Mohammadi2 در ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۳

2023-09-08T15:13:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۳
خط ۱:		خط ۱:

	شعر آزاد (~~ادبيات غربي~~)(free verse)<br/> شعر عروضی. در آغاز قرن ۲۰، بسیاری از شاعران به این نتیجه رسیدند که شعرای قرن ۱۹ از اوزان رایج نهایت استفاده را از شعر کرده‌اند و دست‌ آخر آن را کنار گذاشته‌اند، درست همان‌گونه که جان میلتون<ref>John Milton</ref> در قرن ۱۷ قافیه را کنار گذاشت و اوزان غیرعروضی را ترجیح داد، و درنتیجه این امکان را یافت که اندیشه‌اش را روشن و بی‌پیرایه بیان کند. این مطلب در مورد تی اس الیوت<ref>T S Eliot</ref>، ایماژیست‌<ref>Imagist</ref>ها و بعضی از شاعران روس نیز صدق می‌کرد، مانند سرگِی ییسِنین<ref>Sergey Esenin</ref> و ولادیمیر مایاکوفسکی<ref>Vladimir Mayakovsky</ref> که بر خواندن شعر در محافل عمومی تأکید داشتند. شعر آزاد در امریکا با اشعار والت ویتمن<ref>Walt Whitman</ref> و در فرانسه با اشعار استفان مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé</ref> آغاز شد. شاعرانی چون رابرت گریوز<ref>Robert Graves</ref> و دبلیو اچ اودن<ref>W H Auden</ref> از شعر آزاد به‌سبب نداشتن پیچیدگی و خلاقیت واقعی انتقاد کرده‌اند، از سوی دیگر عروض‌شناسان سنتی نیز اوزان و بحور خود این منتقدان را سست پنداشته‌اند. آزادبودن شعر آزاد، عمدتاً نسبی است.		شعر آزاد (ادبیات غربی)(free verse)<br/> شعر عروضی. در آغاز قرن ۲۰، بسیاری از شاعران به این نتیجه رسیدند که شعرای قرن ۱۹ از اوزان رایج نهایت استفاده را از شعر کرده‌اند و دست‌ آخر آن را کنار گذاشته‌اند، درست همان‌گونه که جان میلتون<ref>John Milton</ref> در قرن ۱۷ قافیه را کنار گذاشت و اوزان غیرعروضی را ترجیح داد، و درنتیجه این امکان را یافت که اندیشه‌اش را روشن و بی‌پیرایه بیان کند. این مطلب در مورد تی اس الیوت<ref>T S Eliot</ref>، ایماژیست‌<ref>Imagist</ref>ها و بعضی از شاعران روس نیز صدق می‌کرد، مانند سرگِی ییسِنین<ref>Sergey Esenin</ref> و ولادیمیر مایاکوفسکی<ref>Vladimir Mayakovsky</ref> که بر خواندن شعر در محافل عمومی تأکید داشتند. شعر آزاد در امریکا با اشعار والت ویتمن<ref>Walt Whitman</ref> و در فرانسه با اشعار استفان مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé</ref> آغاز شد. شاعرانی چون رابرت گریوز<ref>Robert Graves</ref> و دبلیو اچ اودن<ref>W H Auden</ref> از شعر آزاد به‌سبب نداشتن پیچیدگی و خلاقیت واقعی انتقاد کرده‌اند، از سوی دیگر عروض‌شناسان سنتی نیز اوزان و بحور خود این منتقدان را سست پنداشته‌اند. آزادبودن شعر آزاد، عمدتاً نسبی است.

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

شعر آزاد (ادبيات غربي)(free verse)<br/> شعر عروضی. در آغاز قرن ۲۰، بسیاری از شاعران به این نتیجه رسیدند که شعرای قرن ۱۹ از اوزان رایج نهایت استفاده را از شعر کرده‌اند و دست‌ آخر آن را کنار گذاشته‌اند، درست همان‌گونه که جان میلتون<ref>John Milton</ref> در قرن ۱۷ قافیه را کنار گذاشت و اوزان غیرعروضی را ترجیح داد، و درنتیجه این امکان را یافت که اندیشه‌اش را روشن و بی‌پیرایه بیان کند. این مطلب در مورد تی اس الیوت<ref>T S Eliot</ref>، ایماژیست‌<ref>Imagist</ref>ها و بعضی از شاعران روس نیز صدق می‌کرد، مانند سرگِی ییسِنین<ref>Sergey Esenin</ref> و ولادیمیر مایاکوفسکی<ref>Vladimir Mayakovsky</ref> که بر خواندن شعر در محافل عمومی تأکید داشتند. شعر آزاد در امریکا با اشعار والت ویتمن<ref>Walt Whitman</ref> و در فرانسه با اشعار استفان مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé</ref> آغاز شد. شاعرانی چون رابرت گریوز<ref>Robert Graves</ref> و دبلیو اچ اودن<ref>W H Auden</ref> از شعر آزاد به‌سبب نداشتن پیچیدگی و خلاقیت واقعی انتقاد کرده‌اند، از سوی دیگر عروض‌شناسان سنتی نیز اوزان و بحور خود این منتقدان را سست پنداشته‌اند. آزادبودن شعر آزاد، عمدتاً نسبی است.

 

----

[[Category:ادبیات غرب]] [[Category:شعر (اشخاص و آثار)]]

شعر آزاد (ادبیات غربی) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۳

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳