لولی، ژان ـ باپتیست (۱۶۳۲ـ۱۶۸۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۵

2025-02-24T18:05:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۵
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	[[پرونده:Lully, Jean-Baptiste.jpg\|بندانگشتی\|ژان باپتیست لولی]]		[[پرونده:Lully, Jean-Baptiste.jpg\|بندانگشتی\|ژان باپتیست لولی]]
	(نام اصلی: جووانّی باتّیستا لولّی<ref>Giovanni Battista Lulli		(نام اصلی: جووانّی باتّیستا لولّی<ref>Giovanni Battista Lulli
	</ref>) آهنگ‌ساز فرانسوی ایتالیایی‌تبار. آهنگ‌ساز دربار [[~~لویی چهاردهم\|~~لوئی چهاردهم]]، پادشاه فرانسه، بود. موسیقی باله و نیز موسیقی نمایش‌نامه‌های [[مولیر]]<ref>Molière</ref> را می‌ساخت، و با آثاری همچون ''آلسست''<ref>''Alceste'' </ref> (۱۶۷۴) و ''آرمید و رِنو''<ref>''Armide et Rénaud'' </ref> (۱۶۸۶)، اپرای فرانسوی را بنا کرد. در ضمن رقصندۀ باله هم بود. لولی پسر یک آسیابان بود و تحصیلات چندانی نداشت و نواختن [[گیتار]] و [[ویولن]] را نیز با کمترین راهنمایی فراگرفت. ابتدا به گروهی از نوازندگان دوره‌گرد پیوست، اما در ۱۶۴۶ شوالیه دو گیز<ref>Chevalier de Guise </ref> او را کشف کرد و به [[فرانسه]] برد، و در آن‌جا شاگرد آشپز و جزو خدمتکاران مادموازل دو مونپانسیه<ref>Mlle de Montpensier </ref>، از خویشاوندان پادشاه، شد؛ وقتی بانویش توانایی لولی را در موسیقی دریافت، او را جزو پیشخدمت‌های شخصی و سرپرست گروه زهی خود کرد. لولی در ۱۶۵۲ به خدمت در دربار لوئی چهاردهم درآمد؛ در آن زمان لوئی چهاردهم ۱۴ سال داشت. لولی رقصندۀ باله، و از ویولن‌نوازان گروه «۲۴ ویولن» پادشاه، و آهنگ‌ساز شد. در ۱۶۵۸ باله‌های خود را ساخت، البته او از ۱۶۵۳ در ساخت برخی باله‌ها شرکت داشت که خود پادشاه در آن‌ها می‌رقصید. در ۱۶۶۱ شهروند فرانسه و آهنگ‌ساز گروه موسیقی پادشاه و در ۱۶۶۲ استاد موسیقی خانوادۀ سلطنتی شد. علی‌رغم تمایلات آشکارا همجنس‌بازانه‌اش، که در آن زمان مجازاتش مرگ بود، همچنان از حمایت دربار برخوردار بود. ''کادموس و هِرمیون''<ref>''Cadmus et Hermione'' </ref>، نخستین اپرای او، در ۱۶۷۳ خلق شد و در این هنگام اجازه‌نامه‌ای سلطنتی به او دادند که اختیار برنامه‌های اپرایی را کلاً به او واگذار می‌کرد و اجازه‌نامۀ قبلی‌ای که به پیِر پرَن<ref>Pierre Perrin </ref> و روبِر کَمبِر<ref>Robert Cambert </ref> داده شده بود، را بی‌اعتبار می‌کرد. در ۱۹۷۲ آکادمی رویال دو موزیک<ref>The Académie Royale de Musique </ref>، نام نخستین اپرا<ref>Opéra </ref>ی پاریس با ''ضیافت‌های آمور و باکوس''<ref>''Les Fêtes de L’ Amour et de Bacchus'' </ref>، اولین آثار پاستیچّویی، او گشایش یافت. بیشتر اپراهای لولی با همکاری [[کینو، فیلیپ (۱۶۳۵ـ۱۶۸۸)\|فیلیپ کینو]]<ref>Philippe Quinault </ref>، و بیشتر باله‌های او نیز با همکاری مولیر ساخته شدند. آخرین اپرای کامل او ''آکیس و گالاته‌آ''<ref>''Acis and Galatea'' </ref> (۱۶۸۶) نام داشت؛ او تا آن زمان سبک اپرایی فرانسه را دگرگون کرد، اوورتور قراردادی فرانسوی را تکامل بخشید و نوعی رسیتاتیف همراه دکلمه را وارد آن کرد که جایگزین رسیتاتیف قبلی با همراهی [[هارپسیکورد]] شد. در ۱۶۸۷ هنگام رهبری یک ته‌دئِوم برای جشن بهبودی پادشاه، با عصای رهبری پای خود را مجروح کرد و از مسمومیت خونی ناشی از آن درگذشت. اپرای ''آشیل و پولیکسِن''<ref>''Achille et Polyxène'' </ref> ناتمام او را، پاسکال کُلاس<ref>Pascal Colasse </ref> تکمیل کرد. از‌جمله آثار اوست:		</ref>) آهنگ‌ساز فرانسوی ایتالیایی‌تبار. آهنگ‌ساز دربار [[لوئی چهاردهم]]، پادشاه فرانسه، بود. موسیقی باله و نیز موسیقی نمایش‌نامه‌های [[مولیر]]<ref>Molière</ref> را می‌ساخت، و با آثاری همچون ''آلسست''<ref>''Alceste'' </ref> (۱۶۷۴) و ''آرمید و رِنو''<ref>''Armide et Rénaud'' </ref> (۱۶۸۶)، اپرای فرانسوی را بنا کرد. در ضمن رقصندۀ باله هم بود. لولی پسر یک آسیابان بود و تحصیلات چندانی نداشت و نواختن [[گیتار]] و [[ویولن]] را نیز با کمترین راهنمایی فراگرفت. ابتدا به گروهی از نوازندگان دوره‌گرد پیوست، اما در ۱۶۴۶ شوالیه دو گیز<ref>Chevalier de Guise </ref> او را کشف کرد و به [[فرانسه]] برد، و در آن‌جا شاگرد آشپز و جزو خدمتکاران مادموازل دو مونپانسیه<ref>Mlle de Montpensier </ref>، از خویشاوندان پادشاه، شد؛ وقتی بانویش توانایی لولی را در موسیقی دریافت، او را جزو پیشخدمت‌های شخصی و سرپرست گروه زهی خود کرد. لولی در ۱۶۵۲ به خدمت در دربار لوئی چهاردهم درآمد؛ در آن زمان لوئی چهاردهم ۱۴ سال داشت. لولی رقصندۀ باله، و از ویولن‌نوازان گروه «۲۴ ویولن» پادشاه، و آهنگ‌ساز شد. در ۱۶۵۸ باله‌های خود را ساخت، البته او از ۱۶۵۳ در ساخت برخی باله‌ها شرکت داشت که خود پادشاه در آن‌ها می‌رقصید. در ۱۶۶۱ شهروند فرانسه و آهنگ‌ساز گروه موسیقی پادشاه و در ۱۶۶۲ استاد موسیقی خانوادۀ سلطنتی شد. علی‌رغم تمایلات آشکارا همجنس‌بازانه‌اش، که در آن زمان مجازاتش مرگ بود، همچنان از حمایت دربار برخوردار بود. ''کادموس و هِرمیون''<ref>''Cadmus et Hermione'' </ref>، نخستین اپرای او، در ۱۶۷۳ خلق شد و در این هنگام اجازه‌نامه‌ای سلطنتی به او دادند که اختیار برنامه‌های اپرایی را کلاً به او واگذار می‌کرد و اجازه‌نامۀ قبلی‌ای که به پیِر پرَن<ref>Pierre Perrin </ref> و روبِر کَمبِر<ref>Robert Cambert </ref> داده شده بود، را بی‌اعتبار می‌کرد. در ۱۹۷۲ آکادمی رویال دو موزیک<ref>The Académie Royale de Musique </ref>، نام نخستین اپرا<ref>Opéra </ref>ی پاریس با ''ضیافت‌های آمور و باکوس''<ref>''Les Fêtes de L’ Amour et de Bacchus'' </ref>، اولین آثار پاستیچّویی، او گشایش یافت. بیشتر اپراهای لولی با همکاری [[کینو، فیلیپ (۱۶۳۵ـ۱۶۸۸)\|فیلیپ کینو]]<ref>Philippe Quinault </ref>، و بیشتر باله‌های او نیز با همکاری مولیر ساخته شدند. آخرین اپرای کامل او ''آکیس و گالاته‌آ''<ref>''Acis and Galatea'' </ref> (۱۶۸۶) نام داشت؛ او تا آن زمان سبک اپرایی فرانسه را دگرگون کرد، اوورتور قراردادی فرانسوی را تکامل بخشید و نوعی رسیتاتیف همراه دکلمه را وارد آن کرد که جایگزین رسیتاتیف قبلی با همراهی [[هارپسیکورد]] شد. در ۱۶۸۷ هنگام رهبری یک ته‌دئِوم برای جشن بهبودی پادشاه، با عصای رهبری پای خود را مجروح کرد و از مسمومیت خونی ناشی از آن درگذشت. اپرای ''آشیل و پولیکسِن''<ref>''Achille et Polyxène'' </ref> ناتمام او را، پاسکال کُلاس<ref>Pascal Colasse </ref> تکمیل کرد. از‌جمله آثار اوست:

	'''اپراها''' ''تِزه''<ref>''Thésée'' </ref> (۱۶۷۵)، ''آتوس''<ref>''Atys'' </ref> (۱۶۷۶)، ''ایزیس''<ref>''Isis'' </ref> (۱۶۷۷)، ''پْسیشه''<ref>''Psyché'' </ref> (۱۶۷۸)، پِرسه<ref>''Persée''</ref> (۱۶۸۲)، ''آمادیس دو گُل''<ref>''Amadis de Gaule''</ref> (۱۶۸۴).		'''اپراها''' ''تِزه''<ref>''Thésée'' </ref> (۱۶۷۵)، ''آتوس''<ref>''Atys'' </ref> (۱۶۷۶)، ''ایزیس''<ref>''Isis'' </ref> (۱۶۷۷)، ''پْسیشه''<ref>''Psyché'' </ref> (۱۶۷۸)، پِرسه<ref>''Persée''</ref> (۱۶۸۲)، ''آمادیس دو گُل''<ref>''Amadis de Gaule''</ref> (۱۶۸۴).

Nazanin در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۵

2024-07-18T08:15:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۵
خط ۱:		خط ۱:

	لولی، ژان‌ـ ~~‌باپتیسْت~~ (۱۶۳۲ـ۱۶۸۷)(Lully, Jean-Baptiste)<br/> ~~[[File:37123200.jpg\|thumb\|لولي، ژان‌ـ ‌باپتيسْت]]~~ {{جعبه زندگینامه		لولی، ژان‌ـ ‌باپتیست (۱۶۳۲ـ۱۶۸۷)(Lully, Jean-Baptiste)<br/> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ژان ـ باپتیست لولی		\|عنوان =ژان ـ باپتیست لولی
	\|نام =Jean-Baptiste Lully		\|نام =Jean-Baptiste Lully
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}(نام اصلی: جووانّی باتّیستا لولّی<ref>Giovanni Battista Lulli		}}
			[[پرونده:Lully, Jean-Baptiste.jpg\|بندانگشتی\|ژان باپتیست لولی]]
	</ref>) آهنگ‌ساز فرانسوی ایتالیایی‌تبار. آهنگ‌ساز دربار لوئی ~~چهاردهم،~~ پادشاه فرانسه، بود. موسیقی باله و نیز موسیقی نمایش‌نامه‌های مولیر<ref>Molière</ref> را می‌ساخت، و با آثاری همچون ''آلسست''<ref>''Alceste'' </ref> (۱۶۷۴) و ''آرمید و رِنو''<ref>''Armide et Rénaud'' </ref> (۱۶۸۶)، اپرای فرانسوی را بنا کرد. در ضمن رقصندۀ باله هم بود. لولی پسر یک آسیابان بود و تحصیلات چندانی نداشت و نواختن گیتار و ویولن را نیز با کمترین راهنمایی فراگرفت. ابتدا به گروهی از نوازندگان دوره‌گرد پیوست، اما در ۱۶۴۶ شوالیه دو گیز<ref>Chevalier de Guise </ref> او را کشف کرد و به فرانسه برد، و در آن‌جا ~~شاگردآشپز~~ و جزو خدمتکاران مادموازل دو مونپانسیه<ref>Mlle de Montpensier </ref>، از خویشاوندان پادشاه، شد؛ وقتی بانویش توانایی لولی را در موسیقی دریافت، او را جزو پیشخدمت‌های شخصی و سرپرست گروه زهی خود کرد. لولی در ۱۶۵۲ به خدمت در دربار لوئی چهاردهم درآمد؛ در آن زمان لوئی چهاردهم ۱۴ سال داشت. لولی رقصندۀ باله، و از ویولن‌نوازان گروه «۲۴ ویولن» پادشاه، و آهنگ‌ساز شد. در ۱۶۵۸ باله‌های خود را ساخت، البته او از ۱۶۵۳ در ساخت برخی باله‌ها شرکت داشت که خود پادشاه در آن‌ها می‌رقصید. در ۱۶۶۱ شهروند فرانسه و آهنگ‌ساز گروه موسیقی پادشاه و در ۱۶۶۲ استاد موسیقی خانوادۀ سلطنتی شد. علی‌رغم تمایلات آشکارا همجنس‌بازانه‌اش، که در آن زمان مجازاتش مرگ بود، همچنان از حمایت دربار برخوردار بود. ''کادموس و هِرمیون''<ref>''Cadmus et Hermione'' </ref>، نخستین اپرای او، در ۱۶۷۳ خلق شد و در این هنگام اجازه‌نامه‌ای سلطنتی به او دادند که اختیار برنامه‌های اپرایی را کلاً به او واگذار می‌کرد و اجازه‌نامۀ قبلی‌ای که به پیِر پرَن<ref>Pierre Perrin </ref> و روبِر کَمبِر<ref>Robert Cambert </ref> داده شده بود، را بی‌اعتبار می‌کرد. در ۱۹۷۲ آکادمی رویال دو موزیک<ref>The Académie Royale de Musique </ref>، نام نخستین اپرا<ref>Opéra </ref>ی پاریس با ''ضیافت‌های آمور و باکوس''<ref>''Les Fêtes de L’ Amour et de Bacchus'' </ref>، اولین آثار پاستیچّویی، او گشایش یافت. بیشتر اپراهای لولی با همکاری فیلیپ کینو<ref>Philippe Quinault </ref>، و بیشتر باله‌های او نیز با همکاری مولیر ساخته شدند. آخرین اپرای کامل او ''آکیس و گالاته‌آ''<ref>''Acis and Galatea'' </ref> (۱۶۸۶) نام داشت؛ او تا آن زمان سبک اپرایی فرانسه را دگرگون کرد، اوورتور قراردادی فرانسوی را تکامل بخشید و نوعی رسیتاتیف همراه دکلمه را وارد آن کرد که جایگزین رسیتاتیف قبلی با همراهی هارپسیکورد شد. در ۱۶۸۷ هنگام رهبری یک ته‌دئِوم برای جشن بهبودی پادشاه، با عصای رهبری پای خود را مجروح کرد و از مسمومیت خونی ناشی از آن درگذشت. اپرای ''آشیل و پولیکسِن''<ref>''Achille et Polyxène'' </ref> ناتمام او را، پاسکال کُلاس<ref>Pascal Colasse </ref> تکمیل کرد. از‌جمله آثار اوست:~~'''~~		(نام اصلی: جووانّی باتّیستا لولّی<ref>Giovanni Battista Lulli
			</ref>) آهنگ‌ساز فرانسوی ایتالیایی‌تبار. آهنگ‌ساز دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]]، پادشاه فرانسه، بود. موسیقی باله و نیز موسیقی نمایش‌نامه‌های [[مولیر]]<ref>Molière</ref> را می‌ساخت، و با آثاری همچون ''آلسست''<ref>''Alceste'' </ref> (۱۶۷۴) و ''آرمید و رِنو''<ref>''Armide et Rénaud'' </ref> (۱۶۸۶)، اپرای فرانسوی را بنا کرد. در ضمن رقصندۀ باله هم بود. لولی پسر یک آسیابان بود و تحصیلات چندانی نداشت و نواختن [[گیتار]] و [[ویولن]] را نیز با کمترین راهنمایی فراگرفت. ابتدا به گروهی از نوازندگان دوره‌گرد پیوست، اما در ۱۶۴۶ شوالیه دو گیز<ref>Chevalier de Guise </ref> او را کشف کرد و به [[فرانسه]] برد، و در آن‌جا شاگرد آشپز و جزو خدمتکاران مادموازل دو مونپانسیه<ref>Mlle de Montpensier </ref>، از خویشاوندان پادشاه، شد؛ وقتی بانویش توانایی لولی را در موسیقی دریافت، او را جزو پیشخدمت‌های شخصی و سرپرست گروه زهی خود کرد. لولی در ۱۶۵۲ به خدمت در دربار لوئی چهاردهم درآمد؛ در آن زمان لوئی چهاردهم ۱۴ سال داشت. لولی رقصندۀ باله، و از ویولن‌نوازان گروه «۲۴ ویولن» پادشاه، و آهنگ‌ساز شد. در ۱۶۵۸ باله‌های خود را ساخت، البته او از ۱۶۵۳ در ساخت برخی باله‌ها شرکت داشت که خود پادشاه در آن‌ها می‌رقصید. در ۱۶۶۱ شهروند فرانسه و آهنگ‌ساز گروه موسیقی پادشاه و در ۱۶۶۲ استاد موسیقی خانوادۀ سلطنتی شد. علی‌رغم تمایلات آشکارا همجنس‌بازانه‌اش، که در آن زمان مجازاتش مرگ بود، همچنان از حمایت دربار برخوردار بود. ''کادموس و هِرمیون''<ref>''Cadmus et Hermione'' </ref>، نخستین اپرای او، در ۱۶۷۳ خلق شد و در این هنگام اجازه‌نامه‌ای سلطنتی به او دادند که اختیار برنامه‌های اپرایی را کلاً به او واگذار می‌کرد و اجازه‌نامۀ قبلی‌ای که به پیِر پرَن<ref>Pierre Perrin </ref> و روبِر کَمبِر<ref>Robert Cambert </ref> داده شده بود، را بی‌اعتبار می‌کرد. در ۱۹۷۲ آکادمی رویال دو موزیک<ref>The Académie Royale de Musique </ref>، نام نخستین اپرا<ref>Opéra </ref>ی پاریس با ''ضیافت‌های آمور و باکوس''<ref>''Les Fêtes de L’ Amour et de Bacchus'' </ref>، اولین آثار پاستیچّویی، او گشایش یافت. بیشتر اپراهای لولی با همکاری [[کینو، فیلیپ (۱۶۳۵ـ۱۶۸۸)\|فیلیپ کینو]]<ref>Philippe Quinault </ref>، و بیشتر باله‌های او نیز با همکاری مولیر ساخته شدند. آخرین اپرای کامل او ''آکیس و گالاته‌آ''<ref>''Acis and Galatea'' </ref> (۱۶۸۶) نام داشت؛ او تا آن زمان سبک اپرایی فرانسه را دگرگون کرد، اوورتور قراردادی فرانسوی را تکامل بخشید و نوعی رسیتاتیف همراه دکلمه را وارد آن کرد که جایگزین رسیتاتیف قبلی با همراهی [[هارپسیکورد]] شد. در ۱۶۸۷ هنگام رهبری یک ته‌دئِوم برای جشن بهبودی پادشاه، با عصای رهبری پای خود را مجروح کرد و از مسمومیت خونی ناشی از آن درگذشت. اپرای ''آشیل و پولیکسِن''<ref>''Achille et Polyxène'' </ref> ناتمام او را، پاسکال کُلاس<ref>Pascal Colasse </ref> تکمیل کرد. از‌جمله آثار اوست:

	'''اپراها''' ''تِزه''<ref>''Thésée'' </ref> (۱۶۷۵)، ''آتوس''<ref>''Atys'' </ref> (۱۶۷۶)، ''ایزیس''<ref>''Isis'' </ref> (۱۶۷۷)، ''پْسیشه''<ref>''Psyché'' </ref> (۱۶۷۸)، پِرسه<ref>''Persée''</ref> (۱۶۸۲)، ''آمادیس دو گُل''<ref>''Amadis de Gaule''</ref> (۱۶۸۴).		'''اپراها''' ''تِزه''<ref>''Thésée'' </ref> (۱۶۷۵)، ''آتوس''<ref>''Atys'' </ref> (۱۶۷۶)، ''ایزیس''<ref>''Isis'' </ref> (۱۶۷۷)، ''پْسیشه''<ref>''Psyché'' </ref> (۱۶۷۸)، پِرسه<ref>''Persée''</ref> (۱۶۸۲)، ''آمادیس دو گُل''<ref>''Amadis de Gaule''</ref> (۱۶۸۴).

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

لولی، ژان‌ـ ‌باپتیسْت (۱۶۳۲ـ۱۶۸۷)(Lully, Jean-Baptiste)<br/> [[File:37123200.jpg|thumb|لولي، ژان‌ـ ‌باپتيسْت]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان =ژان ـ باپتیست لولی
|نام =Jean-Baptiste Lully
|نام دیگر=
|نام اصلی=جووانی باتیستا لولی
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۶۳۲م
|تاریخ مرگ=۱۶۸۷م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی ایتالیایی تبار
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=رقصنده باله
|سبک =
|مکتب =
|سمت = آهنگ ساز دربار لویی چهاردهم، استاد موسیقی خانواده سلطنتی
|جوایز و افتخارات =
|آثار =آلسست (۱۶۷۴)؛ آرمید و رنو (۱۶۸۶)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}(نام اصلی: جووانّی باتّیستا لولّی<ref>Giovanni Battista Lulli

</ref>) آهنگ‌ساز فرانسوی ایتالیایی‌تبار. آهنگ‌ساز دربار لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه، بود. موسیقی باله و نیز موسیقی نمایش‌نامه‌های مولیر<ref>Molière</ref> را می‌ساخت، و با آثاری همچون ''آلسست''<ref>''Alceste'' </ref> (۱۶۷۴) و ''آرمید و رِنو''<ref>''Armide et Rénaud'' </ref> (۱۶۸۶)، اپرای فرانسوی را بنا کرد. در ضمن رقصندۀ باله هم بود. لولی پسر یک آسیابان بود و تحصیلات چندانی نداشت و نواختن گیتار و ویولن را نیز با کمترین راهنمایی فراگرفت. ابتدا به گروهی از نوازندگان دوره‌گرد پیوست، اما در ۱۶۴۶ شوالیه دو گیز<ref>Chevalier de Guise </ref> او را کشف کرد و به فرانسه برد، و در آن‌جا شاگردآشپز و جزو خدمتکاران مادموازل دو مونپانسیه<ref>Mlle de Montpensier </ref>، از خویشاوندان پادشاه، شد؛ وقتی بانویش توانایی لولی را در موسیقی دریافت، او را جزو پیشخدمت‌های شخصی و سرپرست گروه زهی خود کرد. لولی در ۱۶۵۲ به خدمت در دربار لوئی چهاردهم درآمد؛ در آن زمان لوئی چهاردهم ۱۴ سال داشت. لولی رقصندۀ باله، و از ویولن‌نوازان گروه «۲۴ ویولن» پادشاه، و آهنگ‌ساز شد. در ۱۶۵۸ باله‌های خود را ساخت، البته او از ۱۶۵۳ در ساخت برخی باله‌ها شرکت داشت که خود پادشاه در آن‌ها می‌رقصید. در ۱۶۶۱ شهروند فرانسه و آهنگ‌ساز گروه موسیقی پادشاه و در ۱۶۶۲ استاد موسیقی خانوادۀ سلطنتی شد. علی‌رغم تمایلات آشکارا همجنس‌بازانه‌اش، که در آن زمان مجازاتش مرگ بود، همچنان از حمایت دربار برخوردار بود. ''کادموس و هِرمیون''<ref>''Cadmus et Hermione'' </ref>، نخستین اپرای او، در ۱۶۷۳ خلق شد و در این هنگام اجازه‌نامه‌ای سلطنتی به او دادند که اختیار برنامه‌های اپرایی را کلاً به او واگذار می‌کرد و اجازه‌نامۀ قبلی‌ای که به پیِر پرَن<ref>Pierre Perrin </ref> و روبِر کَمبِر<ref>Robert Cambert </ref> داده شده بود، را بی‌اعتبار می‌کرد. در ۱۹۷۲ آکادمی رویال دو موزیک<ref>The Académie Royale de Musique </ref>، نام نخستین اپرا<ref>Opéra </ref>ی پاریس با ''ضیافت‌های آمور و باکوس''<ref>''Les Fêtes de L’ Amour et de Bacchus'' </ref>، اولین آثار پاستیچّویی، او گشایش یافت. بیشتر اپراهای لولی با همکاری فیلیپ کینو<ref>Philippe Quinault </ref>، و بیشتر باله‌های او نیز با همکاری مولیر ساخته شدند. آخرین اپرای کامل او ''آکیس و گالاته‌آ''<ref>''Acis and Galatea'' </ref> (۱۶۸۶) نام داشت؛ او تا آن زمان سبک اپرایی فرانسه را دگرگون کرد، اوورتور قراردادی فرانسوی را تکامل بخشید و نوعی رسیتاتیف همراه دکلمه را وارد آن کرد که جایگزین رسیتاتیف قبلی با همراهی هارپسیکورد شد. در ۱۶۸۷ هنگام رهبری یک ته‌دئِوم برای جشن بهبودی پادشاه، با عصای رهبری پای خود را مجروح کرد و از مسمومیت خونی ناشی از آن درگذشت. اپرای ''آشیل و پولیکسِن''<ref>''Achille et Polyxène'' </ref> ناتمام او را، پاسکال کُلاس<ref>Pascal Colasse </ref> تکمیل کرد. از‌جمله آثار اوست:'''

'''اپراها''' ''تِزه''<ref>''Thésée'' </ref> (۱۶۷۵)، ''آتوس''<ref>''Atys'' </ref> (۱۶۷۶)، ''ایزیس''<ref>''Isis'' </ref> (۱۶۷۷)، ''پْسیشه''<ref>''Psyché'' </ref> (۱۶۷۸)، پِرسه<ref>''Persée''</ref> (۱۶۸۲)، ''آمادیس دو گُل''<ref>''Amadis de Gaule''</ref> (۱۶۸۴).

'''کمدی ـ باله‌ها'''. همگی با همکاری مولیر، شامل ''سیسیلی''<ref>''Le Sicilien'' </ref>''‌ها'' (۱۶۶۷)، ''عاشقان شکوهمند''<ref>''Les Amants magnifiques'' </ref> (۱۶۷۰)، و ''بورژوای اشراف‌منش''<ref>''Le Bourgeois Gentilhomme'' </ref> (۱۶۷۰).

'''باله‌ها'''. (برخی احتمالاً با همکاری بوسه<ref>Boësset </ref> و دیگران) ''بالۀ خشایار''<ref>''Ballet de Xerxès'' </ref> (برای اپرای کاوالی<ref>Cavalli</ref>، ۱۶۶۰)، ''بالۀ چهار فصل''<ref>''Ballet des saisons'' </ref> (۱۶۶۱)، ''بالۀ موزها (الهگان هنر)''<ref>''Ballet des Muses'' </ref> (۱۶۶۶)، ''بالۀ گُل''<ref>''Ballet de Flore'' </ref> (۱۶۶۹)، ''پیروزی عشق''<ref>''Le Triomphe de L’amour'' </ref> (۱۶۸۱)، ''معبد صلح''<ref>''Le Temple de La paix'' </ref> (۱۶۸۵).

'''موسیقی کلیسایی.''' ''میزِرِره''<ref>''Miserere'' </ref> (۱۶۴۴)، ''پلائوده لائِتاره''<ref>''Plaude Laetare'' </ref> (۱۶۶۸)، ''دِ پروفوندیس''<ref>''De Profundis''</ref> (۱۶۸۳).

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]