لومباردو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۶

2024-11-21T07:26:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۶
خط ۲:		خط ۲:
	لومباردو (Lombardo)		لومباردو (Lombardo)

	خانواده‌ای مجسمه‌ساز و معمار از اهالی لومباردی<ref>Lombardy</ref> در شمال [[ایتالیا]]. در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ در [[ونیز]] فعالیت می‌کردند. نام خانوادگی اصلی آن‌ها احتمالاً سولاری<ref>Solari		خانواده‌ای مجسمه‌ساز و معمار از اهالی [[لومباردی]]<ref>Lombardy</ref> در شمال [[ایتالیا]]. در قرن‌های ۱۵ و ۱۶م در [[ونیز]] فعالیت می‌کردند. نام خانوادگی اصلی آن‌ها احتمالاً سولاری<ref>Solari
	</ref> بوده است. مارتینو<ref>Martino		</ref> بوده است. مارتینو<ref>Martino
	</ref>ی معمار اولین عضو خانواده بود که در ونیز اقامت گزید. پسر او پیترو<ref>Pietro </ref> (ح ~~۱۴۳۵م ـ۱۵۱۵~~) از مهم‌ترین مجسمه‌سازان ونیز در قرن ۱۵م شد. هرچند کار او، همچون عمدۀ هنر ونیز در آن عصر، مبتنی‌بر الگوهای کهن و کاملاً محافظه‌کارانه بود، راه را برای مجسمه‌سازی رنسانس<ref>Renaissance </ref> ونیزی در قرن ۱۶ هموار ساخت. در مقام معمار، ناظر ساخت کاخ دوجه<ref>Doge’s Palace </ref> (دوک ونیز) پس از ۱۴۹۸م بود و طراحی کاخ وندرامین<ref>Vendramin </ref> در [[کانال بزرگ]]<ref>Grand Canal </ref> (ح ۱۵۰۰ـ ~~ح۱۵۰۹~~) نیز منسوب به اوست. پسرانش تولّیو<ref>Tullio </ref> (ح ~~۱۴۶۰م ـ۱۵۳۲~~) و آنتونیو<ref>Antonio </ref> (ح ~~۱۴۵۸م~~ ـ ~~ح۱۵۱۶~~) پس از ۱۵۰۰ کارگاه مجسمه‌سازی خانواده را اداره می‌کردند. از آثار تولیو، سردیس جنگاوری است که تأثیرپذیری او را از سبک واقع‌گرایانۀ مجسمه‌سازی رم باستان نشان می‌دهد. سه پسر آنتونیو به نام‌های اورلیو<ref>Aurelio </ref> (~~۱۵۰۱ـ۱۵۶۳~~)، جیرولامو<ref>Girolamo </ref> (ح ۱۵۰۴ـ ~~ح۱۵۹۰~~) و لودوویکو<ref>Lodovico</ref> (ح ~~۱۵۰۷ـ۱۵۷۵~~) نیز مجسمه‌ساز بودند.		</ref>ی معمار اولین عضو خانواده بود که در ونیز اقامت گزید. پسر او پیترو<ref>Pietro </ref> (ح ۱۴۳۵ ـ۱۵۱۵م) از مهم‌ترین مجسمه‌سازان ونیز در قرن ۱۵م شد. هرچند کار او، همچون عمدۀ هنر ونیز در آن عصر، مبتنی‌بر الگوهای کهن و کاملاً محافظه‌کارانه بود، راه را برای مجسمه‌سازی [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> ونیزی در قرن ۱۶م هموار ساخت. در مقام معمار، ناظر ساخت کاخ دوجه<ref>Doge’s Palace </ref> (دوک ونیز) پس از ۱۴۹۸م بود و طراحی کاخ وندرامین<ref>Vendramin </ref> در [[کانال بزرگ]]<ref>Grand Canal </ref> (ح ۱۵۰۰ـ ح۱۵۰۹م) نیز منسوب به اوست. پسرانش تولّیو<ref>Tullio </ref> (ح ۱۴۶۰ ـ۱۵۳۲م) و آنتونیو<ref>Antonio </ref> (ح ۱۴۵۸ ـ ح۱۵۱۶م) پس از ۱۵۰۰ کارگاه مجسمه‌سازی خانواده را اداره می‌کردند. از آثار تولیو، سردیس جنگاوری است که تأثیرپذیری او را از سبک واقع‌گرایانۀ مجسمه‌سازی رم باستان نشان می‌دهد. سه پسر آنتونیو به نام‌های اورلیو<ref>Aurelio </ref> (۱۵۰۱ـ۱۵۶۳م)، جیرولامو<ref>Girolamo </ref> (ح ۱۵۰۴ـ ح۱۵۹۰م) و لودوویکو<ref>Lodovico</ref> (ح ۱۵۰۷ـ۱۵۷۵م) نیز مجسمه‌ساز بودند.

Nazanin در ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۴

2023-12-10T09:54:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۱:		خط ۱:

	~~لومْباردو~~ (Lombardo)		لومباردو (Lombardo)

	خانواده‌ای مجسمه‌ساز و معمار از اهالی لومباردی<ref>Lombardy</ref> در شمال ایتالیا. در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ در ونیز فعالیت می‌کردند. نام خانوادگی اصلی ~~آن ها~~ احتمالاً سولاری<ref>Solari		خانواده‌ای مجسمه‌ساز و معمار از اهالی لومباردی<ref>Lombardy</ref> در شمال [[ایتالیا]]. در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ در [[ونیز]] فعالیت می‌کردند. نام خانوادگی اصلی آن‌ها احتمالاً سولاری<ref>Solari
	</ref> بوده است. مارتینو<ref>Martino		</ref> بوده است. مارتینو<ref>Martino
	</ref>ی معمار اولین عضو خانواده بود که در ونیز اقامت گزید. پسر او ~~پیِترو~~<ref>Pietro </ref> (ح ۱۴۳۵م ـ۱۵۱۵) از مهم‌ترین مجسمه‌سازان ونیز در قرن ۱۵م شد. هرچند کار او، همچون عمدۀ هنر ونیز در آن عصر، مبتنی‌بر الگوهای کهن و کاملاً محافظه‌کارانه بود، راه را برای مجسمه‌سازی رنسانس<ref>Renaissance </ref> ونیزی در قرن ۱۶ هموار ساخت. در مقام معمار، ناظر ساخت کاخ دوجه<ref>Doge’s Palace </ref> (دوک ونیز) پس از ۱۴۹۸م بود و طراحی کاخ ~~وِندرامین~~<ref>Vendramin </ref> در کانال بزرگ<ref>Grand Canal </ref> (ح ۱۵۰۰ـ ح۱۵۰۹) نیز منسوب به اوست. پسرانش تولّیو<ref>Tullio </ref> (ح ۱۴۶۰م ـ۱۵۳۲) و آنتونیو<ref>Antonio </ref> (ح ۱۴۵۸م ـ ح۱۵۱۶) پس از ۱۵۰۰ کارگاه مجسمه‌سازی خانواده را اداره می‌کردند. از آثار تولیو، سردیس جنگاوری است که تأثیرپذیری او را از سبک واقع‌گرایانۀ مجسمه‌سازی رم باستان نشان می‌دهد. سه پسر آنتونیو به نام‌های اورلیو<ref>Aurelio </ref> (۱۵۰۱ـ۱۵۶۳)، جیرولامو<ref>Girolamo </ref> (ح ۱۵۰۴ـ ح۱۵۹۰) و لودوویکو<ref>Lodovico</ref> (ح ۱۵۰۷ـ۱۵۷۵) نیز مجسمه‌ساز بودند.		</ref>ی معمار اولین عضو خانواده بود که در ونیز اقامت گزید. پسر او پیترو<ref>Pietro </ref> (ح ۱۴۳۵م ـ۱۵۱۵) از مهم‌ترین مجسمه‌سازان ونیز در قرن ۱۵م شد. هرچند کار او، همچون عمدۀ هنر ونیز در آن عصر، مبتنی‌بر الگوهای کهن و کاملاً محافظه‌کارانه بود، راه را برای مجسمه‌سازی رنسانس<ref>Renaissance </ref> ونیزی در قرن ۱۶ هموار ساخت. در مقام معمار، ناظر ساخت کاخ دوجه<ref>Doge’s Palace </ref> (دوک ونیز) پس از ۱۴۹۸م بود و طراحی کاخ وندرامین<ref>Vendramin </ref> در [[کانال بزرگ]]<ref>Grand Canal </ref> (ح ۱۵۰۰ـ ح۱۵۰۹) نیز منسوب به اوست. پسرانش تولّیو<ref>Tullio </ref> (ح ۱۴۶۰م ـ۱۵۳۲) و آنتونیو<ref>Antonio </ref> (ح ۱۴۵۸م ـ ح۱۵۱۶) پس از ۱۵۰۰ کارگاه مجسمه‌سازی خانواده را اداره می‌کردند. از آثار تولیو، سردیس جنگاوری است که تأثیرپذیری او را از سبک واقع‌گرایانۀ مجسمه‌سازی رم باستان نشان می‌دهد. سه پسر آنتونیو به نام‌های اورلیو<ref>Aurelio </ref> (۱۵۰۱ـ۱۵۶۳)، جیرولامو<ref>Girolamo </ref> (ح ۱۵۰۴ـ ح۱۵۹۰) و لودوویکو<ref>Lodovico</ref> (ح ۱۵۰۷ـ۱۵۷۵) نیز مجسمه‌ساز بودند.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

لومْباردو (Lombardo)

خانواده‌ای مجسمه‌ساز و معمار از اهالی لومباردی<ref>Lombardy</ref> در شمال ایتالیا. در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ در ونیز فعالیت می‌کردند. نام خانوادگی اصلی آن ها احتمالاً سولاری<ref>Solari
</ref> بوده است. مارتینو<ref>Martino
</ref>ی معمار اولین عضو خانواده بود که در ونیز اقامت گزید. پسر او پیِترو<ref>Pietro </ref> (ح ۱۴۳۵م ـ۱۵۱۵) از مهم‌ترین مجسمه‌سازان ونیز در قرن ۱۵م شد. هرچند کار او، همچون عمدۀ هنر ونیز در آن عصر، مبتنی‌بر الگوهای کهن و کاملاً محافظه‌کارانه بود، راه را برای مجسمه‌سازی رنسانس<ref>Renaissance </ref> ونیزی در قرن ۱۶ هموار ساخت. در مقام معمار، ناظر ساخت کاخ دوجه<ref>Doge’s Palace </ref> (دوک ونیز) پس از ۱۴۹۸م بود و طراحی کاخ وِندرامین<ref>Vendramin </ref> در کانال بزرگ<ref>Grand Canal </ref> (ح ۱۵۰۰ـ ح۱۵۰۹) نیز منسوب به اوست. پسرانش تولّیو<ref>Tullio </ref> (ح ۱۴۶۰م ـ۱۵۳۲) و آنتونیو<ref>Antonio </ref> (ح ۱۴۵۸م ـ ح۱۵۱۶) پس از ۱۵۰۰ کارگاه مجسمه‌سازی خانواده را اداره می‌کردند. از آثار تولیو، سردیس جنگاوری است که تأثیرپذیری او را از سبک واقع‌گرایانۀ مجسمه‌سازی رم باستان نشان می‌دهد. سه پسر آنتونیو به نام‌های اورلیو<ref>Aurelio </ref> (۱۵۰۱ـ۱۵۶۳)، جیرولامو<ref>Girolamo </ref> (ح ۱۵۰۴ـ ح۱۵۹۰) و لودوویکو<ref>Lodovico</ref> (ح ۱۵۰۷ـ۱۵۷۵) نیز مجسمه‌ساز بودند.

 

----

[[Category:معماری]] [[Category:جهان پیش از قرن 20 - اشخاص]] [[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]