Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

طوفان و طُغیان (Sturm und Drang)

نهضت ادبی آلمانی نیمۀ دوم قرن ۱۸. از ویژگی‌هایش عصیان دربرابر ساختارهای تحمیلی خردگرایی عصر روشنگری و تقلید سترون از ادبیات فرانسوی بود. این نهضت به تحسین طبیعت، الهام، انگیزه‌های طبیعی، غریزه، عواطف، تخیل، و استعداد فطری به‌منزلۀ سرچشمه‌های ادبیات می‌پردازد. آثار نهضت توفان و طغیان نوعاً ساختاری بی‌قیدو‌بند دارند، به زبانی صریح نگارش یافته‌اند، وجه تمایزشان توجه به رویدادهای شورانگیز و احساسات‌نمایی شدید است، و همواره فرد را در عصیان علیه بی‌عدالتی‌های جامعه تصویر می‌کنند. گوته<ref>Goethe</ref> و شیلر<ref>Friedrich Schiller </ref> در آغاز کار از اعضای مهم این جنبش بودند. پیروان توفان و طغیان به‌شدت تحت تأثیر فلسفۀ ژان ژاک روسو<ref>Jean-Jacques Rousseau </ref> و یوهان گئورک هامان<ref>Johann Georg Hamann </ref> بودند، که درک حقایق هستی را از طریق ایمان و تجربۀ حواس ممکن می‌دانست. این نویسندگان جوان منابع الهام را در آثار ادوارد یانگ<ref>Edward Young </ref>، شاعر انگلیسی، منظومۀ حماسی اوسیان<ref>Ossian </ref> اثر جیمز مکفرسون<ref>James Macpherson </ref>، و آثار ویلیام شکسپیر<ref>William Shakespeare </ref> (که تازه ترجمه شده بود) نیز یافتند. گوته هنگام تحصیل در استراسبورگ با یوهان گوتفرید فون هردر<ref>Johann Gottfried von Herder </ref>، از شاگردان پیشین هامان، آشنا شد که وی را به معماری گوتیک، ترانه‌های عامیانۀ آلمانی و شکسپیر علاقه‌مند ساخته بود. گوته با الهام از اندیشه‌های هردر دوره‌ای از خلاقیت شگفت‌انگیز خود را آغاز کرد. در ۱۷۷۳ نمایش‌نامۀ ''گوتس فون بِرلیشینْگِن''<ref>''Götz von Berlichingen'' </ref> را منتشر کرد که بر پایۀ زندگی شوالیه‌ای آلمانی در قرن ۱۶ به‌همین نام بود. گوته از همکاران هردر در تألیف رسالۀ ''در باب شیوه‌ها و هنر آلمانی''<ref>''Von deutscher Art und Kunst'' </ref> نیز بود که بیانیۀ نهضت توفان و طغیان به‌شمار می‌آید. رمان گوته، ''رنج‌های وِرتِر جوان''<ref>''The Sorrows of Young Werther''</ref> (۱۷۷۴)، بیان روح این نهضت بود که مایۀ شهرت وی و الهام‌بخش پیروانش شد. آفرینش ادبیات نمایشی مهم‌ترین ویژگی نهضت توفان و طغیان بود. در واقع، این نهضت نام خود را از نمایش‌نامه‌ای به‌همین نام اثر فریدریش فون کلینگر<ref> Friedrich von Klinger </ref> گرفته است. کلینگر که می‌خواست با الهام از شکسپیر، همانند وی شخصیت‌هایی باشکوه و عظمت در صحنۀ نمایش بیافریند، به‌جای توجه به ملاحظات ساختاری، به شخصیت پرداخت و قراردادهای نوکلاسیسیسم فرانسوی را کنار گذاشت. با انتشار ''راهزنان''<ref>''The Robbers''</ref> (۱۷۸۱)، اثر شیلر، نمایش‌نامه‌های نهضت نیز به مرحله‌ای جدید وارد شد. خویشتن‌داری و انضباط فردی از اصول توفان و طغیان نبود و این نهضت زود به تحلیل رفت. گوته و شیلر، دو نمایندۀ خوش‌ذوق آن، به آفرینش آثار بزرگی روی آوردند که بدنۀ اصلی و روح ادبیات کلاسیک آلمان را تشکیل داد.

 

----

[[Category:ادبیات غرب]] [[Category:مفاهیم، رویدادها، اصطلاحات، عناصر]]

طوفان و طغیان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳