Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

عصر اوگوسْتی (Augustan Age)

عصر اوگوستوس (۳۱ پ‌م ـ۱۴م)، امپراتور روم، که دوران شکوفایی هنر و ادب بود. این اصطلاح همچنین به آثار نویسندگانی از قرن ۱۸م اطلاق می‌شود که سبک و قالب و مضامین متون کلاسیک را برگزیدند ( ← [[انگلیسی،_ادبیات|انگلیسی،_ادبیات]])، امّا بیشتر مراد از آن آثار شاعران عصر اوگوستوس، یعنی ویرژیل<ref>Virgil</ref>، هوراس<ref>Horace </ref> و اووید<ref>Ovid </ref> است. نویسندگان برجستۀ اوگوستیِ قرن ۱۸ عبارت‌اند از اَلگزاندر پوپ<ref>Alexander Pope </ref>، شاعر انگلیسی، جاناتان سویفت<ref>Jonathan Swift </ref>، طنزپرداز ایرلندی، جوزف اَدیسون<ref>Joseph Addison </ref>، مقاله‌نویس، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی، ریچارد استیل<ref>Richard Steele </ref>، نویسنده و نمایش‌نامه‌نویس و نویسندگان فرانسوی عهد لوئی چهاردهم. نویسندگان بزرگ همان دوران و نیز نویسندگان دوره‌های بعد، به این نام‌گذاری بدبین بودند و حتی از آن با تحقیر یاد می‌کردند، چنان‌که پوپ نیز در «دانسیاد<ref>Dunciad </ref>» (۱۷۲۸) چنین موضعی اختیار کرده است. این واژه همچنین برای متمایزساختن فرهنگ قرن ۱۸ از فرهنگ رمانتیک قرن ۱۹ به‌کار می‌رود.'''ادبیات اوگوستی در زبان انگلیسی'''. ادبیات انگلیس در دورۀ اوگوستی به مضامین و قالب‌های کلاسیک روی ‌آورد. برای نمونه، اَلگزاندر پوپ به ترجمه و تفسیر متون کلاسیک و نیز تقلید و تمسخر سبک و ساختار آن‌ها پرداخت، مثلاً در''غصب طرۀ مو''<ref>''The Rape of the Lock'' </ref> (۱۷۱۲ـ۱۷۱۴). با این‌که برخی نویسندگان این دوره سبک کلاسیک را رها نمی‌کردند، ادبیات انگلیس از جهاتی متحول شد. در نثر، ریچارد استیل و جوزف اَدیسون طنزنویسی را در نشریۀ ''تاتلر''<ref>''Tatler'' </ref> (۱۷۰۹ـ۱۷۱۱) باب کردند. رمان نیز متحول شد؛ ساموئل ریچاردسون<ref>Samuel Richardson </ref> رمان‌های''پامِلا''<ref>''Pamela'' </ref> (۱۷۴۰ـ۱۷۴۱) و ''کلاریسا''<ref>''Clarissa'' </ref> (۱۷۴۷ـ۱۷۴۸) را در قالب رمان‌ مراسله‌ای<ref>Epistolary novel </ref> نوشت، که در نتیجه مردم را به خواندن رمان ترغیب کرد. هِنری فیلدینگ<ref>Henry Fielding </ref> از یک‌سو دستاوردهای ریچاردسون را هجو کرد (''شامِلا''<ref>''Shamela'' </ref>، ۱۷۴۱) و از سوی دیگر با نوشتن رمان‌های ''جوزف اندروز''<ref>''Joseph Andrews'' </ref> (۱۷۴۲) و ''تام جونز''<ref>''Tom Jones'' </ref> (۱۷۴۹) قالب روایی رمان را گسترش بخشید. توبایس اسمالِت<ref>Tobias Smollett </ref>، مانند فیلدینگ، رمان‌های حادثه‌ای ـ فکاهی نوشت (مثل ''هامفری کلینکر''<ref>''Humphrey Clinker'' </ref>، ۱۷۷۱)، و لارنس استرن<ref>Laurence Sterne </ref>، دیگر رمان‌نویس این دوره، در ''تریسترام شَندی''<ref>''Tristram Shandy'' </ref> (۱۷۵۹ـ۱۷۶۷) به شگردهای جدیدی دست یافت. ساموئل جانسون<ref>Samuel Johnson </ref> و اعضای محفل هنری‌اش ازجمله ادموند برک، سیاستمدار و نویسندۀ ایرلندی، جاشوا رینولدز، نقاش انگلیسی، و نمایش‌نامه‌نویسان ایرلندی اولیور گلداسمیت<ref>Oliver Goldsmith </ref> (''تمکین می‌کند تا تسخیر کند''<ref>''She Stoops to Conquer'' </ref>، ۱۷۷۳) و ریچارد شریدان<ref>Richard Sheridan</ref> (''رقیبان''<ref>''The Rivals'' </ref>، ۱۷۷۵ و ''مکتب رسوایی''<ref>''School for Scandal'' </ref>، ۱۷۷۷) معیارهای نوکلاسیک اوگوستی‌ها را پذیرفتند. گلداسمیت و شریدان سنت نمایش‌نامه‌نویسی مطایبه‌آمیز و طنز‌آلود را ادامه دادند، هرچند گلداسمیت در شعر (''دهکدۀ متروک''<ref>''The Deserted Village'' </ref>، ۱۷۷۰) و رمان (''کشیشِ وِیکفیلد''<ref>''Vicar of Wakefield'' </ref>، ۱۷۶۶) نیز دستی داشت. از دیگر نویسندگان پرنفوذ این دوره دانیل دفو<ref>Daniel Defoe </ref> رمان‌نویس انگلیسی بود که آثار نامتعارفی خلق کرد مانند ''مال فلاندرز''<ref>''Moll Flanders'' </ref> (۱۷۲۲) و نیز ''روزشمار سال طاعونی''<ref>''Journal of Plague year'' </ref> (۱۷۲۲) که یادداشت‌های پراکندۀ فردی است که از طاعون سال ۱۶۶۵ جان سالم به‌در برده است. این دو اثر در واقع‌گرایی زبانزدند؛ و پرآوازه‌ترین اثر او رابینسون کروزوئه<ref>Robinson Crusoe </ref> (۱۷۱۹) نیز به‌سبک و سیاق گزارش یک رخداد واقعی نوشته شده است. جاناتان سویفت، طنزپرداز ایرلندی، شهرتش را مدیون طنز سیاسی ''سفرهای گالیور''<ref>''Gulliver’s Travels'' </ref> (۱۷۲۶) و رسالۀ''یک پیشنهاد کوچک''<ref>''A Modest Proposal'' </ref> (۱۷۲۹) است که در آن پیشنهاد خوردن اطفال فقرا را می‌دهد. تألیفات مذهبی این دوره نیز پُرمایه‌اند، از آن جمله‌ می‌توان به سرودهای مذهبی آیزاک واتس<ref>Isaac Watts </ref> («''ای خدا، ای یاور ما در اعصار گذشته''<ref>''O God, our help in ages past'' </ref>»، «''چگونه زنبورِ کوچکِ'' ''مشغول''<ref>''How doth the little Busy bee'' </ref>...»، ۱۷۱۵) و نوشته‌های جان وِسلی<ref>John Wesley</ref>، پایه‌گذار انگلیسی جنبش متدیسم<ref>Methodism</ref>، اشاره کرد. مکتب رمانتیک الگوها و آرمان‌های کلاسیک را بسیار زودتر از آن‌که عموماً تصور می‌رود به چالش طلبید. برای مثال، ویلیام کالینز، شاعر انگلیسی، کارش را در قالب کلاسیک آغاز کرد اما رفته‌رفته این قالب را با موضوع‌های رمانتیک وفق داد (''چکامۀ خرافات فرابومان''<ref>''Odeon the Superstitions of the Highlands'' </ref>، ۱۷۴۹). تامس گِری<ref>Thomas Gray </ref>، شاعر انگلیسی، که از پیشگامان مکتب رمانتیک به‌شمار می‌رود، در ۱۷۵۱، ''مرثیه‌ای که در گورستان کلیسای دهکده''<ref>''Elegy Written in the Country Church Yard''</ref> کتابت شد را نوشت.

 

----

[[Category:ادبیات غرب]] [[Category:مفاهیم، رویدادها، اصطلاحات، عناصر]]

عصر اوگوستی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳