https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%82%D8%B5%D8%B5_%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86 2026-04-15T07:20:26Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%82%D8%B5%D8%B5_%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86&diff=2010103286&oldid=prev 2021-04-03T20:08:34Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>قصص قرآن<br /> <br /> قصه/داستان، بهترین طرح و تمهید کتب آسمانی برای انذار و [[تبشیر]] مردم است، زیرا مخاطبان انبیا غالباً مردمی بی‌سواد و جاهل بوده‌اند و استفاده از قصه و شرح حال مردمان گذشته مؤثرترین راه برای ارشاد و هشدار دادن آنان است. در قصه‌های قرآن همیشه در بیان ظاهر و معنای باطنی درس‌ها و عبرت‌هایی برای خردمندان نهفته است. برخی قصص شامل دعوت انبیا از اقوام، بیان معجزات پیامبران و سرانجام مؤمنان و کافران است، مانند قصه‌های [[نوح]]، [[ابراهیم]]، [[هارون]]، [[عیسی]] و [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر اسلام]] (ص). برخی دیگر بیانگر جنگ‌ها و حوادث واقع شده در زمان پیامبر است، مانند [[جنگ بدر]] و [[احد]] در سورۀ [[آل عمران، سوره|آل عمران]] و جنگ احزاب در سورۀ [[احزاب، سوره|احزاب]]. برخی از اهداف قصص قرآنی: 1. تصدیق و تأیید نبوت پیامبران و یادآوری نام آنان برای اطمینان بخشیدن به مؤمنان دربارۀ پایداری حق و عدالت؛ 2. مشخص کردن اصول شریعت‌های گذشته و پایه‌های استدلال آنان (انبیاء، 25)؛ 3. تحت تأثیر قرار دادن اهل کتاب و آگاه کردن و هشدار دادن به آنان. (هود، 120). بسیاری از محققان قصص قرآنی، چون داستان [[یونس (قرن ۷پ م)|یونس]] (ع) و داستان [[سلیمان]] و تبعید [[آدم]] و [[حوا]]، را به صورت نمادین تفسیر کرده‌اند و برخی چون [[امین، احمد (۱۸۸۶ـ۱۹۵۴)|احمد امین]] و محمد خضرالحسین با این نظریه به مخالفت برخاسته‌اند. اسلوب قصه‌های قرآنی بدیع است و قطعه‌قطعه در سراسر قرآن پراکنده است و فقط دو قصه، قصۀ یوسف (ع) در سورۀ یوسف و قصۀ «[[اصحاب الجنه|اصحاب‌الجنه]]» در سورۀ الجنّه به یکباره و یکپارچه آمده‌اند، اما قصه‌ای چون قصۀ حضرت [[موسی]] (ع)، که در قرآن مفصل‌ترین و مکررترین قصه است، در بیش از 34 سوره با جذابیت تمام و تصویر و توصیف‌های هنری نقل‌شده است. کتاب‌های قصص قرآن به عربی و فارسی بسیار است، حتی کتابنامه‌ای از آن‌ها منتشر شده است. قصص قرآنی لزوماً از نظر صورت و محتوا و شیوه و شگردهای داستان‌سرایی با اصولی که داستان‌های قدیم و جدید بر مبنای آن‌ها ساخته شده است، همانندی تام و تمام ندارد. گفت‌وگو، ایجاز، اشاره و تلمیح از ویژگی‌های آن‌ها است. مسلمانان، همۀ قصه‌های قرآن، حتی قصۀ [[کهف، اصحاب|اصحاب کهف]]، را راست و درست می‌دانند، نه مبتنی بر صور خیال هنری، ولی این بدان معنا نیست که قصص قرآن به معنای امروزی کلمه واقع‌گرایانه هستند؛ در قرآن داستان‌های رمزی و نمادین، مانند داستان [[خضر]] و موسی در سورۀ [[کهف، سوره|کهف]]، یا داستان‌های مستند، که دیگر بیان واقع و بخشی از تاریخ هم‌عصر نزول قرآن است مانند اشاره به غزوه‌های بدر و احد و [[تبوک، غزوه|تبوک]] و خیبر و بنی‌قریظه و بنی‌نضیر و بیعت رضوان و صلح حدیبیه و فتح مکه و داستان اصحاب فیل، و اشاره به [[صفه، اصحاب|اصحاب صفه]] و رفتار بعضی اصحاب پیامبر اسلام (ص) و آموختن بعضی آداب درست معاشرت و نکات اخلاقی و رفتاری به آنان و چند و چندین مورد دیگر، نیز دیده می‌شود.<br /> [[رده:دین اسلام]]<br /> [[رده:علوم قرآنی]]</div>

Mohammadi2