راسکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۳

2025-09-29T05:43:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۳
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}
	[[پرونده:22023500-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره جان راسکین اثر جان اورت میلایس]]		[[پرونده:22023500-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره جان راسکین اثر جان اورت میلایس]]
	راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰م)(Ruskin, John)<br/>		راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰م)(Ruskin, John)<br/>منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰م) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹م). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹م به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش [[کارلایل، تامس (۱۷۹۵ـ۱۸۸۱)\|تامس کارلایل]]<ref> Thomas Carlyle</ref> و [[آرنولد، متیو (۱۸۲۲ـ۱۸۸۸)\|متیو آرنولد]]<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و [[احیای گوتیک]]<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰م خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در [[آکسفورد]] به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹م برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲م دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳م به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶م منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶م و جلد پنجم در ۱۸۶۰م منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷م منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰م توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲م) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵م)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''
			</ref> (۱۸۶۶م) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶م). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵م آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸م سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.
	[[پرونده:22023500-4.jpg\|بندانگشتی\|جان راسکین]]		[[پرونده:22023500-4.jpg\|بندانگشتی\|جان راسکین]]
	منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰م) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹م). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹م به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش [[کارلایل، تامس (۱۷۹۵ـ۱۸۸۱)\|تامس کارلایل]]<ref> Thomas Carlyle</ref> و [[آرنولد، متیو (۱۸۲۲ـ۱۸۸۸)\|متیو آرنولد]]<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و [[احیای گوتیک]]<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰م خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در [[آکسفورد]] به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹م برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲م دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳م به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶م منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶م و جلد پنجم در ۱۸۶۰م منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷م منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰م توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲م) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵م)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''

	</ref> (۱۸۶۶م) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶م). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵م آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸م سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.

	~~ ~~

	----		----

	[[Category:هنر]] [[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]]		[[Category:هنر]] [[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]]

Nazanin در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۷

2025-03-10T07:37:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰م)(Ruskin, John)<br/> [[~~File~~:22023500.jpg\|~~thumb~~\|~~راسْکين،~~ جان]] منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰م) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹م). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹م به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش [[کارلایل، تامس (۱۷۹۵ـ۱۸۸۱)\|تامس کارلایل]]<ref> Thomas Carlyle</ref> و [[آرنولد، متیو (۱۸۲۲ـ۱۸۸۸)\|متیو آرنولد]]<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و [[احیای گوتیک]]<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰م خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در [[آکسفورد]] به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹م برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲م دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳م به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶م منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶م و جلد پنجم در ۱۸۶۰م منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷م منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰م توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲م) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵م)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''		}}
			[[پرونده:22023500-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره جان راسکین اثر جان اورت میلایس]]
			راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰م)(Ruskin, John)<br/>
			[[پرونده:22023500-4.jpg\|بندانگشتی\|جان راسکین]]
			منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰م) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹م). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹م به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش [[کارلایل، تامس (۱۷۹۵ـ۱۸۸۱)\|تامس کارلایل]]<ref> Thomas Carlyle</ref> و [[آرنولد، متیو (۱۸۲۲ـ۱۸۸۸)\|متیو آرنولد]]<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و [[احیای گوتیک]]<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰م خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در [[آکسفورد]] به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹م برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲م دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳م به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶م منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶م و جلد پنجم در ۱۸۶۰م منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷م منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰م توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲م) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵م)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''

	</ref> (۱۸۶۶م) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶م). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵م آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸م سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.		</ref> (۱۸۶۶م) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶م). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵م آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸م سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.

Nazanin در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۵

2025-03-10T07:25:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۵
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~۱۸۱۹م~~		\|زادروز=لندن۱۸۱۹م
	\|تاریخ مرگ=۱۹۰۰م		\|تاریخ مرگ=۱۹۰۰م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =استاد هنرهای زیبای آکسفورد (~~۱۸۷۰ـ۱۸۷۹~~) و (~~۱۸۸۳ـ۱۸۸۵~~)، تدریس طراحی در کالج کارگران (~~۱۸۵۴ـ۱۸۵۹~~)		\|سمت =استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م)، تدریس طراحی در کالج کارگران (۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م)
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =۱۸۳۹م برنده جایزه نیودیگیت
	\|آثار =نقاشان جدید (جلد اول ~~۱۸۴۳~~)؛ هفت چراغ معماری و ~~سنگهای~~ ونیز (~~۱۸۵۱ـ۱۸۵۳~~)؛ دم مرگ (~~۱۸۶۲~~)		\|آثار =نقاشان جدید (جلد اول ۱۸۴۳م)؛ هفت چراغ معماری و سنگ‌های ونیز (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م)؛ دم مرگ (۱۸۶۲م)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =هنر		\|گروه مقاله =هنر
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}راسْکین، جان (~~۱۸۱۹ـ۱۹۰۰~~)(Ruskin, John)<br/> [[File:22023500.jpg\|thumb\|راسْکين، جان]] منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (~~۱۸۴۳ـ۱۸۶۰~~) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (~~۱۸۴۹~~). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹ به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش تامس کارلایل<ref> Thomas Carlyle</ref> و متیو آرنولد<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و احیای گوتیک<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ~~۱۸۶۰~~ خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در لندن متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در آکسفورد به تحصیل پرداخت و در ~~۱۸۳۹~~ برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ~~۱۸۴۲~~ دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ~~۱۸۴۳~~ به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ~~۱۸۴۶~~ منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ~~۱۸۵۶~~ و جلد پنجم در ~~۱۸۶۰~~ منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (~~۱۸۵۱ـ۱۸۵۳~~) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ~~۱۸۵۴ـ۱۸۵۹~~ به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ~~۱۸۵۷~~ منتشر کرد. در دهۀ ~~۱۸۵۰~~ توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (~~۱۸۶۲~~) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (~~۱۸۶۵~~)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''		}}راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰م)(Ruskin, John)<br/> [[File:22023500.jpg\|thumb\|راسْکين، جان]] منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰م) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹م). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹م به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش [[کارلایل، تامس (۱۷۹۵ـ۱۸۸۱)\|تامس کارلایل]]<ref> Thomas Carlyle</ref> و [[آرنولد، متیو (۱۸۲۲ـ۱۸۸۸)\|متیو آرنولد]]<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و [[احیای گوتیک]]<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰م خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در [[آکسفورد]] به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹م برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲م دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳م به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶م منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶م و جلد پنجم در ۱۸۶۰م منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷م منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰م توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲م) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵م)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''

	</ref> (~~۱۸۶۶~~) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref>~~ ~~(~~۱۸۶۶~~). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (~~۱۸۷۰ـ۱۸۷۹~~) و (~~۱۸۸۳ـ۱۸۸۵~~) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ~~۱۸۸۵~~ آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ~~۱۸۷۸~~ سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.		</ref> (۱۸۶۶م) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶م). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵م آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸م سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =جان راسکین
|نام =John Ruskin
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۱۹م
|تاریخ مرگ=۱۹۰۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=انگلیسی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در آکسفورد
| شغل و تخصص اصلی =منتقد اجتماعی
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵)، تدریس طراحی در کالج کارگران (۱۸۵۴ـ۱۸۵۹)
|جوایز و افتخارات =
|آثار =نقاشان جدید (جلد اول ۱۸۴۳)؛ هفت چراغ معماری و سنگهای ونیز (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳)؛ دم مرگ (۱۸۶۲)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =هنر
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰)(Ruskin, John)<br/> [[File:22023500.jpg|thumb|راسْکين، جان]] منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹ به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش تامس کارلایل<ref> Thomas Carlyle</ref> و متیو آرنولد<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و احیای گوتیک<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰ خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در لندن متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در آکسفورد به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹ برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲ دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳ به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶ منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶ و جلد پنجم در ۱۸۶۰ منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹ به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷ منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰ توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''

</ref> (۱۸۶۶) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵ آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸ سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.

 

----

[[Category:هنر]] [[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]]