https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%B4%D9%84%DB%8C%D9%86%DA%AF%D8%8C_%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%B4_%28%DB%B1%DB%B7%DB%B7%DB%B5%D9%80%DB%B1%DB%B8%DB%B5%DB%B4%29شلینگ، فریدریش (۱۷۷۵ـ۱۸۵۴) - تاریخچهٔ نسخهها2026-04-18T15:25:41Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D9%84%DB%8C%D9%86%DA%AF%D8%8C_%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%B4_(%DB%B1%DB%B7%DB%B7%DB%B5%D9%80%DB%B1%DB%B8%DB%B5%DB%B4)&diff=1288045&oldid=prevMohammadi2 در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳2019-07-24T05:23:50Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
شِلینْگ، فِریدْریش (۱۷۷۵ـ۱۸۵۴)(Schelling, Friedrich)<br />
<br />
[[File:26116000-1.jpg|thumb|شِلينْگ، فِريدْريش]][[File:26116000-2.jpg|thumb|شِلينْگ، فِريدْريش]][[File:26116000-3.jpg|thumb|شِلينْگ، فِريدْريش]][[File:26116000-4.jpg|thumb|شِلينْگ، فِريدْريش]][[File:26116000-5.jpg|thumb|شِلينْگ، فِريدْريش]][[File:26116000.jpg|thumb|شِلينْگ، فِريدْريش]]<br />
<br />
فیلسوف آلمانی. در لئونبرگ<ref>Leonberg</ref> بهدنیا آمد و در توبینگن<ref>Tübingen</ref> و لایپزیگ<ref>Leipzig</ref> فلسفه و الهیات خواند. در ۱۷۹۰ در توبینگن همشاگردی هگل<ref>Hegel</ref> بود و در ۱۷۹۶ با گوته<ref>Goethe</ref> آشنا شد و به واسطۀ او کرسی استادی دانشگاه ینا<ref>Jena</ref> را بهدست آورد و در همانجا با فیشته<ref>Fichte</ref> آشنا شد. از ۱۸۰۳ به بعد، در دانشگاههای وورتسبورگ<ref>Würzburg</ref>، آکادمی هنرهای تجسمی<ref>Academy of Plastic Arts</ref> مونیخ، دانشگاه ارلانگن<ref>Erlangen</ref> و آکادمی پادشاهی علوم مونیخ به کار و تدریس پرداخت. در ۱۸۴۱ فردریک ویلهلم چهارم<ref>Frederick William IV</ref> او را به برلین دعوت کرد. در این شهر درسهایی دربارۀ فلسفۀ اساطیر و وحی ارائه کرد که چاپ آنها بدون اطلاع وی، موجب فراخواندهشدنش به دادگاه شد. از آن پس تدریس را ترک کرد و گاه در برلین و گاه در مونیخ اقامت گزید. شلینگ نظام فلسفی منسجمی نپروراند، اما سلسلهای از اندیشههای نبوغآسا و شهودهای بدیع عرضه داشت که میتوان آنها را در سه مرحله خلاصه کرد. در مرحلۀ اول یا ''فلسفۀ اینهمانی''<ref>''Philosophy of Identity''</ref> (۹۹ـ۱۷۹۲) شلینگ در مقام مفسر فیشته، اینهمانی مطلق روح و جهان را مطرح میکند. معنای حقیقی نامتناهی را نیز فقط میتوان با مشارکت در طبیعت که نخستین جلوۀ مطلق است دریافت. گرایش رمانتیک شلینگ علیه فرمالیسم کانت و فیشته، کوششی است برای ادغام احساس نسبت به طبیعت در فلسفه که واسطۀ انسان و الوهیت و اساس رمانتیسم آلمان است. این احساس، که از حس اخلاقی نیرومندتر است، همان شهود هنری است که به فلسفۀ هنر میانجامد و ما را به دومین مرحلۀ فلسفۀ شلینگ یا ''فلسفۀ روح''<ref>''Philosophy of Spirit''</ref> (۱۸۰۹ـ۱۸۰۰) هدایت میکند. هنر، بیان روحی است که طبیعت منفعل را به طبیعت خلاق، که بیانگر نیروی آفرینندۀ مطلق است، تبدیل میکند. فقط در هنر است که تجرید از میان میرود و طبیعت و تاریخ آشتی میکنند و خودآگاهی کامل تحقق مییابد. هنر آشکارکنندۀ الوهیت در چیزها و روح است. بدینترتیب، فلسفۀ روح به الهیات (سومین مرحله) منتهی میشود که با عنوان ''فلسفۀ دین و اسطورهشناسی''<ref>''Philosophy of Religion and Mythology''</ref> از ۱۸۰۹ تا پایان عمر شلینگ را دربر میگیرد. او کوشید از نو در معنای اسطوره و آیین و نقش امر خیالی اندیشه کند. ملاحظات هوشمندانۀ او دربارۀ بدن و ناخودآگاه امروز نیز جاذبۀ خود را حفظ کردهاند. اندیشههای واپسین سالهای زندگی او، بعضی مضامین اگزیستانسیالیسم را بشارت میدهد.<br />
<br />
&nbsp;<br />
<br />
----<br />
<br />
[[Category:فلسفه ، منطق و کلام]] [[Category:فلسفه غرب – اشخاص، آثار و مکاتب]]</div>Mohammadi2