ماسنه ، ژول امیل (۱۸۴۲ـ۱۹۱۲) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۴۲

2024-07-20T07:42:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۴۲
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل آهنگ سازی در کنسرواتوار پاریس		\|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل آهنگ سازی در کنسرواتوار پاریس
	\| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز		\| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز اپرا
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}آهنگ‌ساز فرانسوی اپرا. مشخصۀ آثار او برتری نقش‌های زنانه، صداقت، و احساساتی‌گری است. آثار برجستۀ او عبارت‌اند از ''مانون''<ref>''Manon''		}}
	</ref> (۱۸۸۴)،''سید (لوسید)''<ref>''Le Cid''		[[پرونده:Massenet, Jules Emile1.jpg\|بندانگشتی\|ژول امیل ماسنه]]
	</ref> (۱۸۸۵)، و ''تائیس''<ref>''Thaïs'' </ref> (۱۸۹۴)؛ سوییت ارکستری صحنه‌های تصویری (۱۸۷۴). از ۱۸۷۸ تا ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> بود. فعالیت حرفه‌ای طولانی‌ و موفقیت‌آمیز او دستاوردی شامل تقریباً ۲۷ اپرا داشت، که بیشتر آن‌ها برای اپرای پاریس و اپرا کمیک آن، و اپرای مونت کارلو<ref>Monte Carlo Opera </ref> ساخته شده بودند. این آثار از دهۀ ۱۹۸۰ به‌بعد بازآفرینی‌های برخی از آثار کمتر مشهور او بودند. ماسنه در مونتو<ref>Montaud </ref>، سنت اِتیِن<ref>St Etienne</ref> به‌دنیا آمد و در ۱۱سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد، زیرنظر توما<ref> Thomas</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت و در ۱۸۶۳ جایزۀ رم<ref> Prix de Rome </ref> را برد. پس از بازگشت از رم در ۱۸۶۶ با یکی از شاگردان خود ازدواج کرد و نخستین اپرایش،‌ ''عمه‌بزرگ''<ref>''La Grand’tante'' </ref>، را سال بعد در اپرا کمیک<ref>Opéra-Comique</ref> به‌روی صحنه برد. با اپرای ''پادشاه لاهور''<ref>''Le Roi de Lahore''</ref> (۱۸۷۷)، که طبق سلیقۀ رایج آکنده از عناصری غریب و شرقی بود، به اولین موفقیت مهم خود دست یافت. این موفقیت با اپرای ''هرودیاد''<ref>''Hérodiade''</ref> (بروکسل، ۱۸۸۱) تکرار شد، اما شهرت ماندگار را مانون به‌دست آورد، که در ۱۸۸۴ نخستین‌بار در پاریس به‌روی صحنه رفت، و ماسنه در آن تمامی احساساتی را جای داد که عمری نسبت به شخصیت‌های اصلی زن خود داشت. در وِرتِر<ref> Werther </ref> (۱۸۹۲)، حس تغزلی در توازن با بصیرت نمایشی قدرتمندی قرار گرفت. ازجمله اپراهای بعدی او که به‌سبب بازآفرینی‌های تازه‌اش شهرت یافتند، عبارت‌اند از ''ساندریون (سیندرلا)''<ref>''Cendrillon'' </ref>، ''گریزِلیدیس''<ref>''Grisélidis'' </ref>، ''شروبَن''<ref>''Chérubin'' </ref>، و ''دون کیشوت''<ref>''Don Quichotte'' </ref>. ازجمله آثار اوست: اپرا ''دون سِزار دو بازان''<ref>''Don César de Bazan'' </ref> (۱۸۷۲)، ''اِسکلارموند''<ref>''Esclarmonde''</ref> (۱۸۸۹)، ''دختر اهل ناوار''<ref>''La Navarraise'' </ref> (۱۸۹۴)، کلئوپاترا<ref>Clèopâtra </ref>. اوراتوریو ''مریم مجدلیه''<ref>''Marie-Magdeleine'' </ref> (۱۸۷۳)، ''حوا''<ref>''Eve '' </ref> (۱۸۷۵)، ''باکره''<ref>''La Vierge''</ref>،''سرزمین موعود''<ref>''La Terre Promise'' </ref> (۱۹۰۰). کانتات‌ها ''داوید ریتسیو''<ref>''David Rizzio'' </ref>، ''نارسیسوس''<ref>''Narcisse'' </ref>. سیزده اثر ارکستری شامل ''صحنه‌های ناپلی''<ref>''Scènes napolitaines''</ref> (۱۸۷۶)، پوئم سمفونیک ''منظرها''<ref>''Visions''</ref>.		آهنگ‌ساز فرانسوی اپرا. مشخصۀ آثار او برتری نقش‌های زنانه، صداقت، و احساساتی‌گری است. آثار برجستۀ او عبارت‌اند از ''مانون''<ref>''Manon''
			</ref> (۱۸۸۴)، ''سید (لوسید)''<ref>''Le Cid''
			</ref> (۱۸۸۵)، و ''تائیس''<ref>''Thaïs'' </ref> (۱۸۹۴)؛ سوییت ارکستری صحنه‌های تصویری (۱۸۷۴). از ۱۸۷۸ تا ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> بود. فعالیت حرفه‌ای طولانی‌ و موفقیت‌آمیز او دستاوردی شامل تقریباً ۲۷ اپرا داشت، که بیشتر آن‌ها برای اپرای پاریس و اپرا کمیک آن، و اپرای مونت کارلو<ref>Monte Carlo Opera </ref> ساخته شده بودند. این آثار از دهۀ ۱۹۸۰ به‌بعد بازآفرینی‌های برخی از آثار کمتر مشهور او بودند. ماسنه در [[مونتو]]<ref>Montaud </ref>، سنت اِتیِن<ref>St Etienne</ref> به‌دنیا آمد و در ۱۱سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد، زیرنظر [[توما، آمبروآز (۱۸۱۱ـ ۱۸۹۶)\|توما]]<ref> Thomas</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت و در ۱۸۶۳ جایزۀ رم<ref> Prix de Rome </ref> را برد. پس از بازگشت از رم در ۱۸۶۶ با یکی از شاگردان خود ازدواج کرد و نخستین اپرایش،‌ ''عمه‌بزرگ''<ref>''La Grand’tante'' </ref>، را سال بعد در اپرا کمیک<ref>Opéra-Comique</ref> به‌روی صحنه برد. با اپرای ''پادشاه لاهور''<ref>''Le Roi de Lahore''</ref> (۱۸۷۷)، که طبق سلیقۀ رایج آکنده از عناصری غریب و شرقی بود، به اولین موفقیت مهم خود دست یافت. این موفقیت با اپرای ''هرودیاد''<ref>''Hérodiade''</ref> (بروکسل، ۱۸۸۱) تکرار شد، اما شهرت ماندگار را مانون به‌دست آورد، که در ۱۸۸۴ نخستین‌بار در [[پاریس، شهر\|پاریس]] به‌روی صحنه رفت، و ماسنه در آن تمامی احساساتی را جای داد که عمری نسبت به شخصیت‌های اصلی زن خود داشت. در وِرتِر<ref> Werther </ref> (۱۸۹۲)، حس تغزلی در توازن با بصیرت نمایشی قدرتمندی قرار گرفت. ازجمله اپراهای بعدی او که به‌سبب بازآفرینی‌های تازه‌اش شهرت یافتند، عبارت‌اند از ''ساندریون (سیندرلا)''<ref>''Cendrillon'' </ref>، ''گریزِلیدیس''<ref>''Grisélidis'' </ref>، ''شروبَن''<ref>''Chérubin'' </ref>، و ''دون کیشوت''<ref>''Don Quichotte'' </ref>. ازجمله آثار اوست: اپرا ''دون سِزار دو بازان''<ref>''Don César de Bazan'' </ref> (۱۸۷۲)، ''اِسکلارموند''<ref>''Esclarmonde''</ref> (۱۸۸۹)، ''دختر اهل ناوار''<ref>''La Navarraise'' </ref> (۱۸۹۴)، کلئوپاترا<ref>Clèopâtra </ref>. اوراتوریو ''مریم مجدلیه''<ref>''Marie-Magdeleine'' </ref> (۱۸۷۳)، ''حوا''<ref>''Eve '' </ref> (۱۸۷۵)، ''باکره''<ref>''La Vierge''</ref>،''سرزمین موعود''<ref>''La Terre Promise'' </ref> (۱۹۰۰). کانتات‌ها ''داوید ریتسیو''<ref>''David Rizzio'' </ref>، ''نارسیسوس''<ref>''Narcisse'' </ref>. سیزده اثر ارکستری شامل ''صحنه‌های ناپلی''<ref>''Scènes napolitaines''</ref> (۱۸۷۶)، پوئم سمفونیک ''منظرها''<ref>''Visions''</ref>.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ماسْنِه‌، ژول‌ اِمیل‌ (۱۸۴۲ـ۱۹۱۲)(Massenet, Jules Emile )

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ژول امیل ماسنه
|نام = Jules Emile Massenet
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=سنت اتین ۱۸۴۲م
|تاریخ مرگ=۱۹۱۲م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل آهنگ سازی در کنسرواتوار پاریس
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت = استاد آهنگ سازی کنسرواتوار پاریس
|جوایز و افتخارات =جایزه رم (۱۸۶۳)
|آثار =مانون (۱۸۸۴)؛ سید (لوسید) (۱۸۸۵)؛ تاییس (۱۸۹۴)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}آهنگ‌ساز فرانسوی اپرا. مشخصۀ آثار او برتری نقش‌های زنانه، صداقت، و احساساتی‌گری است. آثار برجستۀ او عبارت‌اند از ''مانون''<ref>''Manon''
</ref> (۱۸۸۴)،''سید (لوسید)''<ref>''Le Cid''
</ref> (۱۸۸۵)، و ''تائیس''<ref>''Thaïs'' </ref> (۱۸۹۴)؛ سوییت ارکستری صحنه‌های تصویری (۱۸۷۴). از ۱۸۷۸ تا ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> بود. فعالیت حرفه‌ای طولانی‌ و موفقیت‌آمیز او دستاوردی شامل تقریباً ۲۷ اپرا داشت، که بیشتر آن‌ها برای اپرای پاریس و اپرا کمیک آن، و اپرای مونت کارلو<ref>Monte Carlo Opera </ref> ساخته شده بودند. این آثار از دهۀ ۱۹۸۰ به‌بعد بازآفرینی‌های برخی از آثار کمتر مشهور او بودند. ماسنه در مونتو<ref>Montaud </ref>، سنت اِتیِن<ref>St Etienne</ref> به‌دنیا آمد و در ۱۱سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد، زیرنظر توما<ref> Thomas</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت و در ۱۸۶۳ جایزۀ رم<ref> Prix de Rome </ref> را برد. پس از بازگشت از رم در ۱۸۶۶ با یکی از شاگردان خود ازدواج کرد و نخستین اپرایش،‌ ''عمه‌بزرگ''<ref>''La Grand’tante'' </ref>، را سال بعد در اپرا کمیک<ref>Opéra-Comique</ref> به‌روی صحنه برد. با اپرای ''پادشاه لاهور''<ref>''Le Roi de Lahore''</ref> (۱۸۷۷)، که طبق سلیقۀ رایج آکنده از عناصری غریب و شرقی بود، به اولین موفقیت مهم خود دست یافت. این موفقیت با اپرای ''هرودیاد''<ref>''Hérodiade''</ref> (بروکسل، ۱۸۸۱) تکرار شد، اما شهرت ماندگار را مانون به‌دست آورد، که در ۱۸۸۴ نخستین‌بار در پاریس به‌روی صحنه رفت، و ماسنه در آن تمامی احساساتی را جای داد که عمری نسبت به شخصیت‌های اصلی زن خود داشت. در وِرتِر<ref> Werther </ref> (۱۸۹۲)، حس تغزلی در توازن با بصیرت نمایشی قدرتمندی قرار گرفت. ازجمله اپراهای بعدی او که به‌سبب بازآفرینی‌های تازه‌اش شهرت یافتند، عبارت‌اند از ''ساندریون (سیندرلا)''<ref>''Cendrillon'' </ref>، ''گریزِلیدیس''<ref>''Grisélidis'' </ref>، ''شروبَن''<ref>''Chérubin'' </ref>، و ''دون کیشوت''<ref>''Don Quichotte'' </ref>. ازجمله آثار اوست: اپرا ''دون سِزار دو بازان''<ref>''Don César de Bazan'' </ref> (۱۸۷۲)، ''اِسکلارموند''<ref>''Esclarmonde''</ref> (۱۸۸۹)، ''دختر اهل ناوار''<ref>''La Navarraise'' </ref> (۱۸۹۴)، کلئوپاترا<ref>Clèopâtra </ref>. اوراتوریو ''مریم مجدلیه''<ref>''Marie-Magdeleine'' </ref> (۱۸۷۳)، ''حوا''<ref>''Eve '' </ref> (۱۸۷۵)، ''باکره''<ref>''La Vierge''</ref>،''سرزمین موعود''<ref>''La Terre Promise'' </ref> (۱۹۰۰). کانتات‌ها ''داوید ریتسیو''<ref>''David Rizzio'' </ref>، ''نارسیسوس''<ref>''Narcisse'' </ref>. سیزده اثر ارکستری شامل ''صحنه‌های ناپلی''<ref>''Scènes napolitaines''</ref> (۱۸۷۶)، پوئم سمفونیک ''منظرها''<ref>''Visions''</ref>.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]