تحصیل فراغت یافت، در فرانسه و آلمان و ایالات متحد به سفر پرداخت و سپس به عضویت شورای مدیران ترینیتی کالج درآمد. از روزگار جوانی حس آگاهی اجتماعی نیرومندی را در خود پروراند؛ در همان زمان، به تحصیل در زمینۀ مسائل منطقی و ریاضی مشغول شد؛ در این رشته‌ها تخصص یافت و از او دعوت شد که در بسیاری از مؤسسه‌های سراسر جهان به تدریس و سخنرانی پردازد. راسل با نخستین اثر عمده‌اش، ''اصول ریاضیات''<ref> ''The Principles of Mathematics''</ref> (۱۹۰۲)، شهرت و اعتبار کسب کرد؛ او در این کتاب کوشید که ریاضیات را از قلمرو مفاهیم مجرد فلسفی برهاند و چارچوبِ علمیِ دقیقی به آن ببخشد. سپس به‌مدت هشت سال با آلفرد نورت وایتهد<ref> Alfred North Whitehead</ref>، فیلسوف و ریاضی‌دان انگلیسی، همکاری کرد. حاصل این همکاری اثر سترگ ''اصول ریاضیات'' بود (۳ جلد، ۱۹۱۰ـ۱۹۱۳). در این کتاب نشان داده شده که ریاضیات را می‌توان برحسب مفاهیم منطق عمومی، از قبیل رده<ref> class</ref> و عضویت یک رده، بیان کرد. راسل و وایتهد ثابت کردند که اعداد را می‌توان به‌منزلۀ رده‌هایی از نوعی معیّن تعریف کرد و در این فرآیند، مفاهیم منطقی و نشانه‌گذاری<ref> notation</ref> منطقی‌ای به‌وجود آوردند که مقام منطق نمادین<ref> symbolic logic</ref> را به‌عنوان رشتۀ تخصصی مهمی در حوزۀ فلسفه تثبیت کردند. راسل در کتاب مهم بعدی خود، ''مسائل فلسفه''<ref> ''The Problems of Philosophy''</ref> (۱۹۱۲)، مفاهیمی از حوزه‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، فیزیک و ریاضیات را به وام گرفت تا اصول عقاید ایدئالیسم<ref> idealism </ref> را، که مکتب فلسفی مسلط آن دوره بود و همۀ اشیا و تجربه‌ها را محصول نیروی عقل می‌انگاشت، باطل کند. راسل واقع‌گرا<ref>realist</ref> بود و عقیده داشت که اشیایی که از راه حواس ادراک می‌شوند واقعیتی ذاتی و مستقل از ذهن دارند.

'''سوسیالیست و صلح‌دوست'''. راسل هر دو طرف منازعه در جنگ جهانی اول را محکوم کرد و به‌سبب موضع سازش‌ناپذیری که داشت جریمه پرداخت، به زندان افتاد و از شغل تدریس در دانشگاه کیمبریج محروم شد. در زندان کتابی نوشت با عنوان ''مقدمه‌ای بر فلسفۀ ریاضی''<ref> ''Introduction to Mathematical Philosophy''</ref> (۱۹۱۹) و دو حوزۀ شناختی را که از یکدیگر جدایی‌ناپذیر می‌انگاشت درهم آمیخت. پس از جنگ، از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (جمهوری روسیه) دیدن کرد و در کتاب ''عمل و نظر بلشویسم''<ref> ''Practice and Theory of Bolshevism''</ref> (۱۹۲۰) واخوردگی‌اش را از سوسیالیسمی که در آن‌جا اجرا می‌شد بیان کرد. به گمان او، روش‌هایی که برای دست‌یابی به نظام کمونیستی به‌کار برده شده‌اند تحمل‌ناپذیر بوده‌اند و نتیجه‌های به‌دست آمده ارزش پرداخت چنان بهای گزافی را نداشته‌اند. راسل در فاصلۀ میان ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ در دانشگاه پکن تدریس کرد. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲، پس از آن که به انگلستان بازگشت، ادارۀ مدرسۀ خصوصی فوق‌العاده پیشرفتۀ بیکن هیل<ref> Beacon Hill</ref> را برعهده گرفت؛ از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ در مؤسسه‌های آموزشی گوناگونی در ایالات متحد تدریس کرد. دیوان عالی نیویورک او را از تدریس در سیتی<ref> City </ref>کالج شهر نیویورک بازداشت زیرا در آثاری از قبیل ''آنچه من بدان معتقدم''<ref>''What I Believe''</ref> (۱۹۲۵) به دین حمله کرده بود و در ''شیوه‌های رفتار و اصول اخلاقی''<ref> Manners and Morals</ref> (۱۹۲۹) به حمایت از آزادی جنسی برخاسته بود. راسل در ۱۹۴۴ به بریتانیا بازگشت و بار دیگر به عضویت شورای آموزشی ترینیتی کالج درآمد. اگرچه او به‌منظور حمایت از آرمان متفقین در جنگ جهانی دوم دست از صلح‌طلبی برداشت، اما مخالف سرسخت استفاده از سلاح‌های هسته‌ای شد. در ۱۹۴۹ «نشان لیاقت<ref> Order of Merit</ref>» از دست جورج ششم دریافت کرد. راسل در ۱۹۵۰ جایزۀ نوبل را در رشتۀ ادبیات از آن خود کرد و با عنوان «قهرمان انسانیت و آزادی اندیشه» از او نام برده شد. در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ رهبری نهضتی را برعهده گرفت که مدافع خلع سلاح هسته‌ای بریتانیا بود و به همین سبب در ۸۹سالگی، پس از اجرای تظاهراتی ضد هسته‌ای، زندانی شد. راسل بقیۀ عمر را در ویلز گذرانید و در ۲ فوریۀ ۱۹۷۰ در آن‌جا درگذشت. راسل، علاوه بر کارهای اولیه‌اش، خدمت عمده‌ای به پیشرفت پوزیتیویسم منطقی<ref> logical positivism</ref>، که جنبش فلسفی نیرومند دو دهۀ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بود، انجام داد. لودویگ ویتگنشتاین<ref> Ludwig Wittgenstein</ref>، که زمانی شاگرد راسل در کیمبریج بود، قویاً تحت تأثیر مفهوم ابتکاری «ذره‌باوری منطقی<ref> logical atomism</ref>» او قرار گرفت. راسل، در پویش خویش برای درک ماهیّت و حدود شناخت، در احیای فلسفۀ تجربه‌گرایی<ref> empiricism</ref> در حوزۀ وسیع‌تر شناخت‌شناسی<ref> epistemology</ref> نقشی اساسی داشت. او، در کتاب‌های ''دانش ما دربارۀ جهان خارجی''<ref> ''Our Knowledge of the External World''</ref>(۱۹۱۴) و ''تحقیق دربارۀ معنی و حقیقت''<ref> ''Inquiry into Meaning and Truth''</ref> (۱۹۴۰)، کوشید تا هرگونه شناخت بالفعلی را که از طریق تجربه‌های بی‌واسطه ساخته می‌شود، تبیین کند. از دیگر آثارش: ''الفبای نسبیّت''<ref> ''The ABC of Relativity''</ref> (۱۹۲۵)؛ ''آموزش و پرورش و نظم اجتماعی''<ref> ''Education and the Social Order''</ref> (۱۹۳۲)؛ ''تاریخ فلسفۀ غرب''<ref> ''A History of Western Philosophy''</ref> (۱۹۴۵)؛ ''تأثیر علم بر جامعه''<ref> ''Impact of Science upon Society''</ref> (۱۹۵۲)؛ ''پیشرفت فلسفی من''<ref> ''My Philosophical Development''</ref> (۱۹۵۹)؛ ''جنایت‌های جنگی در ویتنام''<ref> ''War Crimes in Vietnam''</ref> (۱۹۶۷)؛ ''زندگی‌نامۀ برتراند راسل به‌قلم خودش''<ref> ''The Autobiography of Bertrand Russell''</ref> (۳ جلد، ۱۹۶۷ـ۱۹۶۹).

 

----

[[Category:ریاضیات]] [[Category:(ریاضیات)اشخاص و آثار]] [[Category:فلسفه ، منطق و کلام]] [[Category:فلسفه غرب – اشخاص، آثار و مکاتب]]