Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

لذّت‌گرایی (hedonism)<br/> در فلسفه، آموزه‌ای که براساس آن برترین یا یگانه خیر را خوشی می‌داند و تعقیب آن را پسندیده‌ترین هدف کردار به‌شمار می‌آورد. در یونان باستان، دو نظریۀ مهم مبتنی‌بر لذت‌گرایی مطرح بود؛ کورنئی‌ها<ref>Cyrenaics

</ref>، یا لذت‌گرایان خویشتن‌خواه<ref>egoistic hedonists </ref>، از آموزه‌ای دفاع می‌کردند که بر‌اساس آن ارضای تمایلات شخصی و مستقیم هرکس، بدون توجه به اشخاص دیگر، والاترین هدف هستی انگاشته می‌شود. کورنئی‌ها معتقد بودند که شناخت در احساس‌های گذرای لحظه‌های ناپایدار ریشه دارد و از این رو تدوین نظامی از ارزش‌های اخلاقی را کوششی عبث می‌دانستند و بر آن بودند که مطلوبیّتِ‌ خوشی‌های کنونی با رنجی که ممکن است در آینده به بار آورند، ارزیابی می‌شود. اپیکوریان، یا لذت‌گرایان عقل‌باور<ref>rational hedonists </ref>، برخلاف لذت‌گرایان خویشتن‌خواه، معتقد بودند که فقط از راه عقل می‌توان به خوشی حقیقی دست یافت. آنان بر فضایل خویشتن‌داری و دوراندیشی تأکید می‌کردند. این هر دو آموزه تا دوران جدید عملاً بدون تغییر باقی ماندند. در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ شماری از فیلسوفان انگلیسی از‌قبیل جرمی بنتام<ref>Jeremy Bentham </ref>، جیمز میل<ref>James Mill </ref>، و جان استوارت میل<ref>John Stuart Mill </ref> آموزۀ لذت‌گرایی کلی‌انگار<ref>universalistic hedonism</ref> را که با نام فایده‌باوری<ref> utilitarianism</ref> شهرت بیشتری دارد مطرح کردند. بر‌طبق این نظریه، معیار غایی رفتار آدمی همانا خیر جامعه است، و اصل هدایتگر کردار اخلاقی پای‌بندی به آن چیزی است که رفاه را برای بیشترین تعداد مردم فراهم آورد و آن را ارتقا بخشد.

 

----

[[Category:فلسفه ، منطق و کلام]] [[Category:(فلسفه ، منطق و کلام)اصطلاحات و مفاهیم]] [[Category:یونان باستان]]

لذت گرایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳