روسی، معماری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۰

2024-08-18T08:20:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۰
خط ۱:		خط ۱:

	روسی، معماری (Russian Architecture)		روسی، معماری (Russian Architecture)
	[[پرونده:Russian Architecture.jpg\|بندانگشتی\|کلیسای جامع سنت ~~باسیل~~ ]]		[[پرونده:Russian Architecture.jpg\|بندانگشتی\|کلیسای جامع سنت بازیل ]]
	'''قرون ۱۵ تا ۱۸'''. تا ۱۴۷۷م در مسکو بنای درخور توجّهی وجود نداشت؛ در این سال معماران و استادکاران ایتالیایی، به رهبری ارسطو فیوراوانتی<ref>Aristotile Fioravanti		'''قرون ۱۵ تا ۱۸'''. تا ۱۴۷۷م در مسکو بنای درخور توجّهی وجود نداشت؛ در این سال معماران و استادکاران ایتالیایی، به رهبری ارسطو فیوراوانتی<ref>Aristotile Fioravanti

Nazanin در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۰

2024-08-18T08:20:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۰
خط ۱:		خط ۱:

	روسی، معماری (Russian Architecture)		روسی، معماری (Russian Architecture)
			[[پرونده:Russian Architecture.jpg\|بندانگشتی\|کلیسای جامع سنت باسیل ]]
			'''قرون ۱۵ تا ۱۸'''. تا ۱۴۷۷م در مسکو بنای درخور توجّهی وجود نداشت؛ در این سال معماران و استادکاران ایتالیایی، به رهبری ارسطو فیوراوانتی<ref>Aristotile Fioravanti

	[[~~File~~:~~22170000~~.~~jpg~~\|~~thumb~~\|~~کليساي جامع سنت بازيل~~]]		</ref> بولونیایی به روسیه رفتند تا کلیسای جامع دورمیتیون<ref>Cathedral of the Dormition </ref> را بازسازی کنند. او بر آن شد که از اسلوب روسی پیروی کند، اما روش‌های ساخت ایتالیایی را به‌کار گیرد. ایتالیایی‌های دیگر، کاخ فاستز<ref>Palace of Facets </ref> را در [[مسکو، شهر\|مسکو]] طراحی کردند، و در سال‌های ۱۴۸۵ـ۱۴۹۲م به بازسازی [[کرملین]]<ref>Kremlin</ref> پرداختند و ملغمه‌ای تماشایی پدید آوردند. در [[بازیل، سنت\|کلیسای جامع سنت بازیل]] آمرزیده<ref> Cathedral of St Basil the Beatified</ref> (۱۵۵۵) و در اغلب کلیساهای دیگر قرن ۱۶، از پلان روسی و گنبدهای متعدد استفاده شد. در هنگام بنای شهر جدید [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]] به‌دستور [[پطر کبیر (۱۶۷۲ـ۱۷۲۵)\|پطر کبیر]]<ref> Peter the Great </ref> در ۱۷۰۳، معماران برجسته‌ای به‌کار گرفته شدند، ازجمله زمتسوف<ref>Zemtsov </ref> روس؛ میکتّی<ref>Michetti </ref> و ترتسینی<ref>Trezzini </ref> ایتالیایی (که کلیسای جامع سن پیِترو، و [[سن پل]]<ref>Cathedral of St Peter and St Paul</ref>، ۱۷۱۴ را طراحی کردند)؛ شادل<ref> Schadel </ref> آلمانی، و لوبلون<ref>Le Blond </ref> فرانسوی. سبک طراحی و ساختار بناها بیشتر پیرو مکتب رنسانس<ref>Renaissance </ref> بود تا بیزانسی<ref>Byzantine </ref>. در دوران فرمانروایی امپراتریس الیزابت<ref>Empress Elizabeth </ref> (حک: ۱۷۴۱ـ۱۷۶۲)، معماران برجستۀ سن‌پترزبورگ، ایتالیایی بودند: [[راسترلی، بارتولومیو فرانچسکو\|راسترلّی]]<ref>Rastrelli </ref> (طراح کاخ زمستانی<ref>Winter Palace </ref>، ۱۷۵۴) و رینالدی<ref>Rinaldi </ref>. [[کاترین کبیر]]<ref>Catherine the Great </ref> نیز پس از آن‌که جانشین الیزابت شد، معمار ایتالیایی با نام [[کوارنگی، جاکومو (۱۷۴۴ـ۱۸۱۷)\|کوارنگی]]<ref>Quarenghi </ref>، معماران روس با نام‌های باژنوف<ref>Bazhenov </ref>، کازاکوف<ref>Kazakof </ref>، و استاروف<ref>Starov </ref>، و از ۱۷۷۹ معمار اسکاتلندی با نام [[کامرون، چارلز\|چارلز کامرون]]<ref>Charles Cameron </ref> را استخدام کرد. این معماران کاخ‌های سلطنتی و بناهای عمومی مختلفی ساختند که بیشتر آن‌ها در [[جنگ جهانی دوم]] نابود شدند.

	'''~~قرون ۱۵ تا ۱۸~~'''. تا ~~۱۴۷۷م~~ در مسکو بنای ~~درخور توجّهی وجود نداشت؛ در این سال معماران و استادکاران ایتالیایی، به رهبری ارسطو فیوراوانتیِ~~<ref>~~Aristotile Fioravanti~~		'''قرن ۱۹'''. روسیه نیز مانند اروپای شرقی، در نخستین ربع قرن ۱۹ شاهد معماری احیای یونانی<ref>Greek Revival </ref> بود، و [[کلاسی سیسم\|کلاسی‌سیسم]]<ref>classicism </ref> احیا شده نیز تا اواسط قرن ادامه یافت. تون<ref>Thon </ref>، معمار برجستۀ روس درآن دوره، کلیسای تبشیر<ref>Church of Annunciation</ref> در سن‌پترزبورگ، و کلیسای جامع سن ساوور<ref> Cathedral of St Saviour </ref> در مسکو (۱۸۳۸ـ۱۸۸۳، به‌سبک لومباردی ـ بیزانسی<ref>Lombard-Byzantine </ref>) را طراحی کرد که هر دو تخریب شده‌اند. ادارۀ نیروی دریایی<ref>Admiralty </ref> کار زاخاروف<ref>Zakharov </ref> در سن‌پترزبورگ (۱۸۰۶)، مهم‌ترین بنای نئوکلاسیکِ<ref>neoclassical </ref> باقی‌مانده است.

	</ref> بولونیایی به روسیه رفتند تا کلیسای جامع دورمیتیون<ref>Cathedral of the Dormition </ref> را بازسازی کنند. او بر آن شد که از اسلوب روسی پیروی کند، اما روش‌های ساخت ایتالیایی را به‌کار گیرد. ایتالیایی‌های دیگر، کاخ فاستز<ref>Palace of Facets </ref> را در مسکو طراحی کردند، و در سال‌های ۱۴۸۵ـ۱۴۹۲م به بازسازی کرملین<ref>Kremlin</ref> پرداختند و ملغمه‌ای تماشایی پدید آوردند. در کلیسای جامع سنت بازیل آمرزیده<ref> Cathedral of St Basil the Beatified</ref> (۱۵۵۵) و در اغلب کلیساهای دیگر قرن ۱۶، از پلان روسی و گنبدهای متعدد استفاده شد. در هنگام بنای شهر جدید سن‌پترزبورگ به‌دستور پطر کبیر<ref> Peter the Great </ref> در ۱۷۰۳، معماران برجسته‌ای به‌کار گرفته شدند، ازجمله زمتسوف<ref>Zemtsov </ref> روس؛ میکتّی<ref>Michetti </ref> و ترتسینی<ref>Trezzini </ref> ایتالیایی (که کلیسای جامع سن پیِترو، و سن پل<ref>Cathedral of St Peter and St Paul</ref>، ۱۷۱۴ را طراحی کردند)؛ شادل<ref> Schadel </ref> آلمانی، و لوبلون<ref>Le Blond </ref> فرانسوی. سبک طراحی و ساختار بناها بیشتر پیرو مکتب رنسانس<ref>Renaissance </ref> بود تا بیزانسی<ref>Byzantine </ref>. در دوران فرمانروایی امپراتریس الیزابت<ref>Empress Elizabeth </ref> (حک: ۱۷۴۱ـ۱۷۶۲)، معماران برجستۀ سن‌پترزبورگ، ایتالیایی بودند: راسترلّی<ref>Rastrelli </ref> (طراح کاخ زمستانی<ref>Winter Palace </ref>، ۱۷۵۴) و رینالدی<ref>Rinaldi </ref>. کاترین کبیر<ref>Catherine the Great </ref> نیز پس از آن‌که جانشین الیزابت شد، معمار ایتالیایی با نام کوارنگی<ref>Quarenghi </ref>، معماران روس با نام‌های باژنوف<ref>Bazhenov </ref>، کازاکوف<ref>Kazakof </ref>، و استاروف<ref>Starov </ref>، و از ۱۷۷۹ معمار اسکاتلندی با نام چارلز کامرون<ref>Charles Cameron </ref> را استخدام کرد. این معماران کاخ‌های سلطنتی و بناهای عمومی مختلفی ساختند که بیشتر آن‌ها در جنگ جهانی دوم نابود شدند.		'''قرن ۲۰'''. در سال‌های ۱۸۵۰ـ۱۹۱۷ بخش عمدۀ معماری روسیه، فاقد ویژگی خاص‌ است و غالباً کیفیتی نازل در اجرا دارد و ملغمه‌ای از همۀ سبک‌هاست. در زمان [[انقلاب اکتبر]]<ref>Revolution </ref>، معماران جوان از رهبران جنبش‌های هنری سوپره‌ماتیسم<ref>suprematism </ref> و ساختگری<ref>constructivism </ref> پیروی می‌کردند. در آغاز، حکومت شوروی به تشویق معماری مدرن<ref>Modern Architecture </ref> پرداخت و درنتیجه مفاهیم معماری پیشرفتۀ دهۀ ۱۹۲۰ پدید آمد (لیسیتسکی<ref>Lissitzky </ref>، [[تاتلین، ولادیمیر (۱۸۸۵ـ۱۹۵۳)\|تاتلین]]<ref>Tatlin </ref>، وسنین<ref>Vesnin </ref>). در ۱۹۳۲ کلاسی‌سیسم ملی<ref>national classicism </ref> غالب شد و تا دهۀ ۱۹۶۰ تداوم یافت. بناهای مهمی که از دهۀ ۱۹۲۰ ساخته شد، عبارت‌اند از کاخ شوراها<ref>Palace of the Soviets </ref> کار یوفان<ref>Yofan </ref>، تئاتر ارتش سرخ<ref>Red Army Theatre </ref> کار آلابیان<ref>Alabyan </ref>، تئاتر مایرهولد<ref>Meyerhold Theatre </ref> کار [[شوسف]]<ref>Schusev </ref>، کتابخانۀ لنین<ref>Lenin Library </ref> کار شوکو<ref>Shuko </ref>، دانشکدۀ افسری<ref>Military Academy </ref> کار رادنر<ref>Rudner </ref> و مونتس<ref>Munz </ref>، ایستگاه آبی دینامو<ref>Dynamo Aquatic Station </ref> کار مورچان<ref>Morchan </ref>، همگی در مسکو؛ مجتمع آپارتمانی برای کهنه‌سربازان جنگ<ref>War Veterans </ref> کار سیمونوف<ref>Simonov </ref>، در [[لنینگراد، شهر\|لنینگراد]]، سد لنین<ref>Lenin Dam </ref> کار وسنین، و تئاتر دولتی<ref>State Theatre </ref> در [[نووسیبیرسک، شهر\|نووسیبیرسک]]<ref>Novosibirsk </ref> کار گریوبرگ<ref>Greeuberg </ref>. بناهایی که پس از جنگ جهانی دوم ساخته شدند از لحاظ سبک بسیار متنوع‌اند و از معماری کارکردی<ref>functional </ref> پیشرفتۀ اروپای غربی تا کوششی مبهم برای رسیدن به‌سبک ملیِ متمایز، در تغییرند؛ درنتیجه در ادارۀ مرکزی پراودا<ref>Pravda </ref> کار گولوسوف<ref>Golossov </ref>، در استفاده از سطوح شیشه‌ای، زیاده‌روی شده است که با اقلیم نامساعد روسیه سازگار نیست؛ و در بنای غول‌آسای هتل مسکو<ref>Hotel Moscow </ref>، تئاتر دولتی در باتوم<ref>Batumi </ref>، و ایستگاه‌های مترو، از تزیینات بیش از حد، رنگ‌های زننده، و عناصر تزیینی مختلف، به افراط استفاده شده است. از دیگر نمونه‌های مهم معماری شوروی موزۀ نظامی<ref>Nizami Museum </ref> در [[باکو]]، و ساناتوریا<ref>Sanatoria</ref> در [[سوچی]]<ref> Sochi</ref> درخور ذکرند.

	'''قرن ۱۹'''. روسیه نیز مانند اروپای شرقی، در نخستین ربع قرن ۱۹ شاهد معماری احیای یونانی<ref>Greek Revival </ref> بود، و کلاسی‌سیسم<ref>classicism </ref> احیا شده نیز تا اواسط قرن ادامه یافت. تون<ref>Thon </ref>، معمار برجستۀ روس درآن دوره، کلیسای تبشیر<ref>Church of Annunciation</ref> در سن‌پترزبورگ، و کلیسای جامع سن ساوور<ref> Cathedral of St Saviour </ref> در مسکو (۱۸۳۸ـ۱۸۸۳، به‌سبک لومباردی ـ بیزانسی<ref>Lombard-Byzantine </ref>) را طراحی کرد که هر دو تخریب شده‌اند. ادارۀ نیروی دریایی<ref>Admiralty </ref> کار زاخاروف<ref>Zakharov </ref> در سن‌پترزبورگ (۱۸۰۶)، مهم‌ترین بنای نئوکلاسیکِ<ref>neoclassical </ref> باقی‌مانده است.

	'''قرن ۲۰'''. در سال‌های ۱۸۵۰ـ۱۹۱۷ بخش عمدۀ معماری روسیه، فاقد ویژگی خاص‌ است و غالباً کیفیتی نازل در اجرا دارد و ملغمه‌ای از همۀ سبک‌هاست. در زمان انقلاب اکتبر<ref>Revolution </ref>، معماران جوان از رهبران جنبش‌های هنری سوپره‌ماتیسم<ref>suprematism </ref> و ساختگری<ref>constructivism </ref> پیروی می‌کردند. در آغاز، حکومت شوروی به تشویق معماری مدرن<ref>Modern Architecture </ref> پرداخت و درنتیجه مفاهیم معماری پیشرفتۀ دهۀ ۱۹۲۰ پدید آمد (لیسیتسکی<ref>Lissitzky </ref>، تاتلین<ref>Tatlin </ref>، وسنین<ref>Vesnin </ref>). در ۱۹۳۲ کلاسی‌سیسم ملی<ref>national classicism </ref> غالب شد و تا دهۀ ۱۹۶۰ تداوم یافت. بناهای مهمی که از دهۀ ۱۹۲۰ ساخته شد، عبارت‌اند از کاخ شوراها<ref>Palace of the Soviets </ref> کار یوفان<ref>Yofan </ref>، تئاتر ارتش سرخ<ref>Red Army Theatre </ref> کار آلابیان<ref>Alabyan </ref>، تئاتر مایرهولد<ref>Meyerhold Theatre </ref> کار شوسف<ref>Schusev </ref>، کتابخانۀ لنین<ref>Lenin Library </ref> کار شوکو<ref>Shuko </ref>، دانشکدۀ افسری<ref>Military Academy </ref> کار رادنر<ref>Rudner </ref> و مونتس<ref>Munz </ref>، ایستگاه آبی دینامو<ref>Dynamo Aquatic Station </ref> کار مورچان<ref>Morchan </ref>، همگی در مسکو؛ مجتمع آپارتمانی برای کهنه‌سربازان جنگ<ref>War Veterans </ref> کار سیمونوف<ref>Simonov </ref>، در لنینگراد، سد لنین<ref>Lenin Dam </ref> کار وسنین، و تئاتر دولتی<ref>State Theatre </ref> در نووسیبیرسک<ref>Novosibirsk </ref> کار گریوبرگ<ref>Greeuberg </ref>. بناهایی که پس از جنگ جهانی دوم ساخته شدند از لحاظ سبک بسیار متنوع‌اند و از معماری کارکردی<ref>functional </ref> پیشرفتۀ اروپای غربی تا کوششی مبهم برای رسیدن به‌سبک ملیِ متمایز، در تغییرند؛ درنتیجه در ادارۀ مرکزی پراودا<ref>Pravda </ref> کار گولوسوف<ref>Golossov </ref>، در استفاده از سطوح شیشه‌ای، زیاده‌روی شده است که با اقلیم نامساعد روسیه سازگار نیست؛ و در بنای غول‌آسای هتل مسکو<ref>Hotel Moscow </ref>، تئاتر دولتی در باتوم<ref>Batumi </ref>، و ایستگاه‌های مترو، از تزیینات بیش از حد، رنگ‌های زننده، و عناصر تزیینی مختلف، به افراط استفاده شده است. از دیگر نمونه‌های مهم معماری شوروی موزۀ نظامی<ref>Nizami Museum </ref> در ~~باکو،~~ و ساناتوریا<ref>Sanatoria</ref> در سوچی<ref> Sochi</ref> درخور ذکرند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

روسی، معماری (Russian Architecture)

[[File:22170000.jpg|thumb|کليساي جامع سنت بازيل]]

'''قرون ۱۵ تا ۱۸'''. تا ۱۴۷۷م در مسکو بنای درخور توجّهی وجود نداشت؛ در این سال معماران و استادکاران ایتالیایی، به رهبری ارسطو فیوراوانتیِ<ref>Aristotile Fioravanti

</ref> بولونیایی به روسیه رفتند تا کلیسای جامع دورمیتیون<ref>Cathedral of the Dormition </ref> را بازسازی کنند. او بر آن شد که از اسلوب روسی پیروی کند، اما روش‌های ساخت ایتالیایی را به‌کار گیرد. ایتالیایی‌های دیگر، کاخ فاستز<ref>Palace of Facets </ref> را در مسکو طراحی کردند، و در سال‌های ۱۴۸۵ـ۱۴۹۲م به بازسازی کرملین<ref>Kremlin</ref> پرداختند و ملغمه‌ای تماشایی پدید آوردند. در کلیسای جامع سنت بازیل آمرزیده<ref> Cathedral of St Basil the Beatified</ref> (۱۵۵۵) و در اغلب کلیساهای دیگر قرن ۱۶، از پلان روسی و گنبدهای متعدد استفاده شد. در هنگام بنای شهر جدید سن‌پترزبورگ به‌دستور پطر کبیر<ref> Peter the Great </ref> در ۱۷۰۳، معماران برجسته‌ای به‌کار گرفته شدند، ازجمله زمتسوف<ref>Zemtsov </ref> روس؛ میکتّی<ref>Michetti </ref> و ترتسینی<ref>Trezzini </ref> ایتالیایی (که کلیسای جامع سن پیِترو، و سن پل<ref>Cathedral of St Peter and St Paul</ref>، ۱۷۱۴ را طراحی کردند)؛ شادل<ref> Schadel </ref> آلمانی، و لوبلون<ref>Le Blond </ref> فرانسوی. سبک طراحی و ساختار بناها بیشتر پیرو مکتب رنسانس<ref>Renaissance </ref> بود تا بیزانسی<ref>Byzantine </ref>. در دوران فرمانروایی امپراتریس الیزابت<ref>Empress Elizabeth </ref> (حک: ۱۷۴۱ـ۱۷۶۲)، معماران برجستۀ سن‌پترزبورگ، ایتالیایی بودند: راسترلّی<ref>Rastrelli </ref> (طراح کاخ زمستانی<ref>Winter Palace </ref>، ۱۷۵۴) و رینالدی<ref>Rinaldi </ref>. کاترین کبیر<ref>Catherine the Great </ref> نیز پس از آن‌که جانشین الیزابت شد، معمار ایتالیایی با نام کوارنگی<ref>Quarenghi </ref>، معماران روس با نام‌های باژنوف<ref>Bazhenov </ref>، کازاکوف<ref>Kazakof </ref>، و استاروف<ref>Starov </ref>، و از ۱۷۷۹ معمار اسکاتلندی با نام چارلز کامرون<ref>Charles Cameron </ref> را استخدام کرد. این معماران کاخ‌های سلطنتی و بناهای عمومی مختلفی ساختند که بیشتر آن‌ها در جنگ جهانی دوم نابود شدند.

'''قرن ۱۹'''. روسیه نیز مانند اروپای شرقی، در نخستین ربع قرن ۱۹ شاهد معماری احیای یونانی<ref>Greek Revival </ref> بود، و کلاسی‌سیسم<ref>classicism </ref> احیا شده نیز تا اواسط قرن ادامه یافت. تون<ref>Thon </ref>، معمار برجستۀ روس درآن دوره، کلیسای تبشیر<ref>Church of Annunciation</ref> در سن‌پترزبورگ، و کلیسای جامع سن ساوور<ref> Cathedral of St Saviour </ref> در مسکو (۱۸۳۸ـ۱۸۸۳، به‌سبک لومباردی ـ بیزانسی<ref>Lombard-Byzantine </ref>) را طراحی کرد که هر دو تخریب شده‌اند. ادارۀ نیروی دریایی<ref>Admiralty </ref> کار زاخاروف<ref>Zakharov </ref> در سن‌پترزبورگ (۱۸۰۶)، مهم‌ترین بنای نئوکلاسیکِ<ref>neoclassical </ref> باقی‌مانده است.

'''قرن ۲۰'''. در سال‌های ۱۸۵۰ـ۱۹۱۷ بخش عمدۀ معماری روسیه، فاقد ویژگی خاص‌ است و غالباً کیفیتی نازل در اجرا دارد و ملغمه‌ای از همۀ سبک‌هاست. در زمان انقلاب اکتبر<ref>Revolution </ref>، معماران جوان از رهبران جنبش‌های هنری سوپره‌ماتیسم<ref>suprematism </ref> و ساختگری<ref>constructivism </ref> پیروی می‌کردند. در آغاز، حکومت شوروی به تشویق معماری مدرن<ref>Modern Architecture </ref> پرداخت و درنتیجه مفاهیم معماری پیشرفتۀ دهۀ ۱۹۲۰ پدید آمد (لیسیتسکی<ref>Lissitzky </ref>، تاتلین<ref>Tatlin </ref>، وسنین<ref>Vesnin </ref>). در ۱۹۳۲ کلاسی‌سیسم ملی<ref>national classicism </ref> غالب شد و تا دهۀ ۱۹۶۰ تداوم یافت. بناهای مهمی که از دهۀ ۱۹۲۰ ساخته شد، عبارت‌اند از کاخ شوراها<ref>Palace of the Soviets </ref> کار یوفان<ref>Yofan </ref>، تئاتر ارتش سرخ<ref>Red Army Theatre </ref> کار آلابیان<ref>Alabyan </ref>، تئاتر مایرهولد<ref>Meyerhold Theatre </ref> کار شوسف<ref>Schusev </ref>، کتابخانۀ لنین<ref>Lenin Library </ref> کار شوکو<ref>Shuko </ref>، دانشکدۀ افسری<ref>Military Academy </ref> کار رادنر<ref>Rudner </ref> و مونتس<ref>Munz </ref>، ایستگاه آبی دینامو<ref>Dynamo Aquatic Station </ref> کار مورچان<ref>Morchan </ref>، همگی در مسکو؛ مجتمع آپارتمانی برای کهنه‌سربازان جنگ<ref>War Veterans </ref> کار سیمونوف<ref>Simonov </ref>، در لنینگراد، سد لنین<ref>Lenin Dam </ref> کار وسنین، و تئاتر دولتی<ref>State Theatre </ref> در نووسیبیرسک<ref>Novosibirsk </ref> کار گریوبرگ<ref>Greeuberg </ref>. بناهایی که پس از جنگ جهانی دوم ساخته شدند از لحاظ سبک بسیار متنوع‌اند و از معماری کارکردی<ref>functional </ref> پیشرفتۀ اروپای غربی تا کوششی مبهم برای رسیدن به‌سبک ملیِ متمایز، در تغییرند؛ درنتیجه در ادارۀ مرکزی پراودا<ref>Pravda </ref> کار گولوسوف<ref>Golossov </ref>، در استفاده از سطوح شیشه‌ای، زیاده‌روی شده است که با اقلیم نامساعد روسیه سازگار نیست؛ و در بنای غول‌آسای هتل مسکو<ref>Hotel Moscow </ref>، تئاتر دولتی در باتوم<ref>Batumi </ref>، و ایستگاه‌های مترو، از تزیینات بیش از حد، رنگ‌های زننده، و عناصر تزیینی مختلف، به افراط استفاده شده است. از دیگر نمونه‌های مهم معماری شوروی موزۀ نظامی<ref>Nizami Museum </ref> در باکو، و ساناتوریا<ref>Sanatoria</ref> در سوچی<ref> Sochi</ref> درخور ذکرند.

 

----

[[Category:معماری]] [[Category:اصطلاحات و مفاهیم، سبک ها و تاریخ عمومی]]