لزلی کارون - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۱

2025-04-18T20:41:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۱
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	(نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون<ref>Leslie Claire Margaret Caron</ref>) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی<ref>Roland Petit</ref> شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره (سال ۱۹۵۱م) بود که [[جین کلی]] او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال ''یک آمریکایی در پاریس''<ref>''An American in Paris''</ref> برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین - مایر]] بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با [[رنوار، ژان (۱۸۹۴ـ۱۹۷۹)\|ژان رنوار]] را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی<ref>Broadway Theatre </ref> نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال ''لی‌لی''<ref>''Lili''</ref> و یک بار برای درام ''اتاقی به شکل ال''<ref>''The L-Shaped Room''</ref> نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.		(نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون<ref>Leslie Claire Margaret Caron</ref>) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی<ref>Roland Petit</ref> شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره (سال ۱۹۵۱م) بود که [[جین کلی]] او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال ''یک آمریکایی در پاریس''<ref>''An American in Paris''</ref> برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین - مایر]] بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با [[رنوار، ژان (۱۸۹۴ـ۱۹۷۹)\|ژان رنوار]] را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی<ref>Broadway Theatre </ref> نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال ''لی‌لی''<ref>''Lili''</ref> و یک بار برای درام ''اتاقی به شکل ال''<ref>''The L-Shaped Room''</ref> نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.

	کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[فوربز، برایان (۱۹۲۶ـ۲۰۱۳)\|برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] و [[مال، لوئی\|~~لویی~~ مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[آستر، فرد\|فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی\|ژی‌ژی]] (اقتباس [[مینلی، وینسنت (۱۹۰۳ـ۱۹۸۶)\|وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)\|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.		کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[فوربز، برایان (۱۹۲۶ـ۲۰۱۳)\|برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] و [[مال، لوئی\|لوئی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[آستر، فرد\|فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی\|ژی‌ژی]] (اقتباس [[مینلی، وینسنت (۱۹۰۳ـ۱۹۸۶)\|وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)\|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.

Mohammadi3 در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۲۸

2025-04-10T00:28:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۲۸
خط ۳۱:		خط ۳۱:


	(نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون<ref>Leslie Claire Margaret Caron</ref>) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی<ref>Roland Petit</ref> شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره (سال ۱۹۵۱م) بود که [[جین کلی]] او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال ''یک آمریکایی در پاریس''<ref>''An American in Paris''</ref> برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین - مایر]] بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با [[ژان رنوار]] را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی<ref>Broadway Theatre </ref> نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال ''لی‌لی''<ref>''Lili''</ref> و یک بار برای درام ''اتاقی به شکل ال''<ref>''The L-Shaped Room''</ref> نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.		(نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون<ref>Leslie Claire Margaret Caron</ref>) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی<ref>Roland Petit</ref> شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره (سال ۱۹۵۱م) بود که [[جین کلی]] او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال ''یک آمریکایی در پاریس''<ref>''An American in Paris''</ref> برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین - مایر]] بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با [[رنوار، ژان (۱۸۹۴ـ۱۹۷۹)\|ژان رنوار]] را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی<ref>Broadway Theatre </ref> نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال ''لی‌لی''<ref>''Lili''</ref> و یک بار برای درام ''اتاقی به شکل ال''<ref>''The L-Shaped Room''</ref> نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.

	کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[فرانسوا تروفو]] و [[لویی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی\|ژی‌ژی]] (اقتباس [[وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)\|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.		کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[فوربز، برایان (۱۹۲۶ـ۲۰۱۳)\|برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]] و [[مال، لوئی\|لویی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[آستر، فرد\|فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی\|ژی‌ژی]] (اقتباس [[مینلی، وینسنت (۱۹۰۳ـ۱۹۸۶)\|وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)\|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.

Reza rouzbahani در ‏۲۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۶

2022-08-27T06:56:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۶
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	'''برخی از آثار سینمایی'''		'''برخی از آثار سینمایی'''

	* یک آمریکایی در پاریس (1951)		* ''یک آمریکایی در پاریس'' (1951)
	*کوچۀ افتخار (1952 )		*''کوچۀ افتخار'' (1952 )
	*لی‌لی (1953)		*''لی‌لی'' (1953)
	*بابا لنگ‌دراز (1955)		*''بابا لنگ‌دراز'' (1955)
	*کفش بلورین (1955)		*''کفش بلورین'' (1955)
	*ژی‌ژی (1958)		*''ژی‌ژی'' (1958)
	*اُسترلیز (1960)		*''اُسترلیز'' (1960)
	*فانی (1961)		*''فانی'' (1961)
	*اتاقی به شکل ال (1962)		*''اتاقی به شکل ال'' (1962)
	*بابا غاز (1964)		*''بابا غاز'' (1964)
	*آیا پاریس می‌سوزد؟ (1966)		*''آیا پاریس می‌سوزد؟'' (1966)
	*پدر خانواده (1967)		*''پدر خانواده'' (1967)
	*جس دیس نخستین جوان امریکایی (1975)		*''جس دیس نخستین جوان امریکایی'' (1975)
	*مردی که زنان را دوست داشت (1977)		*''مردی که زنان را دوست داشت'' (1977)
	*دختر طلایی (1979)		*''دختر طلایی'' (1979)
	*عامل ثابت (1980)		*''عامل ثابت'' (1980)
	*جنگجویان و گناهکاران (1988)		*''جنگجویان و گناهکاران'' (1988)
	*کوهستان شجاعت (1989)		*''کوهستان شجاعت'' (1989)
	*~~شوخ طبعی~~ (1995)		*''شوخ‌طبعی'' (1995)
	*شکلات (2000 )		*''شکلات'' (2000 )
	*طلاق (2003)		*''طلاق'' (2003)
	*سرود کریسمس (2020)		*''سرود کریسمس'' (2020)

	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۵۰

2022-08-23T19:50:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۵۰
خط ۳۴:		خط ۳۴:

	کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[فرانسوا تروفو]] و [[لویی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی\|ژی‌ژی]] (اقتباس [[وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)\|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.		کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[فرانسوا تروفو]] و [[لویی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی\|ژی‌ژی]] (اقتباس [[وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)\|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.



	'''برخی از آثار سینمایی'''		'''برخی از آثار سینمایی'''

Reza rouzbahani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۵۰

2022-08-23T19:50:40Z

@@ خط ۳۳: / خط ۳۳: @@
 (نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون<ref>Leslie Claire Margaret Caron</ref>)  بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی<ref>Roland Petit</ref> شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره (سال ۱۹۵۱م) بود که [[جین کلی]] او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال ''یک آمریکایی در پاریس''<ref>''An American in Paris''</ref> برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های [[مترو گلدوین مایر|مترو گلدوین - مایر]] بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با [[ژان رنوار]] را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی<ref>Broadway Theatre </ref> نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال ''لی‌لی''<ref>''Lili''</ref> و یک بار برای درام ''اتاقی به شکل ال''<ref>''The L-Shaped Room''</ref> نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.
 کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[فرانسوا تروفو]] و [[لویی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی|ژی‌ژی]] (اقتباس [[وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.
 '''برخی از آثار سینمایی'''
-* یک آمریکایی در پاریس (1951 ) کوچۀ افتخار (1952 ) لی‌لی (1953) بابا لنگ‌دراز (1955)  کفش بلورین (1955)  ژی‌ژی (1958) اُسترلیز (1960) فانی (1961)  اتاقی به شکل ال (1962) بابا غاز (1964)  آیا پاریس می‌سوزد؟ (1966)  پدر خانواده (1967) جس دیس نخستین جـوان امریکایی (1975)  مردی که زنان را دوست داشت (1977)  دختر طلایی (1979) عامل ثابت (1980) جنگجویان و گناه کاران (1988) کوهستان شجاعت (1989) شوخ طبعی (1995)  شکلات (2000 )  طلاق (2003) سرود کریسمس (2020)
+* یک آمریکایی در پاریس (1951)
 ----

Reza rouzbahani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۹

2022-08-23T19:49:25Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-[[پرونده:2042165886.jpg|جایگزین=لزلی کارون|بندانگشتی|لزلی کارون]]
+{{جعبه زندگینامه
 لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron)
@@ خط ۶: / خط ۳۳: @@
 (نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون<ref>Leslie Claire Margaret Caron</ref>)  بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی<ref>Roland Petit</ref> شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره (سال ۱۹۵۱م) بود که [[جین کلی]] او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال ''یک آمریکایی در پاریس''<ref>''An American in Paris''</ref> برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های [[مترو گلدوین مایر|مترو گلدوین - مایر]] بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با [[ژان رنوار]] را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی<ref>Broadway Theatre </ref> نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال ''لی‌لی''<ref>''Lili''</ref> و یک بار برای درام ''اتاقی به شکل ال''<ref>''The L-Shaped Room''</ref> نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.
 کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[فرانسوا تروفو]] و [[لویی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی|ژی‌ژی]] (اقتباس [[وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.
 '''برخی از آثار سینمایی'''

Reza rouzbahani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۴

2022-08-23T19:44:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۴
خط ۳:		خط ۳:


	نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون/ Leslie Claire Margaret Caron) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی (Roland Petit) شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره بود که ~~در سال ۱۹۵۱~~ جین کلی او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال یک آمریکایی در پاریس (An American in Paris) برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های مترو گلدوین - مایر بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با ژان رنوار را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال لی‌لی (Lili) و یک بار برای درام اتاقی به شکل ال (The L-Shaped Room) نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.
	کارون به عنوان بازیگر رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی ~~نبوده~~ و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون برایان ~~فوریز،~~ رنه ~~کلمان،~~ کن ~~راسل،~~ کریشتف ~~زانوسی،~~ فرانسوا تروفو و لویی مال جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در اتاقی به شکل ال) با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در یک آمریکایی در پاریس طی رقص‌هایی با جین کلی و در بابا لنگ‌دراز با فرد آستر. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل لی‌لی است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در ژی‌ژی (اقتباس وینسنت مینلی از داستان گابریل سیدونی کولت) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.		(نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون<ref>Leslie Claire Margaret Caron</ref>) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی<ref>Roland Petit</ref> شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره (سال ۱۹۵۱م) بود که [[جین کلی]] او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال ''یک آمریکایی در پاریس''<ref>''An American in Paris''</ref> برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های [[مترو گلدوین مایر\|مترو گلدوین - مایر]] بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با [[ژان رنوار]] را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی<ref>Broadway Theatre </ref> نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال ''لی‌لی''<ref>''Lili''</ref> و یک بار برای درام ''اتاقی به شکل ال''<ref>''The L-Shaped Room''</ref> نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.
	برخی از آثار سینمایی
	یک آمریکایی در پاریس (1951 )		کارون به عنوان بازیگر-رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی بوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون [[برایان فوربز]]، رنه کلمان<ref>René Clément</ref>، کن راسل<ref>Henry Kenneth Alfred Russell</ref>، کریشتف زانوسی<ref>Krzysztof Zanussi</ref>، [[فرانسوا تروفو]] و [[لویی مال]] جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در ''اتاقی به شکل ال'') با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در ''یک آمریکایی در پاریس'' طی رقص‌هایی با جین کلی و در ''بابا لنگ‌دراز'' با [[فرد آستر]]. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل ''لی‌لی'' است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در [[ژی ژی\|ژی‌ژی]] (اقتباس [[وینسنت مینلی]] از داستان [[کولت، سیدونی ـ گابریل (۱۸۷۳ـ۱۹۵۴)\|سیدونی گابریل کولت]]) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.
	کوچۀ افتخار (1952 )
	لی‌لی (1953)		'''برخی از آثار سینمایی'''
	بابا لنگ‌دراز (1955)
	کفش بلورین (1955)		* یک آمریکایی در پاریس (1951 ) کوچۀ افتخار (1952 ) لی‌لی (1953) بابا لنگ‌دراز (1955) کفش بلورین (1955) ژی‌ژی (1958) اُسترلیز (1960) فانی (1961) اتاقی به شکل ال (1962) بابا غاز (1964) آیا پاریس می‌سوزد؟ (1966) پدر خانواده (1967) جس دیس نخستین جـوان امریکایی (1975) مردی که زنان را دوست داشت (1977) دختر طلایی (1979) عامل ثابت (1980) جنگجویان و گناه کاران (1988) کوهستان شجاعت (1989) شوخ طبعی (1995) شکلات (2000 ) طلاق (2003) سرود کریسمس (2020)
	ژی‌ژی (1958)
	اُسترلیز (1960)		----
	فانی (1961)
	اتاقی به شکل ال (1962)
	بابا غاز (1964)
	آیا پاریس می‌سوزد؟ (1966)		[[رده:سینما]]
	پدر خانواده (1967)		[[رده:جهان - اشخاص]]
	جس دیس نخستین جـوان امریکایی (1975)
	مردی که زنان را دوست داشت (1977)
	دختر طلایی (1979)
	عامل ثابت (1980)
	جنگجویان و گناه کاران (1988)
	کوهستان شجاعت (1989)
	شوخ طبعی (1995)
	شکلات (2000 )
	طلاق (2003)
	سرود کریسمس (2020)

Reza rouzbahani در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۷

2022-08-18T14:57:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:2042165886.jpg\|جایگزین=لزلی کارون\|بندانگشتی\|لزلی کارون]]
	لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron)		لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron)

Reza rouzbahani در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۶

2022-08-18T14:56:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron)		لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron)
	)نام کامل: لزلی ~~کـلـر مـارگارت~~ کارون/ Leslie Claire Margaret Caron) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی (Roland Petit) شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره بود که در سال ۱۹۵۱ جین کلی او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال یک آمریکایی در پاریس (An American in Paris) برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های مترو گلدوین - مایر بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با ژان رنوار را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال لی‌لی (Lili) و یک بار برای درام اتاقی به شکل ال (The L-Shaped Room) نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.

			نام کامل: لزلی کلر مارگارت کارون/ Leslie Claire Margaret Caron) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی (Roland Petit) شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره بود که در سال ۱۹۵۱ جین کلی او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال یک آمریکایی در پاریس (An American in Paris) برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های مترو گلدوین - مایر بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با ژان رنوار را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال لی‌لی (Lili) و یک بار برای درام اتاقی به شکل ال (The L-Shaped Room) نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.
	کارون به عنوان بازیگر رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی نبوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون برایان فوریز، رنه کلمان، کن راسل، کریشتف زانوسی، فرانسوا تروفو و لویی مال جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در اتاقی به شکل ال) با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در یک آمریکایی در پاریس طی رقص‌هایی با جین کلی و در بابا لنگ‌دراز با فرد آستر. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل لی‌لی است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در ژی‌ژی (اقتباس وینسنت مینلی از داستان گابریل سیدونی کولت) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.		کارون به عنوان بازیگر رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی نبوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون برایان فوریز، رنه کلمان، کن راسل، کریشتف زانوسی، فرانسوا تروفو و لویی مال جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در اتاقی به شکل ال) با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در یک آمریکایی در پاریس طی رقص‌هایی با جین کلی و در بابا لنگ‌دراز با فرد آستر. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل لی‌لی است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در ژی‌ژی (اقتباس وینسنت مینلی از داستان گابریل سیدونی کولت) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.
	برخی از آثار سینمایی		برخی از آثار سینمایی

Reza rouzbahani: صفحه‌ای تازه حاوی «لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron) )نام کامل: لزلی کـلـر مـارگارت کارون/ Leslie Claire Margaret Caron) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی (Roland Petit) شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دور...» ایجاد کرد

2022-07-31T15:11:18Z

صفحه‌ای تازه حاوی «لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron) )نام کامل: لزلی کـلـر مـارگارت کارون/ Leslie Claire Margaret Caron) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی (Roland Petit) شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دور...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

لزلی کارون (فرانسه 1 ژوئیه 1931م- ) (Leslie Caron)
)نام کامل: لزلی کـلـر مـارگارت کارون/ Leslie Claire Margaret Caron) بازیگر و رقصندۀ فرانسوی. از ده سالگی درس باله می‌گرفت و در شانزده سالگی وارد گروه بالۀ رولان پتی (Roland Petit) شد و خیلی زود بالرین اول گروه شد. در همین دوره بود که در سال ۱۹۵۱ جین کلی او را کشف کرد و برای ایفای نقش مقابل خود در فیلم موزیکال یک آمریکایی در پاریس (An American in Paris) برگزید. این فیلم آغازگر دورۀ کاری او در موزیکال‌های مترو گلدوین - مایر بود. اما کارون به این حد راضی نبود. با بالۀ پاریس عازم سفر شد و در ۱۹۵۵ افتخار همکاری با ژان رنوار را در تئاتر به دست آورد. از آن پس بین بازی‌های سینمایی‌اش، در لندن و پاریس و برادوی نیز روی صحنه می‌رفت و آرام آرام دامنۀ کارش را به درام‌های جدی سینمایی هم گسترش داد. یک‌بار برای موزیکال لی‌لی (Lili) و یک بار برای درام اتاقی به شکل ال (The L-Shaped Room) نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد و برای فیلم اخیر جوایز گلدن گلوب و بفتا را از آن خود کرد.
کارون به عنوان بازیگر رقصندۀ مستعد موزیکال‌های دهۀ ۱۹۵۰ شناخته می‌شود، اگرچه خودش بنا بر مصاحبه‌هایش از این موضوع راضی نبوده و همواره می‌خواسته در فیلم‌های مهم‌تر ایفای نقش کند. به همین منظور او در فیلم‌های کارگردانانی چون برایان فوریز، رنه کلمان، کن راسل، کریشتف زانوسی، فرانسوا تروفو و لویی مال جلوی دوربین رفته و گاه مثل نقش زن حاملۀ تنهایی که زندگی نکبت‌باری دارد (در اتاقی به شکل ال) با اقبال هم روبه‌رو شده است. با این‌همه شخصیت اصلی او در فیلم‌های کمدی، موزیکال و ملودرام‌های عاشقانه، نقش دختران معصوم و از همه‌جا بی‌خبری بود که آرام آرام و همزمان با تجربۀ عشق واقعی، از محیط بستۀ زندگی بیرون می‌آمدند و بالغ می‌شدند. در فیلم‌های موزیکال اولیه این فرآیند از طریق رقص، تحکیم و تثبیت می‌شد. مثلاً در یک آمریکایی در پاریس طی رقص‌هایی با جین کلی و در بابا لنگ‌دراز با فرد آستر. این پدیدۀ فرانسوی نوظهور دهۀ 1950 با موهای کوتاه و دندان‌های جلوی خرگوشی نظر همه را جلب کرد. از بهترین نقش‌هایش دختر یتیم ساده‌لوح و پاکدل لی‌لی است که باور می‌کند عروسک‌ها به خودی خود حرف می‌زنند و با آنها درددل می‌کند. با گذشت زمان در بازی‌هایش معصومیت با ملاحت کامل می‌شد. وقتی قرار شد نقش اصلی را در ژی‌ژی (اقتباس وینسنت مینلی از داستان گابریل سیدونی کولت) بازی کند، نقشی که قبلاً در اجرای نمایشی آن در لندن به روی صحنه رفته بود، به راستی تجسم سحر و افسون جوانی شده بود. ابتدا شاد و سرخوش و بی‌دغدغه، مایۀ تفریح لویی ژوردان ملال‌زده از آداب و تشريفات روزمره می‌شود. در عين حال مادربزرگش می‌خواهد او طوری تعلیم بگیرد که بتواند مایۀ رضایت مردان را در محافل و مجالس فراهم آورد. به‌تدریج تناقض این دو مسیر خودش را نشان می‌دهد و ژوردان کشف می‌کند که «ژی‌ژی» برایش دیگر نه یک بازیچه که وسوسه‌ای جدی است. دیگر این محصل لاغراندام و سخت‌کوش باله از حد طعمۀ هوس هالیوود گذشته بود و بدون این‌که لازم باشد چشمه‌ای از مهارت‌های رقصندگی‌اش را نشان دهد، به عنوان محور قصه‌های رمانتیک پذیرفته شد.
برخی از آثار سینمایی
یک آمریکایی در پاریس (1951 )
کوچۀ افتخار (1952 )
لی‌لی (1953)
بابا لنگ‌دراز (1955)
کفش بلورین (1955)
ژی‌ژی (1958)
اُسترلیز (1960)
فانی (1961)
اتاقی به شکل ال (1962)
بابا غاز (1964)
آیا پاریس می‌سوزد؟ (1966)
پدر خانواده (1967)
جس دیس نخستین جـوان امریکایی (1975)
مردی که زنان را دوست داشت (1977)
دختر طلایی (1979)
عامل ثابت (1980)
جنگجویان و گناه کاران (1988)
کوهستان شجاعت (1989)
شوخ طبعی (1995)
شکلات (2000 )
طلاق (2003)
سرود کریسمس (2020)