Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

سَمْبولیسْم (ادبیات)(symbolism)<br/> جنبش اواخر قرن ۱۹ در شعر فرانسه. الهام‌بخش گرایشی مشابه در نقاشی فرانسه شد. شاعران سمبولیست واژه‌ها را بیشتر در معنای نمادین ـ و نه عینی ـ آن‌ها به‌کار می‌بردند. نمایندگان مهم سمبولیسم عبارت‌ بودند از پل ‌ورلن<ref>Paul Verlaine</ref>، استفان مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و آرتور رمبو<ref>Arthur Rimbaud</ref>. شعر و نقد شارل بودلر<ref>Charles Baudelaire</ref> برای شاعران سمبولیست بسیار الهام‌بخش بود. در ۱۸ سپتامبر ۱۸۸۶، ژان مورآس<ref>Jean Moréas</ref> در بیانیه‌ای سمبولیستی در روزنامۀ ''فیگارو''<ref>''Le Figaro''</ref> پاریس ادعا کرد که وظیفۀ هنر «پوشاندن اندیشه با قالب حسی» است؛ توجه به زیبایی حسیِ شکل، به‌ویژه کیفیت موسیقایی شعر، همچنین استفاده از تصاویر خیالی، اسطوره‌شناختی، یا رازآمیز، در بسیاری از شعرهای سمبولیستی دیده می‌شوند. بدین‌سان نویسندگان علیه شیوه‌های بیانی واقع‌گرایانه و ناتورالیستی رایج در آن زمان واکنش نشان می‌دادند. جنبش سمبولیستی کلاً اَشکال هنری بسیار متفاوتی را دربرداشت و میان شعر، هنر، و موسیقی رابطۀ بارورسازی بسیار بالا بود. بیان ادبی سمبولیسم در نمایش‌نامه‌های ویلیه دو لیل آدام<ref> Villiers de l’Isle-Adam</ref> و موریس مِترلینک<ref>Maurice Maeterlinck</ref> و در رمان‌های ژ ک هویسمانس<ref>J K Huysmans</ref> و ادوارد دوژاردن<ref>Eduoard Dujardin</ref> نیز نمود یافت. شاعرانی که تحت تأثیر سمبولیست‌ها بودند عبارت‌اند از ژول لافورگ<ref>Jules Laforgue</ref>، پل کلودِل<ref>Paul Claudel</ref>، پل والری<ref>Paul Valéry</ref>، اِزرا پاوند<ref>Ezra Pound</ref>، تی اس الیوت<ref>T S Eliot</ref>، ویلیام باتلر ییتس<ref>Yeats</ref>، اشتفان گئورگه<ref>Stefan George</ref>، و راینر ماریا ریلکه<ref>Rainer Maria Rilke</ref>.

<br/> [[Category:ادبیات عمومی]] [[Category:علوم ادبی، جنبش ها، گروه ها]]

سمبولیسم (ادبیات) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳