Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

رمان (novel)<br/> [[File:22118800-2.jpg|thumb|جیمز جویس]][[File:22118800-3.jpg|thumb|چارلز دیکنز]][[File:22118800.jpg|thumb|انوره دو بالزاک]]روایت<ref>narrative</ref> منثور<ref> prose</ref> داستانی<ref> fictional</ref> بلند، معمولاً بین ۳۰هزار تا ۱۰۰هزار کلمه. این نوع ادبی تجربۀ انسانی را مبتکرانه با تکامل روان‌شناختی شخصیت‌های اصلی و ارتباط آن‌ها با جهانی گسترده‌تر ترسیم می‌کند. نام و ریشۀ رمان امروزی را باید در نوولای<ref> novella </ref> ایتالیایی یافت، قصه‌های کوتاه با شخصیت‌های متنوع که در اواخر قرن ۱۳م متداول شد. رمان به‌منزلۀ شکل اصلی ادبیات داستانی روایی قرن ۲۰، همواره بر پایۀ ژانر (گونه)<ref>genre </ref> و گونه‌های فرعی<ref>subgenre</ref> رده‌بندی شده‌ که ازجمله آن‌هاست: رمان تاریخی<ref> historical novel </ref>، داستان پلیسی<ref>(detective fiction(crime fiction </ref>، فانتزی<ref>fantasy</ref> و داستان علمی تخیلی<ref> science fiction</ref>.

'''خاستگاه‌ها'''. گفته می‌شود خیال‌پردازی در قرن ۲پ‌م از یونان آغاز شده است. ازجمله نمونه‌های رمان در یونان باستان ''دافنیس و کلوئه''<ref> ''(Daphnis and Chloe (Chloë''</ref> اثر لونگوس<ref> Longus</ref> است. تقریباً تنها اثر لاتینی باقی‌مانده که نام رمان را بر آن می‌توان نهاد ''الاغ زرین''<ref> ''Golden Ass''</ref> نوشتۀ آپولیوس<ref> Apuleius</ref> (اواخر قرن ۲) است که بر مبنای الگوی یونانی پدید آمده است. در زمینه داستان‌پردازی منثور عرف مشابه اما (تا قرن ۱۹) مستقلی وجود دارد که با توجه به تکامل روان‌شناختی در خاور دور، به‌ویژه در ژاپن به‌وجود آمد که نمونۀ آن ''داستان گِنجی''<ref> ''Tale of Genji''</ref> اثر موراساکی شیکیبو<ref> Murasaki Shikibu</ref> در قرن ۱۱م است.

'''شکل‌گیری'''. دورۀ اصلی تحول رمان در اواخر رنسانس<ref> Renaissance</ref> ایتالیا پیش آمد، وقتی که انگیزۀ سفر به خارج، افزایش ثروت، و تغییر الگوهای اجتماعی دلبستگی بیشتری به رویدادهای زندگی روزمره به‌وجود آورد که مغایر با، تعالیم مذهبی، افسانه‌های گذشته، یا تخیل داستانی بود. آثار نویسندگان ایتالیایی، بوکاتچو<ref> Boccaccio</ref> و ماتئو باندلو<ref> Matteo Bandello</ref>، به انگلیسی ترجمه و در مجموعه‌های بی‌نظیر ''قصر شادی''<ref> ''Palace of Pleasure''</ref> (۱۵۶۶ـ۱۵۶۷) اثر ویلیام پینتر<ref> William Painter</ref> منتشر شدند. این ترجمه‌ها الهام‌بخش رمان‌نویسان انگلیسی عصر الیزابت مانند، جان ‌لیلی<ref> John Lyly</ref>، فیلیپ سیدنی<ref> Philip Sidney</ref>، تامس‌ نَش<ref> Thomas Nashe</ref> و تامس لاج<ref> Thomas Lodge</ref> شدند. با وجود این، قرن ۱۷ تحت نفوذ رمانس‌ها<ref> romance</ref>ی فرانسوی گوتیر دو کوست دو لاکالپرند<ref> Gauthier de Costes de la Calprenède</ref> (۱۶۱۴ـ۱۶۶۳) و مادلن دو اسکودری<ref> Madeleine de Scudéry</ref> قرار داشت. در اسپانیا، ''دون کیشوت''<ref> ''Don Quixote''</ref> (۱۶۰۴) اثر سروانتس<ref> Cervantes</ref> با ترجمه به دیگر زبان‌های اروپایی به شکل‌گیری رمان کمک کرد، و گریملز‌هاوزن<ref> Grimmelshausen</ref>، که مجموعۀ ''سیمپلیسیسیموس''<ref> Simplicissimus</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۲) او یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های رمان آلمانی است، تفسیر اجتماعی طنزآمیزی دربارۀ جنگ‌های ۳۰ساله عرضه کرد. رمان‌ انگلیسی نیز با آثار ویلیام کانگریو<ref> William Congreve</ref> و افرا بِن<ref> Aphra Behn</ref> همچنان سیر تکاملی خود را طی کرد. با افزایش باسوادان و تولید ارزان‌تر کتاب، از قرن ۱۸ رمان چنان تحول سریعی یافت که در قرن ۲۰ فرم ادبی غالب شد. در قرن‌های ۱۶ و ۱۷ چهار نوع اثر داستانی منثور (رمانس) متداول شد: رمانس کمدی<ref> comic romance</ref>، رمانس سیاسی<ref> political romance</ref>، رمانس شبانی<ref> pastoral romance</ref> و رمانس قهرمانی<ref> heroic romance</ref>. رمانس کمدی دراصل با رمانس‌های بورلِسْک تمسخرآمیز فرانسوآ رابله<ref> François Rabelais</ref> نویسندۀ فرانسوی، در دهۀ ۱۵۳۰ آغاز شد. رمانس کمدی ''زندگی برتولدو''<ref> ''Vita di Bertoldo''</ref> (۱۶۱۸)، اثر جولیو چزاره کروچه<ref> Giulio Cesare Croce</ref> ایتالیایی، مدت ۲۰۰ سال، در ایتالیا همان محبویتی را داشت که ''رابینسون کروزوئه''<ref> ''Robinson Crusoe''</ref> (دانیل دفو<ref> Daniel Defoe</ref>، ۱۷۱۹) یا ''سلوک زایر''<ref> ''Pilgrim’s Progress''</ref> (جان بانیان<ref> John Bunyan</ref>، ۱۶۷۸) در انگلستان داشتند. در قرن بعد ازجمله رمانس‌های کمدی فرانسوی عبارت‌اند از ''رمان خنده‌آور''<ref> ''Roman Comique''</ref> (۱۶۵۱ـ۱۶۵۷)، اثر پل اسکارون<ref> Paul Scarron</ref>، و ''رمان بورژوا''<ref> ''Roman bourgeois''</ref> (۱۶۶۶)، نوشته فورتی‌یر<ref> Furétière</ref> بودند. احتمالاً کهن‌ترین رمانس‌ سیاسی، هرچند بیشتر کتابی فلسفی است تا اثری داستانی، ''آرمان‌شهر''<ref> ''Utopia''</ref> (۱۵۱۶) اثر تامس مور<ref> Thomas More</ref> (که نخست در ۱۵۵۱ از اصلی لاتینی آن به انگلیسی ترجمه شد). نخستین رمانس شبانی ''ویم آرکادیا''<ref> ''Arcadia''</ref> (۱۵۰۱)، نوشته یاکوپو سانادزارو<ref> ''Jacopo Sannazaro''</ref>ی ایتالیایی است. درپی این رمانس، خورخه مونتمایور<ref> Jorge Montemayor</ref>، نویسندۀ اسپانیایی، ''دیانا''<ref> ''Diana'' </ref> (۱۵۵۹)، را منتشر کرد که ویلیام شکسپیر<ref>William Shakespeare</ref>، نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی، پیرنگ ''دو نجیب‌زاده اهل ورونا''<ref> ''Two Gentlemen of Verona''</ref> (۱۶۲۳)، و نیز بعضی از رویدادهای ''رویای شب نیمۀ تابستان''<ref> ''A Midsummer Night’s Dream''</ref> (۱۶۰۰) را از آن اقتباس کرد. احتمالاً مهم‌ترین رمانس شبانی انگلیسی ''آرکادیا'' (۱۵۹۰)، اثر فیلیپ سیدنی است که کاملاً تحت تأثیر قراردادهای شعر شبانی کلاسیک قرار داشت. مهم‌ترین نویسندگان رمانس‌های قهرمانی، فرانسوی‌ها بودند که برخی از آثار آنان عبارت‌اند از ''پینه‌زاندر''<ref> ''Pinexandre''</ref> (۱۶۳۲)، اثر مارین لوروا دو گومبرویل<ref> Marin le Roy de Gomberville</ref>، ''کاساندر''<ref> ''Cassandre''</ref> (۱۶۴۴ـ۱۶۵۰)، نوشته لا کالپرِنِد<ref> Calprenède</ref>، و ''آرتامِنه، یا کوروش کبیر''<ref> ''Artamène Ou le grand Cyrus''</ref> (۱۶۴۸ـ۱۶‌۵۳)، از مادلن دو اسکودری. در قرن ۱۸، رمان به‌منزلۀ یک صورت ادبی کاملاً تثبیت شد، زیرا خوشایند طبقه متوسطی بود که اوقات فراغت بسیار داشتند. آثار این دوره بیانگر دل‌مشغولی نسبت به رویدادهای زمان حاضر است، شامل نثری دقیقاً شکل یافته‌ است تا بتواند محملی برای بیان نظریات علمی، سیاسی و مذهبی و نیز زندگی‌نامه، تاریخ و روزنامه‌نگاری باشد، اما این نثر کمتر مناسب بیان ادبیات داستانی است، و بیشتر نویسندگان آثار داستانی در ۷۰ سال بعد از توانایی‌های خود در زمینۀ دیگر بهره گرفتند. بررسی شکل رمان دنیل دفو هرچند با الهام از آثار داستانی منثور، رمان‌های ''رابینسون کروزوئه'' (۱۷۱۹) و ''یادداشت‌های روزانۀ سال طاعون''<ref> ''A Journal of the Plague Year''</ref> (۱۷۲۲) را نوشت، که بیانگر والاترین هنر و انسجام آثار داستانی است، اما در این رمان‌ها ادبیات داستانی نقش روزنامه‌نگاری را کم‌رنگ می‌کند، و یکسری از رویدادها را با تکامل اندک شخصیت‌ها ترسیم می‌کنند. بیشتر منتقدان آغاز پیدایش رمان انگلیسی را سال انتشار ''پامِلا''<ref> Pamela</ref> (۱۷۴۰) اثر ساموئل ریچاردسون<ref> Samuel Richardson</ref> می‌دانند، که راه بررسی کامل قابلیت‌های رمان را هموار ساخت. رمان‌های انگلیسی این عصر بیشتر به اصول اخلاقی پاداش تقوی و ملاک‌های اجتماعی بازمانده، وفادار ماندند. تا پایان قرن ۱۸ بیشتر امکانات ذاتی رمان شناخته شده بودند. از رمان‌های توبیاس اسمولت<ref> Tobias Smollett </ref> با رویدادهای متوالی تا ''تریسترام شَندی''<ref>Tristram Shandy</ref> (۱۷۶۰ـ۱۷۶۷)، نوشته لارنس استرن<ref> Laurence Sterne</ref>، که در آن‌ها عملاً همه قابلیت‌های شکل رمان بررسی و به ریشخند گرفته شده ،توفیق یافته، بحث، و سرانجام عرضه شده‌اند. موفقیت نظرگیر دیگر در رمان‌نویسی ''کشیشِ وِیکفیلد''<ref> ''Vicar of Wakefield''</ref> (۱۷۶۶)، اثر اولیور گلداسمیت<ref> Oliver Goldsmith</ref> است.

'''مکتب رمانتیک مدرن'''. انتشار ''یادگارها''<ref> ''Reliques''</ref> اثر تامس پرسی<ref> Thomas Percy </ref> در ۱۷۶۵ علاقه به عصر شهسواری و رمانس را از نو برانگیخت. نخستین نویسندۀ مکتب رمانتیک مدرن هوراس والپول<ref>Horace Walpole </ref> بود، که ''قلعه اوترانتو''<ref>''Castle of Otranto''</ref> را در ۱۷۶۹ منتشر کرد. بزرگ‌ترین استاد این فرم نیز که رمان گوتیگ را آفرید، بدون شک آن رادکلیف<ref> Ann Radcliffe </ref> بود که رمان ''اسرار یودالفو''<ref>''Mysteries of Udolpho''</ref> از او در (۱۷۹۴) منتشر شد، و آثار دیگری که اغلب تقلید شده بود. رادکلیف تأثیر عمیقی در سلیقه نسل‌هایی از خوانندگان آثاری گذاشت که چشم انتظار ظهور گونه‌ای از ادبیات داستانی بودند که هنر را با تخیل، عجایب و غرایب و امور اسرارآمیز به‌هم می‌آمیخت و در انگیزش احساسات فوق‌العاده نیرومند بود.

'''قرن نوزدهم'''. رمان در قرن ۱۹ به‌تدریج از بازنمایی ساده به استفاده از مضامین نمادین، صور خیال و بیان دیدگاه‌های مختلف نویسنده تکامل یافت. در اوایل قرن ۱۹ والتر اسکات<ref> Walter Scott </ref> رمان تاریخی را متداول ساخت، و جین آستین<ref>Jane Austen</ref> رمان‌های آداب و رسوم اجتماعی هوشمندانه نوشت. ادبیات داستانی انگلیسی تأثیری مستقیم در سراسر اروپا و یا فراسوی آن گذاشت. رمان عصر ویکتوریا در انگلستان، با چنین انگیزه‌هایی، به‌سرعت نهادینه شد. رمان‌‌نویسان سرشناس انگلیسی عصر ویکتوریا عبارت‌اند از چارلز دیکنز<ref> Charles Dickens </ref>، ویلیام تَکِری<ref>William Thackeray </ref>، برونته‌ها<ref>The Brontes</ref>، جورج الیوت<ref> George Eliot</ref>، آنتونی ترالپ<ref> Anthony Trollope </ref>، و رابرت لوئیس استیونسون<ref>Robert Louis Stevenson </ref>.

'''رمان امریکایی'''. قرن ۱۹ دورۀ مهمی برای رمان در امریکا نیز بود، که با پیداش سنت زبان‌شناختی مشخص امریکایی، دربرابر سنت انگلیسی، آغاز شد. جیمز فنیمور کوپر<ref>James Fenimore Cooper </ref> دربارۀ گسترش و شکوفایی امریکا آثار فراوانی نوشت، ناتانیل هوتورن<ref>Nathaniel Hawthorne </ref> آثار داستانی غنی از نظر نمادگرایی انتشار داد که دیدگاه‌ها و رفتار زمان حاضر را تمثیل‌وار تصویر می‌کرد، هرمان ملویل<ref>Herman Melville </ref> نخستین رمان نمونه‌ای امریکایی به‌نام ''موبی دیک''<ref>''Moby Dick''</ref> (۱۸۵۱) را نوشت، و مارک تواین<ref> Mark Twain </ref> قالب‌های زبان‌شناختی جنوب را در رمان‌های ''تام سایر''<ref>''Tom Sawyer ''</ref> (۱۸۷۶) و ''هکلبری فین''<ref>''Huckleberry Finn ''</ref> (۱۸۸۴) معرفی کرد. پیش از جنگ جهانی دوم، ادنا فربر<ref>Edna Ferber </ref>، سینکلر لوئیس<ref>Sinclair Lewis </ref>، پرل باک<ref>Pearl Buck </ref>، ارنست همینگوی<ref>Ernest Hemingway</ref>، اِف اسکات فیتز جرالد<ref> F. Scott Fitzgerald</ref>، جان استاین‌بک<ref>John Steinbeck</ref>، تامس وولف<ref>Thomas Wolfe </ref>، و ویلیام فاکنر<ref>William Faulkner </ref>۱، که هر یک سبکی مستقل داشتند، به رمان‌نویسانی برجسته تبدیل شدند. رمان بیش از هر وقت دیگر، محمل بیان نقد و تفسیر اجتماعی شد. پس از جنگ، نسل جدیدی از رمان‌نویسان امریکایی به کمال و پختگی رسیدند، و شماری از آنان به سرودن شعر و نوشتن داستان کوتاه نیز پرداختند، که ازجمله آنان عبارت‌‌اند از نورمن میلر<ref>Norman Mailer </ref>، جوزف هلر<ref>Joseph Heller </ref>، رابرت پن وارِن<ref>Robert Penn Warren </ref>، ترومن کاپوتی<ref>Truman Capote </ref>، لیلیان هلمن<ref>Lillan Hellman </ref>، کاترین پورتر<ref>Katherine Porter </ref>، کارسون مک کالرز<ref>Carson McCullers </ref>، فلانری اوکانر<ref>Flannery O’Connor </ref>، جی دی سلینجر<ref>J. D. Salinger </ref>، جیمز بالدوین<ref>James Baldwin </ref>، فیلیپ راث<ref>Philip Roth </ref>، سائول بلو<ref>Saul Bellow </ref>، جویس کارول اوتس<ref>Joyce Carol Oates</ref>، کورت ونه‌گات<ref>Kurt Vonnegut </ref>، و جان آپدایک<ref>John Updike </ref>.

'''واقع‌گرایی'''. آثار نویسندگان عصر ویکتوریا، دیکنز و جورج گیسینگ<ref>George Gissing </ref>، سرآغاز سبک واقع‌گرایی بود که مضمون رمان‌هایشان را زندگی طبقه پایین اجتماع تشکیل می‌داد. تأثیر یوهان گوته<ref>Johann Goethe </ref>، شاعر، رمان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس آلمان و رمانس آلمانی در فرانسه در رمان‌های آرمان‌گرایانۀ ژرژ ساند<ref>George Sand </ref>، بانوی نویسندۀ فرانسوی مشهود است. سپس، رمان‌های اونوره دو بالزاک<ref>Honoré de Balzac</ref> نویسندۀ فرانسوی، پدید آمد که با واقع‌گرایی بیشتری همراه بود. از دیگر اعضای مکتب واقع‌گرایی نیز رمان‌نویسان فرانسوی استندال<ref>Stendhal</ref> و پروسپر مریمه<ref>Prosper Mérimée </ref> بودند. نیمه دوم همان قرن تحت‌الشعاع گوستاو فلوبر<ref>Gustave Flaubert </ref> نویسندۀ فرانسوی، قرار داشت که رمانتیسم و واقع‌گرایی را با موفقیت درهم‌ آمیخت.

'''طبیعت‌گرایی'''. شماری از نویسندگان انگلیسی نظیر جورج مور<ref>George Moore </ref> تحت تأثیر فلوبر بودند، حال‌ آن‌که نویسندگان دیگر کمابیش مستقیماً از نهضت طبیعت‌گرایی فرانسوی الهام می‌گرفتند که ازجمله آنان تامس‌ هاردی<ref>Thomas Hardy </ref> و جوزف کنراد<ref>Joseph Conrad </ref> بودند. رمان طبیعت‌گرا را برادران گنکور<ref>Goncourt Brothers</ref> و آلفونس دوده<ref>Alphonse Daudet </ref>، نویسندگان فرانسوی، بیش از پیش تکامل بخشیدند، هر چند اصول طبیعت‌گرایی در قالب یک نظریۀ هنری تدوین نشد تا سرانجام امیل زولا<ref>Emile Zola </ref>، رمان‌نویس، این کار را انجام داد. گی دو موپاسان<ref>Guy de Maupassant </ref> طبیعت‌گرایی را در سراسر اروپا گسترش داد که شاهد این امر آثار اوگوست استریندبرگ<ref>August Strindberg </ref> سوئدی، رمان‌های اجتماعی آلمانی فریدریش اشپیلهاگن<ref>Friedrich Spielhagen </ref>، تئودور فونتانه<ref>Theodor Fontane</ref>، اوتو لودویگ<ref>Otto Ludwig </ref>، یرمیاس گوتهلف<ref>Jermias Gotthelf </ref> و گوتفرید کلر<ref>Gottfried Keller </ref> سوئیسی هستند، و در اسپانیا نیز خوزه ماریا دو پردا<ref>Jose Maria de Pereda </ref>، و آرماندو بالدس<ref>Armando Valdes </ref> را می‌توان نام برد، نفوذ طبیعت‌گرایان فرانسوی در انگلستان به‌ویژه در رمان‌های آرنولد بنت<ref>Arnold Bennett</ref> مشهود است، اما رمان اجتماعی انگلیسی در آثار اچ جی ولز<ref>H G Wells</ref> و جان گالزورتی<ref>John Galsworthy </ref> به بررسی جامعه‌شناختی گرایش یافت. از قدیم رمان انگلیسی ساختاری نامنسجم دارد، و از این لحاظ بیشتر با رمان روسی وجه اشتراک دارد تا رمان‌های فرانسوی.

'''رمان روسی'''. بخش نخست رمان ''جنگ و صلح'' اثر ''لئو تولستوی''<ref>Leo Tolstoy </ref> در ۱۸۶۲ انتشار یافت و هفت سال بعد هم کامل شد. واقع‌گرایی که در اروپای غربی طغیانی اخلاقی دربرابر زیاده‌روی رمانتیسیسم بود، در روسیه رشدی طبیعی فارغ از نظریه‌پردازی داشت. آثار رمان‌نویسان روسی بر تغییر جنبه‌های فیزیولوژیکی به روان‌شناختی تأکید می‌کنند که نوشته‌های تولستوی نمونۀ اعلای آن‌هاست. با این‌که تولستوی بزرگ‌ترین رمان‌نویس روسی است، اما این ایوان تورگنیف<ref>Ivan Turgenev </ref> بود که تمرکز بر روان‌شناسی شخصیت‌ها را با ذوق هنری فرانسوی و ایجاز در فرم درهم آمیخته، و بیشترین تأثیر را در ادبیات اروپایی گذاشته است.

'''رمان آلمانی'''. در آلمان، پیش از حکومت نازی، ادبیات طغیان ‌حاکم بود، که رمان‌های هاینریش مان<ref>Heinrich Mann </ref> و توماس مان<ref>Thomas Mann </ref>، تئودور پلیویر<ref>Theodore Plivier </ref>، و لودویگ رن<ref>Ludwig Renn </ref> از آن جمله‌اند، که بیشتر آن‌ها در انگلستان آن زمان ناشناخته بودند. رمان‌های هاینریش‌مان، آلمان را با همه کامیابی‌هایش در دهه‌های پیش از جنگ جهانی اول تصویر می‌کند. اما پیامد جنگ، رمان‌های یأس و سرخوردگی بود، رمان‌های دیگر نیز صرفاً به جنگ نظر داشتند. رمان‌های مهم فرانتس کافکا<ref>Franz Kafka </ref> و هرمان هسه<ref>Hermann Hesse </ref> نیز که بر کابوس و تنهایی انسان تأکید داشتند تماماً از شیوه‌های سادۀ رمان کوتاه بهره می‌بردند.

'''رمان جهانی انگلیسی‌زبان'''. رمان از قرن ۱۸ در سراسر کشورهای انگلیسی‌زبان توفیق یافت. نمونه‌های آن، رمان‌های نخستین استرالیایی، ازجملۀ گزارش مارکوس کلارک<ref>Marcus Clarke </ref> از اقامتگاه‌های محکومان در رمان به ''خاطر شرایط زندگی طبیعی‌اش''<ref>Fortbe term/his Natural life</ref> (۱۸۷۴) است. و نیز توماس هلیبرتن<ref>Thomas Haliburtin </ref> و جان ریچاردسون<ref>John Richardson </ref> که از پیش‌گامان رمان‌‌نویسی در کانادا بودند، و اولیو شراینر<ref>Olive Schreiner </ref> که از این فرم برای بیان نظریاتش دربارۀ حقوق زنان در افریقای جنوبی استفاده کرد. نایپول<ref>Naipaul</ref> و یوستس بِرت‌وِیت از رمان‌نویسان جزایر هند غربی به زندگی در دریای کارائیب و نیز در انگلستان پرداختند. چینوا آچبه<ref>Chinua Achebe </ref> نیجریه‌ای برخورد فرهنگ‌ها و سنت‌ها را در سرزمین زادگاهش در رمان فروپاشی/سنگ روی سنگ نمی‌ماند<ref>Things Fall Apart </ref> (۱۹۸۵) تصویر می‌کند.

'''قرن بیستم'''. هر چند مجبوبیت رمان تاکنون نسبت به دیگر شکل‌های ادبی شاید بیشتر مدیون وفادار ماندنش به واقعیت روزمره زندگی باشد، رمان قرن ۲۰ اروپایی از نظر تنوع و تجربه متمایز است. تعدادی از نویسندگان در این راه پیش‌گام بودند. که بسیاری از آنان نظریه‌پردازان پرشور رمان و نیز خود از دست‌اندرکاران رمان‌پژوهی و رمان‌نویسی بودند، و تحت نفوذ همین افراد بود که رمان دومین مرحله تکامل خود را پشت‌ سر گذاشت. فرانسویان بیشترین تأثیر را داشتند، و رمان فرانسوی در نیمه دوم قرن ۱۹ به مرتبه والای هنری دست یافت. اساساً شیوه‌های جدید پرداختن به زمان، فضا، خودآگاهی، ارتباط، داستان، و حتی خودواژه‌ها تجربه می‌شدند. ضمن این که از طبیعت‌گرایی فرانسوی جانب‌داری می‌شد. شورشی نیز علیه آن آغاز شده بود. احساس می‌شد که بر سر نمایش زندگی در ادبیات، هدف رمان‌های واقع‌گرا یا طبیعت‌گرا، مشکلی پیش آمده است، از این نظر که غیر ممکن است با نثر بتوان کاملاً واقع‌گرا بود. نتیجه واکنش در برابر فرا واقع‌گرایی در رماندر جست‌و‌جوی زمان ازدست رفته۱۵۸ (۱۹۱۳ـ۱۹۲۷) مارسل پروست فرانسوی آشکار است، که خود در شیوۀ روایی ویرجینیا ‌ولف<ref>Virginia Woolf </ref>، نویسندۀ انگلیسی، تأثیر گذاشت. وولف با بهره‌گیری از شیوۀ معروف جریان سیّال ذهن، به کاوش دقیق در اندیشه و انگیزۀ شخصیت‌های داستان‌هایش پرداخت، که نمونۀ بارز آن ''خانم دالاوی''<ref>Mrs Dalloway </ref>(۱۹۲۵) و ''خیزاب‌ها''<ref>The Waves </ref> (۱۹۳۱) است، جیمز جویس<ref>James Joyce </ref> که در استفاده تجربی از زبان معروف است نیز در ''اولیس''<ref>Ulysses </ref> (۱۹۲۲) و ''بیداری فینه‌گان‌ها''<ref>Finnegan’s Wake</ref> (۱۹۳۹) توجه خود را به شرایط روان‌شناسی شخصیت‌ها معطوف کرد. با این حال، همه رمان‌نویسان قرن ۲۰ این روش‌ها را با فضا، زمان و خودآگاهی آزمایش نکردند. چنان‌که ای. ام. فورستر<ref>E. M Forster </ref> علاقه‌مند به آشکارساختن ساختار داستان و شخصیت‌ها بود. آثار دی اچ لارنس<ref>D. H. Lawrence </ref>بیانگر دل‌مشغولی تأثیر صنعتی شدن بر جامعه و فرد است. به همین روال، آلدوس ‌هاکسلی<ref>Aldous Huxley </ref>رمان قرن ۲۰ را محملی برای بیان نگرانی‌هایش از اجتماعی قرار داد که می‌ترسید استقلال فردی را تحت سیطرۀ خود درآورد، که نمونۀ بارز این رمان‌های او ''دنیای قشنگ نو''<ref>Brave New World </ref> (۱۹۳۲) است. در دهۀ ۱۹۵۰ گروهی از رمان‌نویسانی که زمینه و فضای آثارشان را زندگی طبقه کارگر تشکیل می‌داد، «جوانانِ خشمگین<ref>Angry Young men </ref>» معروف شدند و توجه همه را به‌خود جلب کردند. ازجمله این رمان‌نویسان می‌توان به جان وین<ref>.John Wain </ref>، کینگزلی ایمیس<ref>Kingsley Amis </ref>، جان برین<ref>John Braine </ref>، آلن سیلیتو<ref>Alan Sillitoe </ref> و دیوید استوری<ref>David Storey</ref> اشاره کرد که هریک رویکردی متفاوت به رمان داشتند. نیز ← [[داستان|داستان]]؛ [[داستان_نویسی_در_ایران|داستان‌نویسی در ایران]].

 

----

[[Category:ادبیات عمومی]] [[Category:اصطلاحات، مفاهیم، تاریخ عمومی]]

رمان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳